Παναγιώτα Κυμοθόη "Των λαών το γεφύρι" Ποίηση

                             

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

Παναγιώτα Κυμοθόη

"Των λαών το γεφύρι"

Ποίηση

Panagiota Kymothoi

"UN PONTE PERI I POPOLI"

Poesia

Panagiota Kymothoi

UN PONTE PER I POPOLI

(OSCAR A DI BARI BRUNO PRIMA CLASSIFICATA 1992 EUROCONCORSO DI POESIA)

Vengo dal primo albeggiare

parlando al tuo cuore.

Non sono una semplice imagine murale

che sbiadisce ai tuoi occhi

ne un fugace passar di vento

che si perde con um saluto

come to scivolar del tramonto nella notte.

Sono la luce del sole fulgente

she dice buongiorno ad ogni orecchio

e diffonde baci e canti

per tutti gli uomini della terra.

Sono della candela lo stoppino infinito

che brucia tento nel volger dei tempi

riempiendo di tepore il buio

perche abbiano speranze gli occhi del mondo.

Un ponte e la mia anima,

che da secoli unisce i popoli

e la parola, fiume di rugiada,

distente le mie mani in rive fiorite.

Andro’ stasera al limitan del tramonto

per innalzare il tuo messaggio,

perche s’ arresti il tempo delle tenebre

e il timore della minima inimicizia.

Cosi, con i miei versi, gui per te

uniro’ la terra con un ponte luminoso

per essere tutti fratelli.

Panagiota Kymothoi or Nota Kimothoi

ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ-Παναγιώτα Κυμοθόη

Oscar A Di Bari Bruno Euroconcorso Di Poesia, Prima Classificata 1992

Έρχομαι από την πρώτη χαραυγή

μιλώντας στην καρδιά σου.

Δεν είμαι μια απλή του τοίχου εικόνα

που ξεθωριάζει στα μάτια σου,

ούτ’ ένα φευγαλέο περπάτημα αγεριού,

που χάνεται μ’ ένα χαιρέτισμα,

όπως η ώρα του δειλινού μέσα στη νύχτα.

Είμαι το φως του ολόλαμπρου ήλιου

που λέει καλημέρα στο κάθε αφτί

και σκορπίζει φιλιά και τραγούδια

σε όλους της γης τους ανθρώπους.

Είμαι του κεριού ατέλειωτο φυτίλι

που αργοκαίει στων καιρών τα γυρίσματα

γιομίζοντας θαλπωρή το σκοτάδι,

για να έχουν ελπίδες τα μάτια του κόσμου.

Ένα γεφύρι είναι η ψυχή μου

που από αιώνες ενώνει τους λαούς

και ο λόγος ολόδροσο ποτάμι

που απλώνει τις όχθες του χέρια

οι άνθρωποι για να πιαστούν.

Θα πάω απόψε ως το τέρμα της δύσης

το μύνημά σου ως εκεί να εξυψώσω

ώστε να πάψει ο χρόνος των σκοταδιών

και ο φόβος της ελάχιστης έχθρας.

Έτσι με τους στίχους μου για σένα εδώ

θα ενώνω τη γη μ’ ένα ολόφωτο γεφύρι

για να γίνουμε όλοι αδέλφια.

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη "ΑΝ ΗΤΑΝ ΜΠΟΡΕΤΟ..." ΠΟΙΗΣΗ

Νότα Κυμοθόη
"ΑΝ ΗΤΑΝ ΜΠΟΡΕΤΟ..."
Ποίηση 

(αφιερωμένο)

Αγναντεύοντας από μακριά τόπους που αγάπησα
κι ανθρώπους οπού συνέφαγα κι αγκάλιασα...
δεν έχω τίποτα, μα τίποτα να πω...
Μόνο την αγάπη μου αφήνω πίσω
σε όσους αισθάνθηκαν έστω για μια στιγμή
το χάδι της καρδιάς μου
και την αλήθεια της ματιάς μου...
όσο για μια ψυχή...
Ας συγχωρέσει οπού έφυγα...
Όλες εκείνες τις νύχτες οπού με τύλιξε ο έρωτας
μέσα στ΄ ακριβά του τα μετάξια δεν ξεχνώ
γιατί τώρα, παραδομένη στα χάδια μιας άλλης γης
σκέφτομαι όλα τα δύσκολα
μα και όλα τα τραχιά κι ερημικά μονοπάτια
οπού μέσα σε πόνο, αγωνία και μοναξιά
έψαχνα στην πέτρα και στο θάμνο να βρω
εκείνον ή μήπως το λαγό μη τυχόν
και τον βρει ο κυνηγός και...ξαστοχήσει;

Αν ήταν μπορετό να διώξω την αγάπη
οπού στα στήθη μου σαν το αγκάθι με πονά,
λέω, αν ήταν μπορετό...δε θα ερχόμουνα ξανά
μες στη δική σου αγκαλιά...
παρά θα σ΄ έπαιρνα μια νύχτα σκοτεινή
ή μια αυγή οπού θα έτρεχες να πας για τη δουλειά
μες τα φτερά του έρωτα να δεις τον πόθο μου ξανά
αλλά κι όλη τη χαρά οπού κουρέλιασε ο πηγαιμός
γιατί δεν άφησα να την αδράξει 
αλλά την έχω φυλαγμένη για σένα καλά εδώ
μες την καρδιά που λαχταρά
και να σου πει και πάλι: "σαγαπώ"!..

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη 

Νότα Κυμοθόη "Η δύσκολη επιστήμη του "ζειν" Δοκίμιο

Νότα Κυμοθόη
"Η δύσκολη επιστήμη του “ζείν”
Δοκίμιο

     Μελετώντας τον Albert Camus, μένω κατάπληκτη απ΄ τον τρόπο σκέψης του, γιατί σηματοδοτεί καταστάσεις και σκιαγραφεί τόπους και προσωπικότητες. Κι ο Οδυσσέας Ελύτης μελετώντας A. Camus σχετικά με τον μεσογειακό άνθρωπο γράφει:“Ν΄ αγκαλιάζεις ένα σώμα γυναίκας είναι το ίδιο σαν να σφίγγεις επάνω σου την παράδοξη εκείνη χαρά που νιώθεις κάποτε να κατεβαίνει απ΄ τον ουρανό προς τη θάλασσα...”. Αντρική σκέψη σκέφτομαι, αλλά μήπως το ίδιο δε νιώθει και μια γυναίκα για το αγκάλιασμά της μ΄ έναν άντρα; Γιατί, όταν το κορμί μιας γυναίκας ποτιστεί με άρωμα αντρικό, πως να ξεχαστεί η ευωδιά του όταν έχει μεγαλώσει σε περιβάλλον, ας πούμε...με άγριες μέντες ή αρμύρα θάλασσας; Μοιάζει αυτή η χαρά ουράνια για τον άνθρωπο που είναι εθισμένος να ζει σ΄ έναν τόπο με όλα τα καθημερινά του και να παίζεται η ύπαρξή του μέσα στον πυρωμένο ήλιο, γιομάτη με τις φωνές των τζιτζικιών. Γιατί εμείς οι μεσογειακοί λαοί έχουμε...
...

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αδέσμευτος Πάφου, στην στήλη μου "ΤΟ Λ των λέξεων και του Λόγου" Γράφει η Νότα Κυμοθόη Λογοτέχνης και Ζωγράφος)

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη 

Νότα Κυμοθόη "Ο νέος τρόπος σκέψης της εποχής μας" Δοκίμιο

Νότα Κυμοθόη
"Ο νέος τρόπος σκέψης της εποχής μας”
Δοκίμιο

Ο εκλεκτός φίλος από το χωριό Λάνια της επαρχίας Λεμεσού και καθηγητής Φιλοσοφίας Ανδρέας Μάνος, σε μια συμποσιακή συνάντηση “περί γλώσσας και ποίησης”, με αφορμή την έκδοση του ποιητικού μου βιβλίου“Ερώ”, μου είχε προσφέρει το βιβλίο του με τον τίτλο “Φιλοσοφία των Αξιών”. Σ' αυτό γράφει: “Η ποίηση είναι η κορυφαία στιγμή της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η ύλη της ποίησης είναι η γλώσσα, όπως της ζωγραφικής τα χρώματα και της μουσικής οι ήχοι. Όποιος όμως αναμιγνύει τα χρώματα δεν κάνει ζωγραφική κι όποιος πλέκει τις λέξεις δεν κάνει ποίηση. Η ποίηση και γενικότερα η τέχνη δεν αποτελούν εκφράσεις του πολιτισμού, αλλά είναι ο πολιτισμός. Η συνείδηση με τη γλώσσα επιχειρεί μια κατάδυση στα ενδότερα της ανθρωπινής υποστάσεως και διαμορφώνει συνθήκες οικειώσεως με τα πράγματα του κόσμου. Ο άνθρωπος δεν εδόθη στον εαυτό του για να είναι πάντοτε ο ίδιος...”.

     Οι αλλαγές όλες συμβαίνουν για την εξέλιξη των ανθρώπων και της κοινωνίας μας. Αυτό οπού συμβαίνει στην δική μας εποχή αποτελεί ...
...

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αδέμευτος Πάφου στις 22/6/2013 στην στήλη μου "Το Λ των λέξεων και του Λόγου" Γράφει η Νότα Κυμοθόη Λογοτέχνης και Ζωγράφος)

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη 

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ "ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΔΕΝ ΚΕΛΑΗΔΟΥΝ ΠΟΤΕ ΣΕ ΣΠΗΛΙΕΣ" ΔΟΚΙΜΙΟ

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ
"ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΔΕΝ ΚΕΛΑΗΔΟΥΝ ΠΟΤΕ ΣΕ ΣΠΗΛΙΕΣ"
ΔΟΚΙΜΙΟ

Το Λ των λέξεων και του Λόγου

      Στη φιλοσοφική μελέτη με τον τίτλο “Περί Δημόσιας Γνώσης και Προσωπικής Αποκάλυψης” του καθηγητή Ζίνγκερ από το Ινστιτούτο Γκέσταλτ του Κλήβελαντ με εντυπωσίασαν τούτα τα λόγια του: "Αν ο απλός, συνηθισμένος άνθρωπος θέλει ν΄ ακολουθήσει τον εαυτό του, ποιες καθοδηγητικές σκέψεις  θα κάνει σχετικά με την αλλαγή της ύπαρξής του; Ίσως θ' ανακαλύψει ότι το μυαλό του δεν είναι ακόμα νεκρό, ότι το σώμα του δεν έχει ακόμη αποξηρανθεί και άσχετα με το που βρίσκεται αυτή τη στιγμή, εξακολουθεί να είναι ο ίδιος ο δημιουργός του πεπρωμένου του. Μπορεί ν΄αλλάξει αυτό το πεπρωμένο παίρνοντας τη δική του απόφαση ν΄αλλάξει ο ίδιος σοβαρά, καταπολεμώντας τις παραμικρές του αντιστάσεις ενάντια στην αλλαγή και στο φόβο για αλλαγή, μαθαίνοντας περισσότερα για το μυαλό του, δοκιμάζοντας συμπεριφορές που ικανοποιούν τις πραγματικές του ανάγκες, εκτελώντας συγκεκριμένες πράξεις κι έργα, αντί να κάνει θεωρίες πάνω σ΄ αυτά εξασκούμενος να βλέπει και ν΄ακούει και ν΄αγγίζει και να νιώθει, έτσι όπως ποτέ πριν δεν είχε χρησιμοποιήσει αυτές τις αισθήσεις, δημιουργώντας κάτι με τα ίδια του τα χέρια, χωρίς ν' αποζητά την τελειότητα, ανακαλύπτοντας τρόπους όπου μπορεί να συμπεριφέρεται σωστά, ακούγοντας τα όσα λέει στη γυναίκα του, στα παιδιά του, στους φίλους του. Ακούγοντας τα λόγια εκείνων που του μιλούν και κοιτάζοντάς τους στα μάτια, μαθαίνοντας να σέβεται τις διαδικασίες των δικών του δημιουργικών επιτευγμάτων κι έχοντας πίστη ότι όλ' αυτά θα τον οδηγήσουν κάπου σύντομα".

  Οι υλικές απολαύσεις δημιουργούν ευχαρίστηση στο σώμα κι ο άνθρωπος ξεχνά την πραγματική του ύπαρξη, αυτή της ψυχής οπού είναι. Αλήθεια, έχει σκεφτεί κάποιος πως θα ήταν η ζωή μας αν ...
(...η συνέχεια στο βιβλίο)

(Δημοσιεύτηκε 11/5/2013 στην εφημερίδα Αδέσμευτος Πάφου)

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη