Nότα Κυμοθόη "Η προσκόλληση"Δοκίμιο, 2012

Το Λ των λέξεων και του λόγου

Γράφει η Νότα Κυμοθόη Λογοτέχνης και Ζωγράφος

Η προσκόλληση

     

     Καλοκαίρι στη χώρα του άπλετου φωτός με τη θάλασσα ολόγυρα να πασπαλίζει με την άλμη της κι οι άνθρωποι στην καθημερινή τους αγωνία με όλα τα προβλήματά τους έντονα ν' αναζητούν λύσεις.

    Κάπου ζούσε ένας σοφός γέρος μακριά από τα εγκόσμια και τον επισκέφτηκε μια μέρα ένας ταραγμένος άνθρωπος της σύγχρονης ζωής ζητώντας του βοήθεια. “Εγώ θέλω ηρεμία”. Ο σοφός χαμογέλασε. Πήρε ένα ξυλαράκι και χάραξε τις τρεις λέξεις στο χώμα. “Δες πόσο απλό είναι”, είπε στον ταραγμένο άνθρωπο και με το ίδιο ξυλαράκι, έσβησε το “Εγώ” και το “θέλω” κι έμεινε μόνο η λέξη “ηρεμία”. Ο ταραγμένος άνθρωπος αισθάνθηκε αμήχανα και δεν πίστευε πως μπορεί να συμβεί στην πραγματικότητα αυτό, αλλά ο σοφός άνθρωπος δεν είπε τίποτ' άλλο.

     Μπορεί σήμερα έτσι όπως είναι ο κόσμος μας να βρει ο άνθρωπος την ηρεμία του;

    Μοιάζει η σύγχρονη κοινωνία των ανθρώπων σαν τις πεταλίδες, που είναι κολλημένες στους βράχους κι ενώ έρχεται και ξανάρχεται το κύμα και τις χτυπά, δεν μετακινούνται από τη θέση τους.

    Το “εγώ” των ανθρώπων και το “θέλω” των επιθυμιών τους είναι οι πεταλίδες πάνω στο βράχο και κρατούν τον άνθρωπο κολλημένο στην ίδια θέση. Οι ανάγκες δημιουργούν προσκολλήσεις σε αντικείμενα και δυστυχία σε καταστάσεις, διότι ο άνθρωπος αποκτά εξάρτηση και νομίζει πως δεν μπορεί να ζήσει δίχως αυτά. Αλλά ποια είναι αυτά τα αντικείμενα; 

   Κάποια επαγγέλματα που ως τώρα οι άνθρωποι είχαν στέρεο στη ζωή τους, δεν αποφέρουν αρκετά κέρδη όπως πρώτα. Μοιάζει ο άνθρωπος σαν πουλί που κάθεται επάνω σ΄ ένα κλαδί και φυσάει πολύ δυνατός αέρας και το κλαδί κοντεύει να σπάσει και το πουλί τρομάζει, γιατί αυτό είναι το αγαπημένο του κλαδί. Μήπως το πουλί φοβάται; Αλλά το πουλί δεν έχει κανένα πρόβλημα, γιατί μπορεί να πετάξει σε άλλο δέντρο. Αμέτρητα κλαδιά υπάρχουν στον κόσμο. Το ίδιο συμβαίνει στον κόσμο των ανθρώπων μέσα στις σχέσεις με τους συνανθρώπους και τα επαγγέλματα ή τη σχέση με τα χρήματα κι όλα τα υλικά αγαθά. Οι παλιές ενέργειες είχαν εναποθέσει εμφυτεύματα σκέψεων που δημιουργούσαν μια σχέση με τα χρήματα κι όταν αυτό δε συμβαίνει οι άνθρωποι αγανακτισμένοι δημιουργούν συνολικά προβλήματα μέσα από διαδηλώσεις. Αλλά αυτό, δεν είναι το καθαρό διάγραμμα βοήθειας που αποδίδει το σωστό αποτέλεσμα στις ανάγκες που παρουσιάστηκαν. Οικουμενικά η ανθρωπότητα έχει αυτή την εποχή οικονομικά προβλήματα με τα οποία προσπαθούν οι άνθρωποι να ταυτιστούν δημιουργώντας μια προσκόλληση στην έννοια "κρίση".

     Αλλά καταστάσεις που αφορούν το σώμα, όπως η εμφάνιση, η υγεία, οι επιθυμίες απόλαυσης, οι ανέσεις, η μόρφωση και ικανοποίηση αναγκών αν δεν είναι όπως ήταν πριν δημιουργούν δυστυχία από το ανικανοποίητο "εγώ". Και το σώμα σε σχέση με άλλο σώμα που είναι σύντροφος σε σχέση ερωτική ή συζυγική ταυτίζεται και νοιάζεται κι απασχολείται ακόμα για την ευχάριστη ή δυσάρεστη συμπεριφορά. Η ταύτιση σε αυτή τη σχέση μπορεί να δημιουργήσει ιδέες συντρόφου ή συζύγου και προσκόλληση ή αποστροφή και να φέρει ευτυχία ή δυστυχία. Αλλά τι είναι αυτές οι τάσεις που γεννιούνται ώστε να ελέγχει ο ένας τον άλλον και να προσπαθεί ο ένας να επιβάλλει στον άλλον τον δικό του τρόπο; Ο κάθε άνθρωπος έχει φίλους και οικογένεια κι ο κάθε ένας τη δική του συμπεριφορά και τα δικά του "εγώ" και "θέλω" σε προσκολήσεις. Κι όταν έρθουν παιδιά με έναν τέτοιο σύντροφο προσθέτονται τα "εγώ" και "θέλω" των παιδιών και μαζί οι ευθύνες όλες που μεγαλώνουν μαζί με τα παιδιά κι όλη η ηρεμία εξανεμίζεται. Γιατί ο άνθρωπος πασχίζει να είναι όλα τέλεια με τα παιδιά του μέσα στην πρόοδο κι επιτυχία τους σε όλα τους τα "θέλω" και παίζει πολλούς ρόλους για να ικανοποιήσει και τον εαυτό του. Αλλά ποιος είναι ο ρόλος των σχέσεων με τους άλλους;

     Οι άλλοι, που είναι "οι αγαπημένοι μας" μοιράζονται μαζί μας ενδιαφέροντα και για να υπάρχει ροή ενέργειας προσφέρουμε φροντίδα και βοήθεια ανοιχτά δίχως καχυποψία. Δηλαδή γινόμαστε το κλαδί του πουλιού και με πλήρη επίγνωση πως το πουλί μπορεί να πετάξει και να φύγει. Αλλά, πόσοι γονείς δέχονται αυτή τη σχέση με τα παιδιά τους; Γιατί γίνεται ο ρόλος γονέων και παιδιών περίπλοκος τόσο, ώστε να ταυτίζονται μαζί του και οι σχέσεις άλλων συγγενών και φίλων και να διαδραματίζονται ρόλοι που μπορεί να φέρουν δυστυχία αντί ευτυχία; Και τι γίνεται στην περίπτωση οπού ο σύντροφος ή ο σύζυγος αποφασίσει να αποχωρήσει από τη σχέση;

    Θα πάμε τότε πάλι στο σοφό γέροντα και θα θυμηθούμε. Έσβησε το "εγώ" και το "θέλω", δηλαδή δεν πρέπει να έχουμε προσκόλληση στην προσωπικότητα που μπορεί να είναι τίτλοι σπουδών ή σπουδαίο όνομα επιχείρησης κι επιθυμίες σώματος. Κι αν ο αέρας σπάσει το κλαδί τότε το πουλί που κάθεται πάνω του παύει να υπάρχει; Οι άνθρωποι-πουλιά- υποφέρουν, γιατί ενώ έχουν φτερά δεν τολμούν να πετάξουν. Φοβούνται. Ο φόβος είναι μια ψευδαίσθηση που κατευθύνει τη σκέψη και τον εσωτερικό εαυτό του πνεύματος και της διάνοιας σε λάθος μονοπάτια. Αυτά τα μονοπάτια μπορεί να τα βρει ο άνθρωπος μέσα από την πραγματική γνώση του εαυτού του. Μέσα από αυτογνωσία μπορεί να βρει την λιονταρίσια του δύναμη και να ξεφύγει από το κοπάδι των προβάτων. Είναι η έξοδος κινδύνου αυτή η εσωτερική φωνή της θετικής σκέψης που οδηγεί με ασφάλεια στη χαρά και στο "εμείς" της κοινωνικής επαφής και συνεργασίας. Αρκεί να έρθει στο νου του φοβισμένου, η γνωστή ιστορία με τη λέαινα και το νεογέννητο λιονταράκι, που ενώ κυνηγούσε να φάει ένα νεαρό πρόβατο, έπεσε σ΄ ένα γκρεμό και σκοτώθηκε. Το μικρό λιονταράκι της έμεινε μέσα στο κοπάδι των προβάτων και μεγάλωσε σα πρόβατο. Μετά από χρόνια ένα αρσενικό λιοντάρι επιτέθηκε στο κοπάδι των προβάτων και μαζί έτρεχε φοβισμένο και το νεαρό λιονταράκι για να γλιτώσει. Το αρσενικό λιοντάρι παραξενεύτηκε από αυτή τη συμπεριφορά κι οδήγησε το μικρό λιονταράκι σε μια λίμνη και του έδειξε με ποιον μοιάζει. Το μικρό λιονταράκι που είχε μεγαλώσει σα πρόβατο κατάλαβε την άγνοιά του και βλέποντας την αλήθεια που ήταν, έπαψε να φοβάται. Έφυγε από το κοπάδι κι άλλαξε τις ιδέες του. Ήταν ελεύθερο από το ρόλο του προβάτου!

   Η προσκόλληση μοιάζει σαν τη λανθάνουσα συμπεριφορά του μικρού λιονταριού, που προγραμματίστηκε από το κοπάδι. Αλλά, τι εκπροσωπεί το κοπάδι στην κοινωνία μας σήμερα; Με ποιους ταυτίστηκαν οι άνθρωποι κι έχουν τόσο πολύ στριμωχτεί μέσα στις φοβίες και σε προγράμματα άλλων; Είναι άνθρωποι με νου και δύναμη τέτοια, ώστε μπορούν να επιβιώσουν στις επιθέσεις που δέχονται. Ποιος άνεμος ταρακουνά τα κλαδιά τους; Αυτά τα κλαδιά είναι όλα όσα είχαν πριν κι έχει έρθει η ώρα να δουν πως θα ελευθερωθούν από όλες αυτές τις προσκολλήσεις τους. Ο πρώτος νόμος του Σύμπαντος σα καθρέφτης στον οποίο αντανακλάται αυτό που εκπέμπουμε κι ανάλογα εισπράτουμε. Πολλοί το λένε "κάρμα" που σημαίνει δράση, στην σανσκριτική διάλεκτο της μακρινής Ινδίας κι έχει πηγή από την οποία πηγάζει. Αλλά έχει κι αντίδραση που είναι η θέληση, η οποία πρέπει να ενεργοποιηθεί. Είναι σαν το θαύμα στο οποίο ο Ι. Χριστός θεράπευσε τον παράλυτο και του είπε: "Σήκω. Πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα, οι αμαρτίες σου συγχωρέθηκαν ".

     Ο καθρέφτης είναι άποψη που έχουμε για εμάς σε σχέση με άλλους κι η θεραπεία συμβαίνει όταν βρίσκουμε λύσεις μέσα απ' τη συγχώρεση. Αλλάζουμε τρόπο σκέψης κι εστιάζουμε την ύπαρξη σε μια θετική πλευρά των καταστάσεων. Αποτελεί ενθουσιώδη προσδοκία μέσ' από την οποία βρίσκουμε το δρόμο προς τη λύτρωση.

(Δημοσιεύτηκε 14/7/2012 στην εφημερίδα Αδέσμευτος Πάφου)

Νότα Κυμοθόη "Το θαύμα ο άνθρωπος!.." Δοκίμιο

       

   Νότα Κυμοθόη
"Το θαύμα ο άνθρωπος!.."
Δοκίμιο

    Ο καθένας ορίζεται σ' ένα τόπο, μια χώρα κι είναι η ύπαρξή του σημάδι σε χαρτί απογραφής. Ιθαγένεια!..Μια σφραγίδα αναγνώρισης, ίδια με αυτή οπού φέρνουν και τα προϊόντα της τεχνολογίας στα ράφια ενός καταστήματος δείχνοντας το εργοστάσιο παραγωγής και προέλευσης. Με αυτή τη σφραγίδα ταξιδεύει ο άνθρωπος επάνω στη γη μέσα στη σιωπή ή το θόρυβο, μαζί με άλλους ή μόνος στο αχανές ή ως κάποιο “επίσημο” πρόσωπο. Ο άνθρωπος αποτελεί ένα θαύμα ύπαρξης, οπού, όταν είναι νεογέννητο μωρό, ο ληξίαρχος του δίνει αριθμό απογραφής για την έλευσή του στον κόσμο των ανθρώπων. Το νεογέννητο πλάσμα, έχει μέσα του πολύ μεγάλη δύναμη κι ενώ δεν έχει ικανότητα να σταθεί όρθιο, μήτε φωνή να μιλήσει, υποτάσσει όλους τους μεγάλους γύρω του ακόμα και άρχοντες και βασιλιάδες, ώστε να το υπηρετούν και να το φροντίζουν με αγάπη. Αυτή η δύναμή του από που απορρέει, αν δεχτούμε πως δεν υπάρχει Θεός; Απορρέει άραγε από την ...
Νότα Κυμοθόη (συνεχίζεται...)

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Αδέσμευτος Πάφου", στις 30/6/2012 στην στήλη μου Το Λ των λέξεων και του Λόγου  Γράφει η Νότα Κυμοθόη  
 Λογοτέχνης και Ζωγράφος)

Νότα Κυμοθόη© Nota Kimothoi

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη "Εμείς οι συνάνθρωποι" Δοκίμιο

Νότα Κυμοθόη 
"Εμείς οι συνάνθρωποι"
Δοκίμιο

         Ο Πυθαγόρας ο Σάμιος, μια από τις μεγαλύτερες μορφές της αρχαίας Ελλάδας, οπού δίδασκε στο περίφημο Ομοκόϊον (Πυθαγόρεια Σχολή του) που ίδρυσε στον Κρότωνα της Κάτω Ιταλίας, διατύπωσε πολλά αποφθέγματα, ένα από τα οποία είναι και το “Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά”.  Η γνώση μεταδίδεται κι έχουμε άμεση ανάγκη επικοινωνίας και συνεργασίας για να την κατακτήσουμε. Για να συμβεί αυτό χρειάζεται να έχουμε “αποδοχή” της γνώσης των άλλων κι “αγάπη άνευ όρων”. Αλλά, τι σημαίνει “αποδοχή” και τι σημαίνει “αγάπη άνευ όρων”;

Η έννοια “αποδοχή” παράγεται από το ρήμα αποδέχομαι, που σημαίνει δέχομαι κάτι ή κάποιον όπως είναι, δηλαδή τον αγαπώ. Θα μπορούσε να ταυτιστεί με την “αγάπη άνευ όρων” που σημαίνει ακριβώς αποδέχομαι. Τι γίνεται όμως μέσα στην ίδια μας τη ζωή και στις καθημερινές μας σχέσεις; Πως χτίζεται το “εμείς”;

Όλα ξεκινούν από το επίπεδο της οικογένειας και το τι κουβαλούν οι ίδιοι οι γονείς και οι γονείς των γονέων που μεταφέρουν στα παιδιά κι εγγόνια τους. Διότι η “αποδοχή” και η “αγάπη άνευ όρων” αποτελούν φυσικό νόμο έλξης σε ύψιστη μορφή που υπάρχει σαν πρωταρχικός παράγων μέσα στο ίδιο το Σύμπαν. Όλα ρέουν αληθινά κι αρμονικά σε μια θεϊκή αρμονία κι όταν αποδέχεται ο άνθρωπος το συνάνθρωπο, στέλνει μήνυμα στο Σύμπαν οπού κυματικά επιστρέφει με την ίδια δόνηση πίσω. Μοιάζει σαν το μπούμερακ, το παιχνίδι των Αυστραλών φίλων μας, οπού πάντα επιστρέφει...
... 
Δημοσίευση στις 7/7/2012 στην εφημερίδα Αδέσμευτος Πάφου, Κύπρος)

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη:"Αναζητώντας ανθρώπους"Δοκίμιο

Νότα Κυμοθόη
"Αναζητώντας ανθρώπους"
Δοκίμιο 

Ως “νέος Οιδίπους” ο άνθρωπος σήμερα, πορεύεται σε όλο τον πλανήτη και στη στροφή κάθε διαδρομής του, συναντά και μια Σφίγγα. Είναι αυτή η κάθε δυσκολία οπού συναντά και καθημερινά του θέτει το “αρχαίο” εκείνο αίνιγμα.

Αγωνίζεται ο κάθε άνθρωπος να βρει απόκριση, γιατί η εποχή οπού ζούμε έχει κι αυτή τα δικά της τέρατα στην κάθε πόλη. Μπορεί να είναι στο έμπα της, αλλά μπορεί να είναι και στο κέντρο της ή να καραδοκούν αόρατα, κρυμμένα πίσω από γραφεία και υπολογιστές ή σε θέσεις κλειδιά σπουδαίων μεγάρων και ξακουστών κτηρίων. Κάποιοι άνθρωποι, οπού ορίζουν τη μοίρα των άλλων ανθρώπων...ή σχεδιάζουν τον πολιτισμό και προσπαθούν να διαδώσουν απόψεις. Κι ενώ μέσα στην ψυχή του κάθε ανθρώπου υποβόσκει αυτή η “αρχαία” απόκριση κι έννοια, οπού δίχως αυτήν στην πραγματικότητα ουδέν πετυχαίνει ουδείς, “ο κόσμος ολοένα και στενεύει”, καθώς έλεγε στις ημέρες του κι ο Νομπελίστας Ποιητής Γιώργος Σεφέρης. Τόσο αλήθεια διαχρονικός. Τόσο επίκαιρος και πάλι, όχι μόνο για την Κύπρο, οπού τόσο πολύ αγάπησε και ύμνησε μέσα στα ποιήματά του, αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη γη.

Σήμερα λοιπόν, οπού η μετακίνηση πληθυσμών, έγινε καθημερινή υπόθεση των λαών και τα κράτη ψηφίζουν αποφάσεις και λαμβάνουν μέτρα προστασίας, βλέπουμε ένα φαινόμενο οπού μέσα απ΄αυτή τη μετακίνηση χρειάζεται ο ένας τον άλλον. Ο καθένας έχει ανάγκη τους άλλους. Ο άνθρωπος, λοιπόν! Αυτόν οπού αναζητούσε μέσα του να βρει, εκείνος ο “αρχαίος” και διαχρονικός Οιδίπους. Αυτόν, οπού αναζητά σήμερα και ο κάθε “σύγχρονος” Οιδίπους της

κακοφορμισμένης μας κοινωνίας. Μια απλή έννοια, μια λέξη, οπού στις ημέρες μας αυτή η έννοια καταστρέφει την κάθε “Σφίγγα”, το κάθε θηρίο ή τα θηρία με μορφή “ανθρώπων”.

Ίσως, γιατί η λέξη “άνθρωπος” κρύβει μέσα της ως έννοια απειροελάχιστα πολυσημεία σκέψεων αλλά και πολυσημεία χρωματοσωμάτων σε πολλά DNAλαών...Αλλά, διυλίζοντας όλο το παρελθόν, ανακαλύπτουμε ο καθένας το δικό του γενεαλογικό δέντρο και είμαστε σε ευχάριστη ή δυσάρεστη θέση ν' αντικρίσουμε κατάματα την αλήθεια οπού προερχόμαστε. Ο ελληνικός λαός έχει δημιουργήσει μια παροιμιώδη φράση: “το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά”, δηλαδή το δέντρο ορίζει τον καρπό του αλλά και το χώρο για τον καρπό του...

Εάν παρά ταύτα ζούσε σήμερα ο Διογένης, θα κρυβόταν σε ένα από αυτά τα άφθονα πιθάρια της νήσου και θα γύρευε ανθρώπους με το λυχνάρι του. Ανθρώπους, οπού δεν είναι ταμπουρωμένοι πίσω από κλειστές αυλές, μήτε κλειστές πόρτες, μήτε πίσω από μίση κι έχθρες, μήτε πίσω από εμμονές και φοβίες...

Πολλά χρόνια πριν το 2012, ημέρες και νύχτες, αλλά και ζεστά καλοκαίρια, κάτω από σκιερά δέντρα ή ολόφωτα φεγγάρια κι έναστρους ουρανούς, των προγόνων μας οι σκέψεις άπλωσαν λόγους πτερόεντους μέσα σε κείμενα σοφά. Κείμενα ίσως ξεχασμένα, οπού οι αράχνες πλέκουν τους ιστούς τους σε βιβλιοθήκες νωθρές. Εκεί, σε εκείνους τους χρόνους, οπού τα δάκτυλά τους σχεδίαζαν συμβολισμούς επιούσιων νοημάτων...Οι λέξεις των προγόνων μας!.. Μέσα σε γραφές και λόγια, οπού ακόμα οι σύγχρονοι επιστήμονες των καιρών μας ανιχνεύουν μελετώντας τη σκέψη τους. Κι εμείς, τόσο γκρινιάρηδες καθημερινά, μέσα σε τόσο μεγάλη αφθονία ιδεών και νοημάτων, πορευόμεθα με το νόμισμα κάποιας ίσως απέλπιδος πορείας. Για που άραγε;

Οι άνθρωποι σήμερα προβληματίζονται καθώς ...
(η συνέχεια στο βιβλίο μου Το Λ των λέξεων και του Λόγου)

(Ιούνιος 2012, δημοσίευση στην εφημερίδα Αδέσμευτος Πάφου, Κύπρος. Στη στήλη μου“Το Λ των λέξεων και του λόγου”

Γράφει η Νότα Κυμοθόη, Λογοτέχνης και Ζωγράφος)

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη 

Νότα Κυμοθόη "ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ" Ποίηση

                            

                                   

Νότα Κυμοθόη 
ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ-

{Παναγιώτα (Νότα) Κυμοθόη}

Oscar A Di Bari Bruno Euroconcorso Di Poesia, Prima Classificata 1992

Έρχομαι από την πρώτη χαραυγή

μιλώντας στην καρδιά σου.

Δεν είμαι μια απλή του τοίχου εικόνα

που ξεθωριάζει στα μάτια σου,

ούτ’ ένα φευγαλέο περπάτημα αγεριού,

που χάνεται μ’ ένα χαιρέτισμα,

όπως η ώρα του δειλινού μέσα στη νύχτα.

Είμαι το φως του ολόλαμπρου ήλιου

που λέει καλημέρα στο κάθε αυτί

και σκορπίζει φιλιά και τραγούδια

σε όλους της γης τους ανθρώπους.

Είμαι του κεριού ατέλειωτο φιτίλι

που αργοκαίει στων καιρών τα γυρίσματα

γιομίζοντας θαλπωρή το σκοτάδι,

για να έχουν ελπίδες τα μάτια του κόσμου.

Ένα γεφύρι είναι η ψυχή μου

που από αιώνες ενώνει τους λαούς

και ο λόγος ολόδροσο ποτάμι

που απλώνει τις όχθες του χέρια

οι άνθρωποι για να πιαστούν.

Θα πάω απόψε ως το τέρμα της δύσης

το μήνυμά σου ως εκεί να εξυψώσω

ώστε να πάψει ο χρόνος των σκοταδιών

και ο φόβος της ελάχιστης έχθρας.

Έτσι με τους στίχους μου για σένα εδώ

θα ενώνω τη γη μ’ ένα ολόφωτο γεφύρι

για να γίνουμε όλοι αδέλφια.

Νότα Κυμοθόη, Αθήνα 1990

                      

UN PONTE PER I POPOLI

Panagiota Kymothoi

(OSCAR A DI BARI BRUNO PRIMA CLASSIFICATA 1992 EUROCONCORSO DI POESIA)

Vengo dal primo albeggiare

parlando al tuo cuore.

Non sono una semplice imagine murale

che sbiadisce ai tuoi occhi

ne un fugace passar di vento

che si perde con um saluto

come to scivolar del tramonto nella notte.

Sono la luce del sole fulgente

she dice buongiorno ad ogni orecchio

e diffonde baci e canti

per tutti gli uomini della terra.

Sono della candela lo stoppino infinito

che brucia tento nel volger dei tempi

riempiendo di tepore il buio

perche abbiano speranze gli occhi del mondo.

Un ponte e la mia anima,

che da secoli unisce i popoli

e la parola, fiume di rugiada,

distente le mie mani in rive fiorite.

Andro’ stasera al limitan del tramonto

per innalzare il tuo messaggio,

perche s’ arresti il tempo delle tenebre

e il timore della minima inimicizia.

Cosi, con i miei versi, gui per te

uniro’ la terra con un ponte luminoso

per essere tutti fratelli.

(Mετάφραση για την Ιταλική γλώσσα

Anna Maria Benedini, μεταφράστρια Ιταλικού Ινστιτούτου, Αθήνα 1992)

Ποίησή μου βραβευμένη με το Oscar A Di Bari Bruno Euroconcorso Di Poesia, Prima Classificata 1992, στην Ιταλία

Νότα Κυμοθόη© Νότα Κυμοθόη
Copyright:Νότα Κυμοθόη