Νότα Κυμοθόη"Ηλιογέννηση σε τρεις χρόνους"Ποίηση

Νότα Κυμοθόη 
"Ηλιογέννηση σε τρεις χρόνους" Ποίηση

                        Ι
Άκουσα χαράματα στα λιβάδια
τα μουγγανητά των αγελάδων
στους ποταμούς τραγουδιστά νερά
και στων δασών τη σκιερή δροσιά
την αγράμπελη να ψάχνει για το φως
ανήσυχη σπ΄των πουλιών τα φτερουγίσματα
Στ΄απομεινάρια μέσα του χιονιού
ένοιωσα την αναπνοή του σπόρου
με χορταριού φιλήματα στη βροχή
και στο ξημέρωμα που ερχότανε
της γης την αγωνία ευτύχησα να ιδώ
που την αγκάλιαζε ο ήλιος δυνατά
και χοροπηδούσε σαν αγρίμι.
Συγκινημένη με πήρανε τα δάκρυα.

Τότε βρήκανε διέξοδο οι λιγοστές μου πίκρες
και φύγανε μακριά στον άνεμο και πάνε.
...
Νota Kimothoi, Medow Lake 1986, Canada (μέρος από την ποίησή μου Ηλιογέννηση σε τρεις χρόνους, από το βιβλίο μου Φως και Σκοτάδι, εκδόσεις Διογένης 1990)

Νότα Κυμοθόη "Ερατώ" Ποίηση

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013

Τρίτη, 2 Ιουλίου 201

Νότα Κυμοθόη "Ερατώ" Ποίηση

Νότα Κυμοθόη

Ερατώ

Ποίηση

Αφιερωμένο

Παίξε, ω Μούσα Ερατώ την άρπα την ανθρώπινη

αυτήν οπού αγγίζει τις καρδιές των άκαρδων ανθρώπων

πού είπαν λόγια ερωτικά και λόγια της αγάπης

και παίζουν με τον έρωτα λες και είν' ο πρώτος.

Παίξε τους ήχους τους καλούς, τους ήχους της αγάπης

να τους ακούσουν οι θνητοί να κλάψουν από πόνο

γιατί ο χρόνος φεύγει και περνά και δε γυρίζει πίσω.

Παίξε, ω Μούσα Ερατώ ν' ακούσει όλη η πλάση

τη μουσική τη θεϊκή για τους ερωτευμένους

που γύρεψαν έρωτα καλό, νέκταρ των αθανάτων

να αφυπνίσουμε το νου απ' 'ολα τα σκοτάδια

για να ευτυχούνε τα κορμιά μαζί και οι ψυχές τους.

Νότα Κυμοθόη, Πασαλιμάνι 1982, Πειραιάς

Αναρτήθηκε από Nota Kimothoi στις 3:29 π.μ. 2 Ιουλίου 2013 (η φωτογράφιση της εικονιζόμενης Νότας Κυμοθόη έγινε από τον φωτογράφο Βλαντή στον Πειραιά)

Νότα Κυμοθόη "Ερατώ" Ποίηση© Νότα Κυμοθόη

ΒΡΕΧΕΙ ΠΑΛΙ ΑΠΟΨΕ...Ποίηση Νότα Κυμοθόη( 2012)

ΒΡΕΧΕΙ ΠΑΛΙ ΑΠΟΨΕ...
Ποίηση Νότα Κυμοθόη( πρώτη δημοσίευση το 2012)

Βρέχει...πάλι κλαίει ο ουρανός...

Ρυάκια εδώ κι εκεί ως να ξεφτίζει όλη η ζωή...

Ξεχασμένα εδώ κι εκεί των ανθρώπων πράγματα

ριγμένα σε απάγκιο ή παρατημένα από καιρό έξωθεν...

Βρέχει αδερφέ μου...Ξεφτίζει η ζωή και πάει εκεί

παρασυρμένη σε λασπόνερα...Που είσαι;

Έρμαιοι στων καιρών τα ξεσπάσματα σαν όνειρα ξένα

σα φύλλα λες φθινοπώρου που πέρασε μες στο ρυάκι...

Βρέχει...Που είσαι;

Είδα τη μορφή σου σε μονοπάτια μοναχικά

χρόνια ζωής σαν απομεινάρια σε δρόμο κι άλλο δρόμο

ξένοι σε πολιτείες μακρινές...

Κι είδα εμένα σε σένα και μ' αναγνώρισα, αλλά εσύ...

Είχα λέει τον ήλιο κι είχες τη δύναμη, δυο ζωγραφιές

ν΄ αγγίζουν τους ουρανούς κι έτρεχα στη βροχή να προφτάσω

εσένα αδερφέ μου που έφευγες...

ήθελα πάντα να σου πω για ένα όνειρο...θυμάσαι;

Ήμασταν λέει κάποτε παιδιά

κι είχαμε το χέρι του πατέρα-χάδι κι ευχή

και της μάνας τη ζεστή αγκαλιά και το ζεστό ψωμί...

Είχαμε χρώματα κι όνειρα μεγάλα για το μέλλον...

Τόσα χρόνια σχεδιάσαμε το μέλλον...

Αυτός είναι ο κόσμος μας;

Πονάω αδερφέ μου...Που είσαι;

Βρέχει πάλι απόψε κι εσύ με κοιτάς πίσω απ' το τζάμι

και με βλέπεις σα ξένος...μοναχική ψυχή μέσα σε μονοπάτια...

Σα κοπάσει η βροχή που θα΄σαι; Που θα΄μαι;

Η ψυχή των γονιών ήρθε και μ' άγγιξε τρυφερά...

Είπαν, αχ να μπορούσαν απ' την αρχή τον κόσμο να έχτιζαν...

Αχ, να μπορούσαμε όλες εκείνες τις θλιβερές στιγμές

μ' ένα σφουγγάρι να σβήσουμε ευθύς

κι όταν κοπάσει η βροχή, ω αδερφέ μου τη χαρά...

Μέσα σε χρώματα τ΄ ουράνιου τόξου, χαμόγελα

αρμονία κι αγάπη ν' απλώσουμε στην καρδιά

μ' ένα μόνο άγγιγμα...

Δες, οι ουρανοί δεν είναι δυο...

Μια σκέψη είναι...Έλα,..

Ναι, έλα να τ' αλλάξουμε όλα!..

Πιάσε σφουγγάρι και βροχόνερο κι έλα...

Ας καθαρίσουμε τώρα τη λάσπη όλων των χρόνων

και πιάσε τον ήλιο απ' τη μια άκρη εσύ...

Ας διαλύσουμε τώρα την ομίχλη

μαζί της να φύγει κι ο πόνος...

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη 

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ "ΛΕΥΚΩΣΙΑ" ΠΟΙΗΣΗ

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ

"ΛΕΥΚΩΣΙΑ"

ΠΟΙΗΣΗ

ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Στους Έλληνες αξιωματικούς που

έπεσαν στην Μακεδονίτισσα το 1974

Πάντα θα θυμάμαι ετούτη την πόλη

Μέτρησα εδώ πολλούς αναστεναγμούς

Το άδικο εσύναξα και την εξάντληση

απ΄τις γυναίκες δίχως όνομα τη νύχτα

που περιφέρονται στην πλατεία Ελευθερίας.

Πάντα θα θυμάμαι τους Άγγλους αποίκους

τους Ελλαδίτες φαντάρους

και τους αξιωματικούς του Ο.Η.Ε.

που κυνηγάνε να πνίξουν τη μοναξιά τους

στης ανίας τα πορνεία

μες στ΄αδιάφορο ύφος της οδού Ρηγαίνης.

Πάντα θα μιλάνε

για έκτροπα οι περιστάσεις

και δε θα βρίσκουν ελαφρυντικά

στην τόση πλαδαρότητα.

Κι αναρωτήθηκα αν έχουν καταλάβει

το βάρος ετούτης της σκλαβιάς οι ντόπιοι.

Δεν είναι οι Τούρκοι

πίσω απ΄την πράσινη γραμμή

ούτε ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών

που χάραξε εδώ το χάρτη του νησιού...

Το δαιμόνιο πνεύμα ευημερίας

είναι αυτό που συντηρεί τις αποφάσεις

που βίωσε ο χρόνος επαξίως

σ΄όσους καρπούνται ευκαιρίες.

Στη μνήμη των νεκρών κρατώ τα σημάδια

και το μόνιμο τσιφτετέλι

που χορεύουν τις νύχτες

πάνω στα φυλάκια οι μεθυσμένοι.

Κι εσύ, μάνα Ελλάδα,

μετράς ονόματα στους τύμβους

για να ΄χεις το τίμημα της δόξας

στις σελίδες της ιστορίας σου.

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη 

Νότα Κυμοθόη "Δέντρα και Άνθρωποι"Ποίηση

                                                         

Ζωγραφική Νότα Κυμοθόη

   Νότα Κυμοθόη

"Δέντρα και Άνθρωποι" 

Αν μπορούσαν να μιλήσουν τα δέντρα...

Αν ακούγαμε τους ψιθύρους τους...

Αν είχαν φωνή ανθρώπου...

Στη γη όπου κι αν βαδίζεις

Τα μάτια τους αντικρίζουν

ξυλοκόπους, πριόνια και φωτιές...

Αχ δροσιά μου πράσινη οφθαλμού

οπού με έρωτα εισέρχεσαι μέσα μου

εκεί οπού ανεμίζεις Άι-Αντώνη μου

τη μοναξιά και το μαράζι της καρδιάς

που δεν ανήκει πουθενά...

Χρυσάφι; Τι χρώμα να το βάψω;

Δε γίνεται να λάμπει τόσο

με οσμές εδώ κι εκεί πτωμάτων

και σκοτεινού ανέμου από γραμμές

προσώπων λυπημένων...

Αχ γενιά που αποκοιμήθηκες

στην πέτρα του κυκλάμινου!..

Η άλλη η πέτρα η κόκκινη για δες...

κουτάκι εμφιάλωσης σε ράφια πάει

μικρό θαύμα οπού έγινε θύμα κι άμα

το πεις, μικροί θεοί στρέφουν κεφάλι

βλέμματα φανερώνονται ραγισμένα

χρώματα ψυχής που αγάπησε τα γύρω

ασήμια που κροτάλισαν σε χέρια

βραχιόλια που άστραψαν σε βλέμμα

όταν η μέσα μου σάρκα από φως

ποτέ δεν υποτάχτηκε στο λίγο του κόσμου...

Θα μάτωνε η καρδιά και ο βυθός;

Η τόσο σκληρή του ανθρώπου

ή μήπως ζώου υπήρξε και υπάρχει

εκεί οπού ο Άγγελος δεν άγγιξε;

Τι απόμεινε Θεέ μου; Εσύ ξέρεις!..

Είδες πυρκαγιές και μαύρους χιτώνες

άκουσες βάσανα κι είδες χαρακιές

παλάμες που ικέτεψαν φορτωμένες πόνο

γριές με μπαστουνάκια ερχόμενες

κι έστεκες πίσω εκεί με το ένδυμα

παιδιών που τρέχαν στο όνειρο

γονιών που άναβαν φωτάκια

ξέροντας όλα τα μέλλοντα και τα ερχόμενα

των άλλων όλων και τα δικά μου...

Τι μου ανήκει τώρα να διεκδικώ;

Που φτάνει το δηλητήριο της Υπατίας;

Ο νους ανθρώπου από οργή, που;

Σε καιρούς ανύποπτους η γη σφαδάζει

χορτάτη διαμάντια και πτώματα

για να μπορούν να έχουν άλλοθι

κάποια κορίτσια σε παλκοσένικα θεάτρου

για των πεθαμένων τις ψυχές...

Σε καιρούς σαν τους δικούς μας

ίσως άβαφη θα έρθω στον ορίζοντα

αφήνοντας τους θεατρίνους στη σκηνή

να κρατούν ακόμα τις μάσκες τους

μέσα σε όλα τα χειροκροτήματα

για μια Ζωή, για μια Ελένη, για μια Υπατία...

Για την επόμενη πράξη τους!

Κι έτσι τρεμάμενο να σου στρέφει

αχ φίλε μου Θεέ, οι θεατρίνοι γύρω...

με το χέρι μιας Υπατίας κάλπικης που ικετεύει

μέσα σε όλα τα ερείπια που σκόρπισε

κι όλοι οι βάρβαροι μαζί της

που φρόντισαν στην πόλη μιας θεάς

φωτιά να σπείρουν και ερείπια

με μάσκες και κουκούλες και...

Τίποτα!..Εκείνο το κάτι που υπάρχει

είναι η άγια μας σιωπή

μέσα στην οσμή και στη δυσωδία

κι ας ισχυρίζονται τώρα οι παρεούλες

και οι κίναιδοι σε καφενέδες ότι θέλουν...

1992, Νότα Κυμοθόη Ζωγραφική και Ποίηση

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη