ΕΥΡΙΠΙΔΗ ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΝΙΟΡΔΟΥ, Γράφει η Νότα Κυμοθόη 2014

ΕΥΡΙΠΙΔΗ ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΝΙΟΡΔΟΥ

Γράφει η Νότα Κυμοθόη 2014

Με χαρά μεγάλη το φιλότεχνο κοινό γέμισε χτες το αρχαίο θέατρο, σε έναν Ιππόλυτο οπού αποτελεί στις ημέρες μας μια υπόθεση καθαρά κοινωνική...και φυσικά τα σκηνικά αλλά και ο ρόλος της Φαίδρας, είναι της Λυδίας Κονιόρδου. Μια καταξιωμένη ηθοποιός η οποία κάθε φορά όταν είναι στην σκηνή, μαγεύει τους θεατές της...μέσα από τους ρόλους οπού υποδύεται.

Σκηνοθέτρια κι ερμηνεύτρια αυτή τη φορά πλαισιωμένη από μια ομάδα καταξιωμένων ηθοποιών στην παράσταση Ιππόλυτος του Ευριπίδη στην Επίδαυρο για 25 χτες και 26 σήμερα Ιουλίου στις 21:00 για το Φεστιβάλ Αθηνών κι Επιδαύρου 2014

Είναι ένα έργο βαθύτατα φιλοσοφικό και μεταφυσικό.

Ο «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 428 π.Χ. στα Μεγάλα Διονύσια αποσπώντας το πρώτο βραβείο. Από το Εθνικό Θέατρο πρωτοανέβηκε το 1937 στο Ηρώδειο σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Ροντήρη και μουσική του Δημήτρη Μητρόπουλου και επαναλήφθηκε το 1954 με νέα διανομή στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου αποτελώντας μία «ανεπίσημη πρώτη» για τα Επιδαύρια, που εγκαινιάστηκαν ως θεσμός την επόμενη χρονιά.

Είναι ένα έργο που περιγράφει το μεγάλο πάθος της Φαίδρας, της γυναίκας του Θησέα, για τον πρόγονό της Ιππόλυτο, προϊόν τεχνάσματος της θεάς Αφροδίτης, η οποία θέλησε να εκδικηθεί τον τελευταίο για την αφοσίωση του στην 'Αρτεμη και την απόλυτη απαξίωσή του για τον Έρωτα. Ο Ιππόλυτος, όταν του αποκαλύπτεται αυτός ο έρωτας, τον αποκρούει κι εκείνη αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή της. Ο Θησέας πιστεύει ότι ο γιος του είναι η αιτία του θανάτου της Φαίδρας και ζητά από τον Ποσειδώνα την τιμωρία του. Όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια, είναι πια αργά.

Το έργο, που ανεβαίνει σε νέα μετάφραση της Νικολέττας Φριντζήλα είναι σύνθετο, με πολλά επίπεδα, διαθέτει δύο Χορούς, έναν αντρικό κι έναν γυναικείο, με ανάλογα χορικά, και τα τέσσερα πρόσωπα που κινούν την πλοκή αποδεικνύονται εξίσου τραγικά: ο Ιππόλυτος, η Φαίδρα, ο Θησέας και η τροφός.

Δυο παραστάσεις χθες και σήμερα στην Επίδαυρο σε ένα μαγευτικό περιβάλλον... μέσα στο αρχαίο θέατρο και τον αρχαιολογικό χώρο, όπου ο θεατής απολαμβάνει παράσταση και φύση...

Όπου το συναίσθημα της τιμής κορυφώνεται στη σκηνή με τον Ιππόλυτο και τη Φαίδρα να συναισθάνεται ηθικά μειωμένη κι εκτεθειμένη στο περιβάλλον της Αθήνας επειδή αποκαλύπτει το προσωπικό της πάθος...Σε μια σκηνή οπού η Θεά Αφροδίτη βρίσκεται στο επίμαχο σημείο του πάθους και του έρωτα, μιας γυναίκας, όπου ενώ το κεντρικό πρόσωπο είναι ο Ιππόλυτος, ο Ποιητής τον διαγράφει...Όταν τον κατηγορεί στο Θησέα πως την αποπλάνησε, είχε στηριχτεί σε πλαστά πειστήρια...Το πάθος του έρωτα για τον νόθο γιο...Κι ο ταύρος που βγήκε από τη θάλασσα στις ακτές της Τροιζήνας και σκότωσε το γιο του Θησέα κι η Φαίδρα αυτοκτονεί από τον αβάσταχτο πόνο της...

Μια συγκλονιστική παράσταση γεμάτη ένταση συναισθημάτων. Έρωτας, πάθος, τιμή κι αξιοπρέπεια συγκρούονται σε μια παράσταση που έχει παιχτεί :
1937, 1953, 1954, 1955 σε σκηνοθεσία  Δημήτρη Ροντήρη και μουσική Δημήτρη Μητρόπουλου
1973 σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου
1984 σε σκηνοθεσία Νίκου Παρέλη
1989 σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά με τη Μπέττυ Αρβανίτη στο ρόλο της Φαίδρας
2004 σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαϊδη με τη Φιλαρέτη Κομνηνού στο ρόλο της Φαίδρας και Ιππόλυτο τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη .

Ας δούμε κάποιες φωτογραφίες από παραστάσεις της Ηθοποιού και σκηνοθέτριας, που μας έμειναν αξέχαστες:

                                                     Ατόσσα- Αισχύλου

                                                             ως Ηλέκτρα Ευριπίδου

                                                      ως Ιφιγένεια εν Ταύροις

                                                          Πέρσες

                                                          Χοηφόρες Αισχύλου

 4ο Κουδούνι

                                                                             Τρισεύγενη

                                                         Φλαντρώ

                                                               Χοηφόρες

                                                   ως Φαίδρα, Ιππόλυτος Ευριπίδη 2014

ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΝΑΡΠΑΖΕΙ!..
Με την αγάπη μου, Νότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη 

Του Καζαντζάκη η Κραυγή: Ανάρτηση από Νότα Κυμοθόη

                                                 foto from internet, thank you
Του Καζαντάκη η Κραυγή: Ανάρτηση από Νότα Κυμοθόη
...

"Δεν είμαι καλός, δεν είμαι αγνός, δεν είμαι ήσυχος! Αβάσταχτη είναι η ευτυχία κι η δυστυχία μου, είμαι γιομάτος άναρθρες φωνές και σκοτάδι. Κυλιούμαι όλο δάκρυα κι αίματα μέσα στη ζεστή τούτη φάτνη της σάρκας μου.

Φοβούμαι να μιλήσω. Στολίζουμαι με ψεύτικα φτερά, φωνάζω, τραγουδώ, κλαίω, για να συμονίγω την ανήλεη κραυγή της καρδιάς μου.

Δεν είμαι το φως, είμαι η νύχτα. Μα μια φλόγα λοχίζει ανάμεσα στα σωθικά μου και με τρώει. Είμαι η νύχτα που την τρώει το φως. Με κίντυνο, βαρυγκομώντας, τρεκλίζοντας μέσα στο σκοτάδι, πασκίζω να τιναχτώ από τον ύπνο, να σταθώ λίγη ώρα, όσο μπορώ, όρθιος.

Μια μικρή ανυπόταχτη πνοή μάχεται μέσα μου απελπισμένα να νικήσει την ευτυχία, την κούραση και το θάνατο.

Γυμνάζω σαν άλογο πολεμικό το σώμα μου, το συντηρώ λιτό, γερό, πρόθυμο. Το σκληραγωγώ και το σπλαχνίζουμαι. Άλλο άλογο δεν έχω.

Συντηρώ το μυαλό μου ακοίμητο, λαγαρό, ανήλεο. Το αμολώ να παλεύει ακατάλυτα και να καταρώει, φως αυτό, το σκοτάδι της σάρκας. Άλλο αργαστήρι να κάνω το σκοτάδι φως δεν έχω.

Συντηρώ την καρδιά μου φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη. Νιώθω στην καρδιά μου όλες τις ταραχές και τις αντινομίες, τις χαρές και τις πίκρες της ζωής. Μα αγωνίζουμαι να τις υποτάξω σ΄ένα ρυθμό ανώτερο από το νου, σκληρότερο από την καρδιά μου. Στο ρυθμό του Σύμπαντος που ανηφόριζει.

Η Κραυγή κηρύχνει μέσα μου επιστράτεψη. Φωνάζει:

"Εγώ, η Κραυγή, είμαι ο Κύριος ο Θεός σου! Δεν είμαι καταφύγι. Δεν είμαι σπίτι κι ελπίδα. Δεν είμαι Πατέρας, δεν είμαι Γιος, δεν είμαι Πνέμα. Είμαι ο Στρατηγός σου! Δεν είσαι δούλος μου μήτε παιχνίδι στις απαλάμες μου. Δεν είσαι φίλος μου, δεν είσαι παιδί μου. Είσαι σύντροφός μου στη μάχη. Κράτα γενναία τα στενά που σου εμπιστεύτηκα. Μην τα προδώσεις! Χρέος  έχεις και μπορείς στο δικό σου τον τομέα να γίνεις ήρωας. Αγάπα τον κίντυνο. Τι είναι το πιο δύσκολο; Αυτό θέλω! Ποιο δρόμο να πάρεις; Τον πιο κακοτράχαλον ανήφορο. Αυτόν παίρνω κι εγώ. Ακολούθα με! Να μάθεις να υπακούς. Μονάχα όποιος υπακούει σε ανώτερό του ρυθμό είναι λεύτερος. Να μάθεις να προστάζεις. Μονάχα όποιος μπορεί να προστάζει είναι αντιπρόσωπός μου απάνω στη γης ετούτη. Ν΄αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω. Ν΄αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους. Να ζητάς συντρόφους! Νά ΄σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια κατατήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση...Η κραυγή δεν είναι δική σου. Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ. Πεθυμούν αρίφμητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου. Οι νεκροί σου δεν κείτουνται στο χώμα. Γεννήκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. Γενήκαν ιδέες και πάθη κι ορίζουν τη βουλή σου και την πράξη. Οι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από εσένα. Ζουν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου. Το πρώτο σου χρέος πλαταίνωντας το εγώ σου είναι, στην αστραπόχρονη τούτη στιγμή που  περπατάς στη γης, ν αμπορέσεις να ζήσεις την απέραντη πορεία, την ορατή και την αόρατη, του εαυτού σου. Δεν είσαι ένας...είσαι ένα σώμα στρατού. Μια στιγμή  κάτω από τον ήλιο φωτίζεται ένα από τα πρόσωπά σου. Κι ευτύς σβήνει κι ανάβει άλλο, νεώτερό σου ξοπίσω σου. Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα, το περασμένο, το τωρινό και το μελλούμενο...Δε φτάνει ν΄ακούς μέσα σου την κραυγή των προγόνων. Δε φτάνει να τους νιώθεις να παλεύουν μπροστά από το κατώφλι του νου σου. όλοι χύνουνται να πιαστούν από το ζεστό μυαλό σου, ν΄ανέβουν πάλι στο φως της μέρας. Μα εσύ ξεδιαλέγεις. Ποιος πρόγονος να γκρεμιστεί πίσω στα τάρταρα του αιμάτου σου και ποιος ν΄ανηφορίσει πάλι στο φως και στο χώμα...Φώτισε το σκοτεινό αίμα των προγόνων, σύνταξε τις κραυγές τους σε λόγο, καθάρισε τη βούλησή τους, πλάτυνε το στενό τους ανήλεο μέτωπο. Αυτό είναι το δεύτερο χρέος σου. Γιατί δεν είσαι μονάχα σκλάβος. Ευτύς ως γεννήθηκες, μια νέα πιθανότητα γεννήθηκε μαζί σου, ένας λεύτερος σκιρτημός τρικυμίζει τη μεγάλη ζοφερή καρδιά του σογιού σου. Φέρνεις, θες δε θες, ένα νέο ρυθμό. Μια νέα επιθυμία, μια νέα ιδέα, μια θλίψη καινούρια. Θες δε θες, πλουτίζεις το πατρικό σου σώμα...Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξή σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου. Κάθε σου πράξη αντιχάει σε χιλιάδες μοίρες...Δεν είσαι ένα άθλιο λιγόστιγμο κορμί. Πίσω από την πήλινη ρεούμενη μάσκα σου ένα πρόσωπο χιλιοχρονίτικο ενεδρεύει. Τα πάθη σου και οι ιδέες σου είναι πιο παλιά από την καρδιά και το μυαλό σου...όπως μάχεσαι για το μικρό σου σώμα, πολέμα και για το μεγάλο της ράτσας σου. Να φωτιστεί ο νους τους, να χτυπάει η καρδιά τους φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη. Ποιος είναι ο σκοπός σου; Το τρίτο χρέος σου είναι να παραδώσεις στο γιο και την κόρη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει..."

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη 

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ Η ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΤΩΝ "ΔΙΑΚΟΠΩΝ", Ελένη Καραπαναγιώτη: Γράφει η Νότα Κυμοθόη

                                             φωτ/ια   από τον ιστό

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ Η ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΤΩΝ "ΔΙΑΚΟΠΩΝ", Ελένη Καραπαναγιώτη
Γράφει η Νότα Κυμοθόη

Η δισέγγονη του Ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη και σύζυγος του διευθυντή των εφημερίδων "Τα Νέα" και "Το Βήμα", Λέοντα Καραπαναγιώτη, έφυγε από τη ζωή, μετά από τη μάχη με την επάρατη νόσο.

Επί χρόνια Διευθύντρια στο περιοδικό "Διακοπές" του ΔΟΛ υπήρξε ένας θαυμάσιος άνθρωπος και μια εξαίρετη Δημοσιογράφος και καλή φίλη με τους συνεργάτες της.

Έχει δυο θαυμάσιες κόρες την Ναταλία και την Τατιάνα, που  ενώ ασχολήθηκε με την πολιτική (υπηρεσιακή Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού με την Κυβέρνηση Πικραμένου το 2012), σήμερα είναι μέλος του εποπτικού συμβουλίου της ΝΕΡΙΤ.

Το τελευταίο αντίο θα γίνει από το Α΄νεκροταφείο Αθηνών, την Τρίτη στις 12.30.

Καλό ταξίδι Ελένη.

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΩΡΙΟΝ; Γράφει η Νότα Κυμοθόη

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΩΡΙΟΝ;



Γράφει η Νότα Κυμοθόη

Τι ακριβώς είναι το θώριον; Ας δούμε το βίντεο κι ας κατανοήσουμε ακριβώς τι συμβαίνει στην παγκόσμια οικονομία, στο χώρο της ενέργειας.

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

ΒΡΕΧΕΙ ΠΑΛΙ ΑΠΟΨΕ...Ποίηση Νότα Κυμοθόη( 2012)

ΒΡΕΧΕΙ ΠΑΛΙ ΑΠΟΨΕ...
Ποίηση Νότα Κυμοθόη( πρώτη δημοσίευση το 2012)

Βρέχει...πάλι κλαίει ο ουρανός...

Ρυάκια εδώ κι εκεί ως να ξεφτίζει όλη η ζωή...

Ξεχασμένα εδώ κι εκεί των ανθρώπων πράγματα

ριγμένα σε απάγκιο ή παρατημένα από καιρό έξωθεν...

Βρέχει αδερφέ μου...Ξεφτίζει η ζωή και πάει εκεί

παρασυρμένη σε λασπόνερα...Που είσαι;

Έρμαιοι στων καιρών τα ξεσπάσματα σαν όνειρα ξένα

σα φύλλα λες φθινοπώρου που πέρασε μες στο ρυάκι...

Βρέχει...Που είσαι;

Είδα τη μορφή σου σε μονοπάτια μοναχικά

χρόνια ζωής σαν απομεινάρια σε δρόμο κι άλλο δρόμο

ξένοι σε πολιτείες μακρινές...

Κι είδα εμένα σε σένα και μ' αναγνώρισα, αλλά εσύ...

Είχα λέει τον ήλιο κι είχες τη δύναμη, δυο ζωγραφιές

ν΄ αγγίζουν τους ουρανούς κι έτρεχα στη βροχή να προφτάσω

εσένα αδερφέ μου που έφευγες...

ήθελα πάντα να σου πω για ένα όνειρο...θυμάσαι;

Ήμασταν λέει κάποτε παιδιά

κι είχαμε το χέρι του πατέρα-χάδι κι ευχή

και της μάνας τη ζεστή αγκαλιά και το ζεστό ψωμί...

Είχαμε χρώματα κι όνειρα μεγάλα για το μέλλον...

Τόσα χρόνια σχεδιάσαμε το μέλλον...

Αυτός είναι ο κόσμος μας;

Πονάω αδερφέ μου...Που είσαι;

Βρέχει πάλι απόψε κι εσύ με κοιτάς πίσω απ' το τζάμι

και με βλέπεις σα ξένος...μοναχική ψυχή μέσα σε μονοπάτια...

Σα κοπάσει η βροχή που θα΄σαι; Που θα΄μαι;

Η ψυχή των γονιών ήρθε και μ' άγγιξε τρυφερά...

Είπαν, αχ να μπορούσαν απ' την αρχή τον κόσμο να έχτιζαν...

Αχ, να μπορούσαμε όλες εκείνες τις θλιβερές στιγμές

μ' ένα σφουγγάρι να σβήσουμε ευθύς

κι όταν κοπάσει η βροχή, ω αδερφέ μου τη χαρά...

Μέσα σε χρώματα τ΄ ουράνιου τόξου, χαμόγελα

αρμονία κι αγάπη ν' απλώσουμε στην καρδιά

μ' ένα μόνο άγγιγμα...

Δες, οι ουρανοί δεν είναι δυο...

Μια σκέψη είναι...Έλα,..

Ναι, έλα να τ' αλλάξουμε όλα!..

Πιάσε σφουγγάρι και βροχόνερο κι έλα...

Ας καθαρίσουμε τώρα τη λάσπη όλων των χρόνων

και πιάσε τον ήλιο απ' τη μια άκρη εσύ...

Ας διαλύσουμε τώρα την ομίχλη

μαζί της να φύγει κι ο πόνος...

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη