ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΕΛΠΙΔΑΣ ΣΤΗ ΔΑΜΑΣΚΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, Γράφει η Νότα Κυμοθόη 2014

ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΕΛΠΙΔΑΣ
ΣΤΗ ΔΑΜΑΣΚΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Γράφει η Νότα Κυμοθόη 2014

Δαμασκός 2014!..
Τι να πεις στα παιδιά αυτής της πόλης;

Ο φίλος καλλιτέχνης Makhoul Reuters μαζί με άλλους έξι καλλιτέχνες
έντυσαν αυτόν τον τοίχο της πόλης με θραύσματα που ήταν στο δρόμο...
Γυαλιά, κεραμικά, πέτρες κι ότι άλλο οπού η βία του πολέμου αράδιασε
έγιναν υλικά για δημιουργία με τη φαντασία τους να δίνει σχήμα και χρώμα
για το βλέμμα των περαστικών αλλά και για τα παιδιά που πονάνε...

Η ομάδα των έξι καλλιτεχνών στη Συρία ολοκλήρωσε μια τοιχογραφία
τεραστίων διαστάσεων και δημιούργησε ένα πολύχρωμο σύμβολο ελπίδας
στην κατεστραμμένη Δαμασκό.

Ο πόλεμος και η καταστροφική του μανία χτισμένη στον τοίχο
να σηματοδοτεί σαν σημείο αναφοράς το μέλλον των παιδιών
για έναν καλύτερο και ειρηνικό κόσμο
μέσα σε αγάπη και ομορφιά για τη ζωή!

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη 

Νότα Κυμοθόη"ΖΗΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ" Δοκίμιο

Νότα Κυμοθόη

"ΖΗΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ"

Δοκίμιο

Ως γυναίκα με απασχολούσε πάντα ο κόσμος αυτός, οπού κατοικεί πάνω στον πλανήτη Γη

αυτός ο μικρός και μεγάλος άνθρωπος, οπού είναι στη γη κι είναι παιδιά κάποιας γυναίκας, κάποιας μάνας, όπου κι αν κατοικεί...

Με προβλημάτισε η Ελλάδα και η Αθήνα με την Αθηνά που συμβόλιζε και συμβολίζει την αρχαία σοφία των Ελλήνων... Προστάτιδα της επώνυμης πόλης της...

Με προβλημάτισε η Κύπρος και η Αφροδίτη που συμβολίζει την αρχαία ομορφιά και τον έρωτα. Σύμβολο της όμορφης Κύπρου...

Με προβλημάτισε η Κωνσταντινούπολη με την Αγιά Σοφιά, αφιερωμένη στην Αγία Σοφία του Θεού, οπού...
...

Με αγάπη και Φως
Νότα Κυμοθόη

*(Δημοσιεύτηκε το 2011, τον Ιούλιο στην Κύπρο, στην εφημερίδα Αδέσμευτος της Πάφου)
Νότα Κυμοθόη "Ζήσε από την καρδιά σου" Δοκίμιο/φωτογραφία/Νότα Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη "Ζήσε από την καρδιά σου" Δοκίμιο/φωτογραφία/© Νότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη 

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ "ΛΕΥΚΩΣΙΑ" ΠΟΙΗΣΗ

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ

"ΛΕΥΚΩΣΙΑ"

ΠΟΙΗΣΗ

ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Στους Έλληνες αξιωματικούς που

έπεσαν στην Μακεδονίτισσα το 1974

Πάντα θα θυμάμαι ετούτη την πόλη

Μέτρησα εδώ πολλούς αναστεναγμούς

Το άδικο εσύναξα και την εξάντληση

απ΄τις γυναίκες δίχως όνομα τη νύχτα

που περιφέρονται στην πλατεία Ελευθερίας.

Πάντα θα θυμάμαι τους Άγγλους αποίκους

τους Ελλαδίτες φαντάρους

και τους αξιωματικούς του Ο.Η.Ε.

που κυνηγάνε να πνίξουν τη μοναξιά τους

στης ανίας τα πορνεία

μες στ΄αδιάφορο ύφος της οδού Ρηγαίνης.

Πάντα θα μιλάνε

για έκτροπα οι περιστάσεις

και δε θα βρίσκουν ελαφρυντικά

στην τόση πλαδαρότητα.

Κι αναρωτήθηκα αν έχουν καταλάβει

το βάρος ετούτης της σκλαβιάς οι ντόπιοι.

Δεν είναι οι Τούρκοι

πίσω απ΄την πράσινη γραμμή

ούτε ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών

που χάραξε εδώ το χάρτη του νησιού...

Το δαιμόνιο πνεύμα ευημερίας

είναι αυτό που συντηρεί τις αποφάσεις

που βίωσε ο χρόνος επαξίως

σ΄όσους καρπούνται ευκαιρίες.

Στη μνήμη των νεκρών κρατώ τα σημάδια

και το μόνιμο τσιφτετέλι

που χορεύουν τις νύχτες

πάνω στα φυλάκια οι μεθυσμένοι.

Κι εσύ, μάνα Ελλάδα,

μετράς ονόματα στους τύμβους

για να ΄χεις το τίμημα της δόξας

στις σελίδες της ιστορίας σου.

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη 

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ "Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ"ΔΟΚΙΜΙΟ

 ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ

"Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ"

ΔΟΚΙΜΙΟ

Το Λ των λέξεων και του Λόγου

            "Θάθελα να φωνάξω το όνομά σου, αγάπη/να τ΄ ακούσουν.../να το φωνάξω τόσο δυνατά/που να μη ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο/καμμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει/...", γράφει ο Έλληνας Ποιητής Τάσος Λειβαδίτης(1921-1988), που είχα τη χαρά να συναπαντήσω στην πόλη της Αθήνας, πριν πολλά χρόνια. Είχε έναν τρόπο έκφρασης που με συνεπήρε καθώς με προβλημάτισε ο λόγος του...

      Ήταν μια σπουδαία εποχή το 1985, οπού οι άνθρωποι επιθυμούσαν καθημερινά με πολύ πάθος να φέρουν αλλαγή στη ζωή τους. Έχτιζαν όνειρα οι Έλληνες στην Ελλάδα και στην Κύπρο, αλλά και σε άλλες χώρες όπου κι αν βρίσκονταν, γιατί είχε αλλάξει η πολιτική κατάσταση στην πατρίδα τους. Κι ενώ η επικοινωνία γινόταν με το τηλέφωνο, το ραδιόφωνο, τις εφημερίδες και την TV, άρχισε να μπαίνει στη σκέψη τους η πληροφόρηση μέσα από τους υπολογιστές και το internet να είναι το μεγάλο τους όνειρο σε μια διαδικτύωση σε όλο τον πλανήτη. Αυτό αποτέλεσε το όνειρο της ανθρωπότητας και κανείς δεν είχε υποψιαστεί, πάρεξ ελαχίστων, πως θα έφτανε τόσο γρήγορα να επικοινωνεί ο κόσμος αυτοστιγμής, από τη μια ως την άλλη άκρη της οικουμένης. Η περίοδος αυτή μέχρι και τις ημέρες μας έφερε τα πάνω κάτω και στην Ελλάδα και Κύπρο όλοι τουλάχιστον θυμόμαστε τις μεγάλες αλλαγές. Αλλά θυμόμαστε και τις παρανομίες που σκάγανε δίπλα μας ή στο χώρο οπού είμαστε και δεν τολμούσαμε να μιλήσουμε. Αλλά μέσα σε αυτή την εποχή, καθιερώθηκε η ελευθερία του τύπου και η ελευθερία του λόγου, ώστε να μπορεί ο καθένας να λέει την άποψή του.

      Κι ενώ ο άνθρωπος χαρακτηρίζεται ...

Νότα Κυμοθόη(συνεχίζεται)

(Δημοσιευμένο στην εφημερίδα Αδέσμευτος της Πάφου, 2014)

artnotakymothoe/Νότα Κυμοθόη© Nota Kimothoi
Copyright:Νότα Κυμοθόη 2009

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη "Δέντρα και Άνθρωποι"Ποίηση

                                                         

Ζωγραφική Νότα Κυμοθόη

   Νότα Κυμοθόη

"Δέντρα και Άνθρωποι" 

Αν μπορούσαν να μιλήσουν τα δέντρα...

Αν ακούγαμε τους ψιθύρους τους...

Αν είχαν φωνή ανθρώπου...

Στη γη όπου κι αν βαδίζεις

Τα μάτια τους αντικρίζουν

ξυλοκόπους, πριόνια και φωτιές...

Αχ δροσιά μου πράσινη οφθαλμού

οπού με έρωτα εισέρχεσαι μέσα μου

εκεί οπού ανεμίζεις Άι-Αντώνη μου

τη μοναξιά και το μαράζι της καρδιάς

που δεν ανήκει πουθενά...

Χρυσάφι; Τι χρώμα να το βάψω;

Δε γίνεται να λάμπει τόσο

με οσμές εδώ κι εκεί πτωμάτων

και σκοτεινού ανέμου από γραμμές

προσώπων λυπημένων...

Αχ γενιά που αποκοιμήθηκες

στην πέτρα του κυκλάμινου!..

Η άλλη η πέτρα η κόκκινη για δες...

κουτάκι εμφιάλωσης σε ράφια πάει

μικρό θαύμα οπού έγινε θύμα κι άμα

το πεις, μικροί θεοί στρέφουν κεφάλι

βλέμματα φανερώνονται ραγισμένα

χρώματα ψυχής που αγάπησε τα γύρω

ασήμια που κροτάλισαν σε χέρια

βραχιόλια που άστραψαν σε βλέμμα

όταν η μέσα μου σάρκα από φως

ποτέ δεν υποτάχτηκε στο λίγο του κόσμου...

Θα μάτωνε η καρδιά και ο βυθός;

Η τόσο σκληρή του ανθρώπου

ή μήπως ζώου υπήρξε και υπάρχει

εκεί οπού ο Άγγελος δεν άγγιξε;

Τι απόμεινε Θεέ μου; Εσύ ξέρεις!..

Είδες πυρκαγιές και μαύρους χιτώνες

άκουσες βάσανα κι είδες χαρακιές

παλάμες που ικέτεψαν φορτωμένες πόνο

γριές με μπαστουνάκια ερχόμενες

κι έστεκες πίσω εκεί με το ένδυμα

παιδιών που τρέχαν στο όνειρο

γονιών που άναβαν φωτάκια

ξέροντας όλα τα μέλλοντα και τα ερχόμενα

των άλλων όλων και τα δικά μου...

Τι μου ανήκει τώρα να διεκδικώ;

Που φτάνει το δηλητήριο της Υπατίας;

Ο νους ανθρώπου από οργή, που;

Σε καιρούς ανύποπτους η γη σφαδάζει

χορτάτη διαμάντια και πτώματα

για να μπορούν να έχουν άλλοθι

κάποια κορίτσια σε παλκοσένικα θεάτρου

για των πεθαμένων τις ψυχές...

Σε καιρούς σαν τους δικούς μας

ίσως άβαφη θα έρθω στον ορίζοντα

αφήνοντας τους θεατρίνους στη σκηνή

να κρατούν ακόμα τις μάσκες τους

μέσα σε όλα τα χειροκροτήματα

για μια Ζωή, για μια Ελένη, για μια Υπατία...

Για την επόμενη πράξη τους!

Κι έτσι τρεμάμενο να σου στρέφει

αχ φίλε μου Θεέ, οι θεατρίνοι γύρω...

με το χέρι μιας Υπατίας κάλπικης που ικετεύει

μέσα σε όλα τα ερείπια που σκόρπισε

κι όλοι οι βάρβαροι μαζί της

που φρόντισαν στην πόλη μιας θεάς

φωτιά να σπείρουν και ερείπια

με μάσκες και κουκούλες και...

Τίποτα!..Εκείνο το κάτι που υπάρχει

είναι η άγια μας σιωπή

μέσα στην οσμή και στη δυσωδία

κι ας ισχυρίζονται τώρα οι παρεούλες

και οι κίναιδοι σε καφενέδες ότι θέλουν...

1992, Νότα Κυμοθόη Ζωγραφική και Ποίηση

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη