http://notakymothoe.blogspot.com

Ελληνική Ποίηση Νότα Κυμοθόη

2012-01-08T00:46:00.000-08:00

painting Nota Kimothoi

Ελληνική Ποίηση
Νότα Κυμοθόη

Εκεί οπού περπάτησαν σοφοί
και μούσες τραγουδήσαν
ήρθαν οι Άρπυιες των καιρών
τα μάρμαρα μολύναν...
Με μαύρο γράψανε κρυφά
στην άσπρη τη μορφή σου...

Ω! Παλαμά οπού κάθεσαι
στην άκρια της πλατείας
σκυφτός από τις σκέψεις σου
τη θλίψη τη μεγάλη
για τις φιλόδοξες γενιές
το Λόγο να κάνουν τέχνη
αυτόν, οπού δε ξέρουνε
μήτε να συλλαβίσουν...
και δε νογάνε τι θα πει
Ποίηση μήτε Λόγος!..

ΚΑΛΗ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ 2012 ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ! Από Νότα Κυμοθόη

2011-12-31T18:52:00.000-08:00

(from internet thank you)

KAΛΗ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ

ΤΟ 2012 ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!..

Η ευχή είναι καλή όταν προσφέρεται
με καλή πρόθεση!..

Ας διαβάζουμε περισσότερα βιβλία
αυτή τη χρονιά ας δούμε τον κόσμο
με άλλα μάτια...

Μέσα από τη γνώση ίσως να είναι
η κάθε ημέρα καλύτερη από χθες!..

Ας είναι ο δρόμος όλων σπαρμένος
με άνθη κι η κάθε ημέρα φωτεινή!..

Χρόνια πολλά και καλή Χρονιά!

Με αγάπη και φως!
Νότα Κυμοθόη

Η ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΟΥ, Γράφει η Νότα Κυμοθόη 20011

2011-12-26T03:37:00.000-08:00

painting Nota Kimothoi

" ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ,
ΑΧΡΑΝΤΟΥ, ΥΠΕΡΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗΣ,
ΕΝΔΟΞΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ,
ΘΕΟΤΟΚΟΥ
ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ,
ΜΕΤΑ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ
ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΑΝΤΕΣ,
ΕΑΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΟΥΣ
ΚΑΙ ΠΑΣΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΗΜΩΝ
ΧΡΙΣΤΩ ΤΩ ΘΕΩ ΠΑΡΑΘΩΜΕΘΑ"
(από τη Θεία Λειτουργία Αγ. Ιωάννη Χρυσοστόμου)

H ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Γράφει η Νότα Κυμοθόη 2011
(από το βιβλίο της: Το Λ των λέξεων και του Λόγου)

Αφιέρωμα στο πρόσωπο της Παρθένου Μαρίας

Το μέγα επίτευγμα προσφοράς της Παναγίας ως Δώρο
είναι το μεγαλύτερο της ανθρώπινης φύσεως.
Η Παναγία ως ανθρώπινη καθαρή φύση
δια της οποίας ο Λόγος Θεού απόκτησε
την ανθρώπινη φύση και ταυτόχρονα γίνεται Θεάνθρωπος!..

Η Παναγία του πρόσφερε όλη την ανθρώπινη φύση της
και κατέστη δια ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΣ ΘΕΟΤΟΚΟΣ!..
Και ο Θεάνθρωπος Ιησούς με τη σειρά Του
μετέδωσε στην κεχαριτωμένη ύπαρξή της, τη ΘΕΩΣΗ
την οποία δεν κατανοεί εύκολα η ανθρώπινη φύση.
Δηλαδή την μετέβαλε κατά ΧΑΡΙΝ ΘΕΟΝ
μέσω της οποίας πλησιάζει ο άνθρωπος το Θεό.

Κατανοεί ο άνθρωπος τη συγγένεια της ανθρώπινης φύσης
μέσα στη φύση και από τη φύση της Κόρης και Παρθένου Μαρίας
από την οποία αποκτήσαμε Θεανθρωπισμό
ώστε να είμαστε "κληρονόμοι Θεού"
και "συγκληρονόμοι Ιησού Χριστού".

Η Άσπορος Γέννηση του Θεού Λόγου
είναι η θέση της Μητρότητας!
Είναι η θέση της Μητέρας του Θεού!..
Αυτή οπού ακόμα δεν έχουν τιμήσει στη Γη!..

Η Μητέρα του Θεού, η Παναγία,
είναι η θέση της αδιάφθορης μητέρας
οπού καταπατά την έχθρα, το μίσος, τη φθορά
και την καταστροφή της πλανημένης γυναίκας
και του ηδονόφιλου άντρα!..

Η Παναγία,
συμβολίζει την Αγία Μητέρα του Θεανθρώπου Ιησού
και αποτελεί το Μέγα και Ιερό Μυστήριο
της Πανανθρώπινης φύσης!..
Αυτό, οπού καταπατήθηκε και μολύνθηκε
από βαρβαρισμούς πολεμοχαρών ανθρώπων.

Η Παναγία,
ενώ τιμάται...
ακόμα οι σωματόφιλοι άνθρωποι
δεν έχουν κατανοήσει το Ιερό και Άγιο Πρόσωπό Της!..

Ας αναρωτηθούν όλες οι μανάδες του πλανήτη Γη
αυτή την εποχή, ύστερα από 2011 χρόνια,
οπού ενώ έχει ενσαρκωθεί ο Υιός Θεού...
Ας αναρωτηθούν, λέγω...
Πότε θα αναγνωρίσουν το Άγιο Πνεύμα
που βρίσκεται στα μολυσμένα τους σπλάγχνα;

Η Αγία Πίστη ενώ έχει φανερωθεί σε όλη την πλάση
ακόμα αυτές τις Άγιες Ημέρες των "2011 Χριστουγέννων"
οι σωματόφιλοι και ηδονόφιλοι άνθρωποι
αδυνατούν ν' αναγνωρίσουν την Αλήθεια!..

Κι όμως... φανερώνεται καθημερινά αυτή η ΧΑΡΗ
δια της κοινής ανάγκης όλων σε όλο τον πλανήτη
"οικονομική κρίση " την αποκαλούν...
να κατανοήσουν οι άνθρωποι τη Θεία Προέλευσή τους!..
Ίδωμεν!..

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΙΣ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΕΤΗ!..

Με αγάπη για την Αγάπη
και αγάπη για το Φως της Αγάπης Του 1!
Νότα Κυμοθόη

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΜΟΥ, Γράφει η Νότα Κυμοθόη 2011

2011-11-13T11:44:00.000-08:00

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΜΟΥ
Γράφει η Νότα Κυμοθόη 2011

Ευχαριστώ όλους τους αναγνώστες μου όλα αυτά τα χρόνια
οπού με την αγάπη τους έσκυψαν πάνω από τις αράδες
των γραπτών μου. Θέλει πολύ αγάπη για να διαβαστεί ένα
βιβλίο σήμερα.
Γι αυτό σας ευχαριστώ όλους, όσους με τιμήσατε όλα αυτά
τα χρόνια. Σας αγαπώ κι είμαι εδώ, αλλά δεν μπορώ να σας
στείλω μήτε ένα λουλούδι, όπως έγραφε κάποτε ο αγαπημένος
μου συγγραφέας Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ.

Σε αυτή την ομορφη μέρα, όπου είμαστε
σε αυτόν τον πλανήτη, σας στέλνω ένα μεγάλο
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου!..
Μόνο γιατί με τα όμορφα μάτια σας
δαπανήσατε χρόνο να διαβάσετε τις σελίδες
των βιβλίων μου, μόνο γι΄αυτό σας ευχαριστώ
από την καρδιά μου.
Νότα Κυμοθόη

ΕΛΑΤΕΙΑ: Παρουσιάζει και γράφει η Νότα Κυμοθόη

2011-09-19T14:43:00.000-07:00

1. photo by N. Kimothoi (Μουσείο Ελάτειας)

ΕΛΑΤΕΙΑ

2. by N.Kimothoi

Παρουσιάζει και γράφει

11. N. Kimothoi

η Νότα Κυμοθόη

ΕΛΑΤΕΙΑ: Παρουσιάζει και γράφει
η Νότα Κυμοθόη
Αφιέρωμα σε όσους αγαπούν την αλήθεια της Ιστορίας
και σε όσους σέβονται τον κόπο των συγγραφέων.

Ευχαριστώ τους καλούς μου δασκάλους από την περιοχή
της Ελάτειας : Την δασκάλα Χαρίκλεια Παπαναγιώτου που μου δίδαξε
την πρώτη γραφή, τον καθηγητή Φιλόλογο Κλεομένη Κατσούλα που
με δίδαξε Ιστορία και τον δάσκαλο Ιωάννη Μακρή που με δίδαξε πειθαρχία.
Ευχαριστώ και όλους όσους με στήριξαν στις όποιες μου δυσκολίες
για να βγει αυτή η εργασία στο φως. Όσους στάθηκαν εμπόδιο στο δρόμο μου,
δεν πειράζει, τους συγχωρώ όλους!

Απόσπασμα, από το πόνημά μου "ΕΛΑΤΕΙΑ ΛΟΚΡΙΔΟΣ-ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ' 2004,

μέρος του οποίου παρουσιάστηκε σε Διάλεξή μου στην Ελάτεια Λοκρίδος το 2004, στην
κεντρική πλατεία και εκτυπωμένα-αριθμημένα αντίτυπα μοιράστηκαν τότε, αλλά και
μέρος από αυτό που αφορά την Ελάτεια ιστορικά, δημοσιεύτηκε στον Δ' ΤΟΜΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ 2007 εκδ. Πολιτιστική Συνεργασία, σελ. 245-254.
Η εργασία μου αυτή δημοσιεύτηκε ολοκληρωμένη το 2008 . Μέρος της οποίας , διαβάστε εδώ...

3. by N.Kimothoi

Η Ελάτεια ήταν μία από τις πιο σημαντικές πόλεις των Λοκρών που κρατούσε τα περάσματα. Βρισκόταν μέσα στην επικράτεια Ελλάς, όπως ονομαζόταν το τμήμα με τη Θεσσαλία από τους κόλπους Παγασητικό και Μαλιακό. Ο Όμηρος την αναφέρει για να δηλώσει τα μέρη από όπου προέρχονταν τα στρατεύματα που πήραν μέρος στην εκστρατεία κατά της πόλης Τροία. Αρχαίο Ελατικό Πεδίο ( φωτ. 3 ), λεγόταν το στενό πέρασμα (ένας χωματόδρομος), (σήμερα μέχρι ένα σημείο έχει ασφαλτοστρωθεί, φωτ. 3 ) που ένωνε την αρχαία Νάρυκα (σημερινό Ρεγγίνι), τις Θερμοπύλες και την Αρχαία Ελάτεια με τηΧαιρώνεια και τον Ορχομενό των αρχαίων Μινύων, που υπάρχει μέχρι σήμερα το κάστρο τους στο λόφο πάνω από τον Ορχομενό . Χρησιμοποιείται για τις μετακινήσεις των κατοίκων, αλλά και από το ράλι Ακρόπολις ως ειδική διαδρομή.

4. by N.Kimothoi

5. by Ν.KImothoi

Λόγω της θέσης της, η Ελάτεια εξελίχθηκε στην σημαντικότερη πόλη των Λοκρών. Η σημαντική θέση της, ακριβώς απέναντι από τον Παρνασσό (φωτ. 4.), έκανε την πόλη να έχει μεγάλη δύναμη. Το όνομά της προέρχεται από τα ελαιόδεντρα. Ελάα είναι η ελιά. Το Έλ ως πρόθεμα στο Ελάα-τει-α σημαίνει ελιά υπάρχει εκεί (αρχαία Δωρική ερμηνεία), από την εποχή των διασωθέντων από τον κατακλυσμό Δευκαλίωνα και Πύρρας. Το πρώτο δέντρο που αντίκρισαν ήταν οι ελιές, στις πλαγιές του Καλλιδρόμου, όπως φαίνονταν από την κορυφή της Λιάκουρας. Εκεί λοιπόν πήγαν, τιμώντας τη θεά Αθηνά και ίδρυσαν τον πρώτο Ναό και τον ονόμασαν Κραναία Αθηνά (φωτ. 5,6,7,8,9).

6. by N.Kimothoi

Η Κραναία Αθηνά

7. by N.Kimothoi

8.by N.Kimothoi

Η Κραναία Αθηνά ( φωτ. 5, 6, 7, 8, 9), τοποθεσία που είναι τα ερείπια από τον αρχαίο ναό στην περιοχή του Δήμου Ελάτεια, τα οποία σώζονται μέχρι σήμερα (φωτ.5,6,7,8), στις πλαγιές του βουνού Καλίδρομος στη σημερινή Φθιώτιδα. Στην αρχαία εποχή ήταν μέρος λατρείας των Λοκρών, προς τιμή της θεάς Αθηνάς, κόρης του Δία. Χτίστηκε ο ναός αμέσως μετά από τον κατακλυσμό, γνωστό ως κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Είναι δωρικού ρυθμού. Αναφέρει ο αρχαίος περιηγητής Παυσανίας σταΦωκικά, πως στο ναό υπηρετούσαν μόνο νεαρά αγόρια μέχρι την εφηβεία τους. Προς τιμή της Κραναίας Αθηνάς οι αρχαίοι κάτοικοι είχαν κόψει και νόμισμα της πόλης, που εικονίζει την Αθηνά με κράνος {Νομισματικό Μουσείο Αθηνών και Αρχαιολογικό Μουσείο Άμφισσας-αίθουσα νομισμάτων,( δωρεά του Δρόσου Κραβαρτόγιαννου εκδότη του λογοτεχνικού περιοδικού Τετράμηνα και βαριά...ασθενή με την εύρεση αρχαίων νομισμάτων και τη συλλογή αυτών)}.

9.by N.Kimothoi

*Ερείπια του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα, βόρεια της πόλης, ( φωτ. 9) στη διαδρομή προς το Ζέλι.

ΕΛΑΤΕΙΑ: Παρουσιάζει η Νότα Κυμοθόη

Η Ελάτεια είχε δικό της νόμισμα με την κεφαλή της Κραναίας Αθηνάς, δείγματα του οποίου υπάρχουν στο Μουσείο Νομισμάτων Αθηνών αλλά και στη συλλογή κ. Δρόσου Κραβατόγιανου που δώρησε στο Μουσείο της Άμφισσας.

10. by N.Kimothoi

13. from internet( thank you)

Στην περιοχή έχουν ανασκάψει οι Γάλλοι αρχάς του 1900 και λίγο μετά καθώς και κατά τη διάρκεια 1985, και 1989 στη θέση Αλωνάκι η ΙΔ' εφορία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Λαμίας υπό τη διεύθυνση της κ. Φαννουρίας Δακορώνια και την Ευθύνη της Sigrid Deger-Jaikotzy Πανεπιστημίου Salzburg της Αυστρίας με τη βοήθεια ντόπιων αρχαιολόγων ( αφθονούν στην περιοχή). Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως το αρχαίο Μηκυναϊκό νεκροταφείο (φωτ. 13) που εκτείνεται Β.Δ. της πόλης στη θέση κοντά στο ναό του Αγίου Λουκά . Οι ως άνω ανθρωπολόγοι του Πανεπιστημίου της Αυστρίας , καθώς και η κ. Δακορώνια στο διεξαχθέν συνέδριο υπό την Αιγίδα του ΥΠΟ που έγινε στην πόλη Ελάτεια (και το οποίο είχα την τύχη να παρακολουθήσω, γιατί ταυτόχρονα έγινε και έκθεση ζωγραφικής στην οποία παρουσίασα έργα μου) τόνισαν, πως στην περιοχή έζησαν άνθρωποι από το 6.000 π.Χ. αλλά ακόμα δεν βρέθηκαν τέτοια αποδεικτικά στοιχεία.

14. από την ανασκαφή

Οι ανασκαφές έγιναν και στο χωράφι του Χέβα στη θέση Γήλοφος και στον Τύμβο της Ελάτειας αλλά και στο κοντινό χωριό Λευκοχώρι, όπου είχε εξαπλωθεί η οικιστική δραστηριότητα των αρχαίων κατοίκων. Έχουν βρεθεί η αρχαία βάση αγάλματος ( πιθανόν του Μνησίβουλου) καθώς και πλούσια κτερίσματα από τους τάφους. Τα ευρήματα είναι από το 2.700 π.Χ. . Απαριθμούν σε τόξα, βέλη , ασπίδες, δόρατα, δακτυλίδια κι ενώτια χρυσά, νομίσματα με απεικόνιση της Κραναίας Αθηνάς, πήλινα αντικείμενα ωραία διακοσμημένα, πλήθος χρυσών κοσμημάτων ( φωτ. 14), σφραγιδόλιθοι όπλα και αγγεία. Οι ανθρωπολόγοι καθηγητές του Πανεπιστημίου της Βιέννης Egon Reuer και Susanne Fabrizii μελετώντας έναν ομαδικό τάφο απέδειξαν πως ο πληθυσμός της Ελάτειας έως το 1000 π.Χ. ήταν πολύ μεγάλος. Το βιοτικό επίπεδο πολύ υψηλό και ο πολιτισμός φυσικά ανεπτυγμένος. ( συνέχεια στο βιβλίο μου ΕΛΑΤΕΙΑ ΛΟΚΡΙΔΟΣ-ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ).

Η πόλη υπήρχε, πριν από τον Έλατο και η ερμηνεία που δίνει ο περιηγητής Παυσανίας για το όνομά της είναι λάθος. Ο Έλατος εμφανίστηκε πολύ αργότερα, μαζί με τους Σπαρτιάτες περί το 371 π.Χ. κατά τον εμφύλιο πόλεμο Αθηναίων και Σπαρτιατών και μετά τη μάχη στα Λεύκτρα, όπου νίκησαν ολοσχερώς οι Θηβαίοι τους Σπαρτιάτες και κατοχύρωσαν τη Βοιωτική Συμμαχία[[1]] στην οποία συμπεριέλαβαν και την Ελάτεια, που μέχρι τότε ήταν ανεξάρτητη πόλη. Οι Σπαρτιάτες που γλίτωσαν σε αυτή τη μάχη οπισθοχώρησαν και μαζί με αυτούς ήταν και ο Έλατος που όλοι μαζί κατέφυγαν στη γύρω περιοχή. Εμφανίζεται ο Έλατος στα γεράματά του, αρχηγός και στρατηγός ως βασιλιάς εξ' Αρκαδίας, με τους άνδρες του, να πολεμά στο πλευρό των αρχαίων κατοίκων της Ελάτειας, όταν το 338 π.Χ. δέχεται η πόλη επίθεση από το Μακεδόνα βασιλιά Φίλιππο Β΄, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στην προσπάθειά του να ενώσει όλους τους Έλληνες. Η αντίσταση των κατοίκων απέτυχε και η Ελάτεια καταλήφθηκε από τους Μακεδόνες επί Φιλίππου Β΄, που κατέστρεψε την πόλη κι έγινε κυρίαρχος στην περιοχή, εκτοπίζοντας τη Φωκική κυριαρχία. Στη συνέχεια την οχύρωσε και χρησιμοποίησε τη στρατηγική θέση της Ελάτειας ως βάση του για την εκστρατεία κατά των πόλεων της νότιας Ελλάδας. Ο Αρκάς βασιλιάς Έλατος γλίτωσε το θάνατο και με όσους απέμειναν ζωντανοί από τους Σπαρτιάτες και τους φοβισμένους κατοίκους της Ελάτειας, κατέφυγαν ανατολικά κι εκεί έχτισαν νέο οικισμό στη θέση Λέφτα ( *λεφτόβρυση φωτ. 10), όπου υπήρχαν τα εργαστήρια και οι νερόμυλοι των αρχαίων κατοίκων της Ελάτειας ή σκόρπισαν μέσα στους γύρω λόφους και στα χωράφια της γύρω περιοχής. Πέθανε δε ο Έλατος στην Ελάτεια σε βαθιά γεράματα και στήθηκε προς τιμή του αναμνηστική ανάγλυφη στήλη στην αγορά της πόλης. {*λεφτόβρυση από τη διαδρομή προς την αρχαία πόλη Λέφτα, ερείπια της οποίας είναι σκόρπια μέσα στη γύρω περιοχή που καλλιεργείται από τους ντόπιους κατοίκους).

Το 279 π.Χ. εισβάλουν οι Γαλάτες και φτάνουν και στην Ελάτεια. Μάχες σώμα με σώμα, αλλά καταφέρνουν οι Ελατιείς μετά από λίγα χρόνια να δυναμώσουν πάλι την πόλη τους.

Οι αρχαίοι κάτοικοι της Ελάτειας είχαν ασχολίες με εργαστήρια κεραμικής, υφαντά, εμπόριο, γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα, αλλά ήταν και περίφημοι λιθοξόοι καθώς και καλλιτέχνες σιδεράδες (κατασκεύαζαν δόρατα, ασπίδες και πανοπλίες).

Το 223 π.Χ όμως πληρώνουν τα δεινά του εμφυλίου μεταξύ Μακεδόνων και Σπαρτιατών και το 221 π. Χ. επιτίθεται στην πόλη ο Φίλιππος Ε΄ που την κυρίευσε. Το 198 π.Χ. καταφθάνουν οι Ρωμαίοι κι ο Ύπατος Φλαμινίνος Τίτος κυριεύει την Ελάτεια, την οποία όμως σεβάστηκε και δεν κατέστρεψε, λόγω των ιερών της και των αποικιών που είχαν ιδρύσει οι κάτοικοι Λοκροί, στη Σικελία. Σεβάστηκαν την Αθηνά Κραναία και το ιερό του Ασκληπιού. Έδωσαν προνόμια στην Ελάτεια και δημιουργήθηκε ένας δίαυλος επικοινωνιών στην περιοχή, την οποία χρησιμοποιούν οι Ρωμαίοι για στρατηγικούς σκοπούς αλλά και οι κάτοικοι για την ανάπτυξη του εμπορίου. Η περιοχή γνωρίζει μεγάλη ακμή.

Δεν γνωρίζουμε τι ρόλο έπαιξε η Ελάτεια κατά τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους. Οι Ρωμαίοι παραμένουν στην περιοχή και οι κάτοικοι ζουν πλουσιοπάροχα απολαμβάνοντας τα προνόμιά τους.
Ο Έλλην Ολυμπιονίκης Μνησίβουλος το 161 μ.Χ. νίκησε δύο φορές σε νίκη Διπλού σταδίου και νίκη Οπλίτη δρόμου με ασπίδα στην 235η Ολυμπιάδα στην Αρχαία Ολυμπία. Στην πόλη της Ελάτειας τον υποδέχτηκαν με τιμές και γκρέμισαν προς τιμή του ένα μέρος της οχύρωσης της πόλης. Το 170 μ.Χ. μια ληστρική ορδή Σκυθών από τη σημερινή Ουγγαρία, έκανε επιδρομή στην περιοχή. Ο Μνησίβουλος, οργάνωσε ένα τμήμα ανδρών εναντίον της, πολέμησε ο ίδιος κι έπεσε ηρωικά στο πεδίο της μάχης. Για να τιμήσουν τον Ολυμπιονίκη ήρωα, τού έστησαν χάλκινο ανδριάντα στην αγορά.

Υπάρχουν αναφορές από τον Παυσανία ότι στην αρχαία Ελάτεια, υπήρχε άγαλμα του θεού Ασκληπιού, στάδιο και θέατρο.
Από τα ερείπια του ναού του Ασκληπιού (φωτ. 2 by N.Kimothoi ) και μια αρχαία κρύνη ( φωτ.12 by N.Kimothoi) της αρχαίας πόλης, που στολίζει μια κεντρική πλατεία της σημερινής Ελάτειας: (άρθρο: Βρύση Αρχαίας Ελάτειας στο http://Lokroi.blogspot.com , φωτ.12 by N.Kimothoi) ].

12. by N.Kimothoi

Σημείωση: Καμία θέση δεν έχει ο Δήμος Ελάτειας ή Λοκρών, που επεξεργάζονται τα άρθρα μου. Δεν είμαι Υπά/λος των Δήμων τους. Δεν είναι ο "Δήμος" ως εξωτερική πηγή πληροφόρισης, παρακάμπτοντας το όνομά μου, δίχως την άδειά μου, στο ως άνω "λήμα" που επεξεργάστηκα, για την ελληνική Βικιπαίδεια εθελοντικά και για την προσφορά μου στον πολιτισμό. Μήτε οι άλλοι που "από το fasbook πήραν ότι πήραν για τους όποιους σκοπούς της όποιας προβολής τους μέσα από τις αναρτήσεις μου για ανρτήσεις τους...". ΕΥΧΟΜΑΙ ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ!..

Εάν το άνω άρθρο καταχωρηθεί, ή χρησιμοποιηθεί για όποια ανάρτηση, να υπάρχει η πηγή και το όνομά μου, ως εξωτερική πηγή πληροφόρισης, όπως υπήρχε από την αρχή 2008 που το δημιούργησα στον ιστότοπό μου "Lokroi. gr". Ευχαριστώ για την κατανόηση, Νότα Κυμοθόη
(στη σελίδα της Ελληνικής Βικιπαίδεια, Δημιούργησα το αντίστοιχο λήμα, έγραψα για την Ελάτεια και ο Δήμος Ελάτειας ή Λοκρών (?) καπηλεύτηκε πριν λίγες ημέρες τις πληροφορίες μου, τον οποίο και καταγγέλω ΔΗΜΟΣΙΩΣ για καταπάτηση ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ τα οποία επεξεργάστηκε (?) υπάλληλός του)

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΕΤΟΣ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ,Γράφει η Νότα Κυμοθόη 2011

2011-08-10T13:39:00.000-07:00

1.ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ
Νότα Κυμοθόη, 1991
Έργο εμπνευσμένο από Ποίηση Οδ. Ελύτη
ελαιογραφία σε μουσαμά (60χ80)

"Ο ποιητής των νεφών και των κυμάτων
κοιμάται μέσα μου!
Στη θηλή της θύελλας τα σκοτεινά του χείλη
και η ψυχή του πάντοτε με της θαλάσσης το λάχτισμα...
Ωραίες αχτίδες γύρω στην όψη
την άλω του πόντου δονούν...
Και πάλι προβαίνουν ψηλά μες τα νέφη
απ΄την άλλη μεριά του βυθού..."

Σημείωση:
Αυτό το έργο, είναι ένα δείγμα από τα έργα
που εμπνεύστηκα από την Ποίηση και ιδιαίτερα
από το "Άξιον Εστί" του Ο. Ελύτη.
Παρουσιάστηκαν στην Πνευματική Εστία
Τάκη Τρανούλη το Μάιο 1992, Μεσογείων 505,
Αγ. Παρασκευή. Σήμερα η Πνευματική Εστία δεν
υπάρχει.

ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ
στο έργο μου από τον σεμνό κι ακούραστο
δημιουργό δημοσιογράφο-κριτικό,
Κυριάκο Βαλαβάνη, 21 Μαϊου 1992
21 ΜΑϊου 1992, εφ/δα "Ελεύθερη ώρα"

[Στην Πνευματική Εστία Κοινωφελές ίδρυμα Τάκη Τρανούλη
η ζωγράφος και ποιήτρια εκθέτει και παρουσιάζει 60 έργα
ζωγραφικής, δουλεμένα με λάδι σε μουσαμά και θέμα τους
έχουν " Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ Σ' ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ"
εμπνευσμένα από Όμηρο έως Ελύτη. Για εμάς ήταν μεγάλη
έκπληξη, γιατί γνωρίζαμε μόνο την ποίησή της...

2. έργο της ζωγράφου Νότας Κυμοθόη
Η Νότα Κυμοθόη ανήκει στους εικαστικούς δημιουργούς, που μπορεί να δώσει
κι έδωσε έργα σφαιρικής εικαστικής δομής, εξ΄ίσου καλά
ως ανθογράφος, πορτραιτίστας, σκιτσογράφος, τοπιογράφος,
θαλασσογράφος, νεκρών φύσεων, κ.λ.π με την ίδια άνεση
κι ευχαίρεια, προσφέροντάς μας περίσσεια χάρη (Τέχνη και Τεχνική).
Κινείται με άνεση ανάμεσα σ' ένα πλήθος -ισμών. Κλασικισμού,
ρεαλισμού, Ακαδημαϊσμού, Σεζανισμού, Ιμπρεσιονισμού, Εξπρεσιονισμού,
ακόμα και Σουρεαλισμού κι εκφράζεται μέσα από κάθε μορφής
τεχνοτροπία μετά από πολύ σπουδή και μελέτη.

3. έργο της ζωγράφου Νότας Κυμοθόη
Ενώ κινείται μεταξύ Φορμαλισμού κι Αφαίρεσης σχεδόν όλη της
η Ζωγραφική είναι παραστατική κι Εικονική Αποτύπωση. Έχει τη
δική της τεχνική και μανιέρα, ντύνοντας τα έργα της μ' ένα πέπλο
μυστηρίου κι αγνώστου γοητείας που ομολογουμένως έχει
ιδιατερότητα και χάρη οπτικής επικοινωνίας και συγκινήσεως.
Άριστη χειρίστρια του χρωστήρος και για τούτο κυοφορεί,
πλαστουργεί, μορφοποιεί και υποτάσσει την ύλη, δίνοντας σάρκα
και οστά, περνώντας ευαισθησίες, ανησυχίες κι οραματισμούς της
στις μορφοπλαστικές διατυπώσειςτης.

4. έργο της ζωγράφου Νότας Κυμοθόη
Έντυσε με χρώμα το στοχασμό, του έδωσε επέκταση και νόημα.
Πνευματικοποίησε και μετουσίωσε με την προσέγγισή της,
την Ζωγραφική σε Ποίηση και την Ποίησή της σε Ζωγραφική,
αφού η καλλιτέχνιδα ζωγραφίζει γράφοντας ή γράφει ζωγραφίζοντας.
Η Ζωγραφική της δεν είναι συμβιβαστική, αλλά κινείται στο
ποιητικό όνειρο και σαν τέτοια, θα έλεγε κανείς ότι είναι
απελευθερωμένη από τον τόπο και το χρόνο (Ονειρική ζωγραφική).

5. έργο της ζωγράφου Νότας Κυμοθόη
Ζωγραφίζει με πρόθεση να μετουσιώσει την Ποιητική ιδέα
σε Εικαστική Ποίηση.
Το Ζωγραφικό της έργο, είναι ένα ΈΡΓΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ
με ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΥΣ εκφραστές τη Ζωγράφο και του Ποιητές, που
γέννησε σε στιγμές ανατάσεως και περισυλλογής τούτη την ιδέα].

Ευχαριστώ θερμά, τον Κυριάκο Βαλαβάνη, οπού είχε αφιερώσει με πολύ αγάπη
αυτές τις αράδες στην Ζωγραφική μου, τότε, στην εφημερίδα όπου έγραφε

Με αγάπη, βρήκα αυτό του το άρθρο και δημοσιεύω κάποιες από
τις γραμμές που με τόση σκέψη και βαθιά ανάλυση για το Ζωγραφικό μου έργο,
έγραφε τότε. Και πάλι τον ευχαριστώ από καρδιάς.

Μ ε αγάπη για την Αγάπη
και αγάπη για το φως της Αγάπης
Νότα Κυμοθόη

ΒΙΒΛΙΟ:ΠΟΙΗΣΗ ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ "ΙΥΖΟΥΣΑ ΝΗΣΟΣ" , Αφιέρωμα στην ΚΥΠΡΟ

2011-07-12T07:31:00.000-07:00

ΒΙΒΛΙΟ:ΠΟΙΗΣΗ ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ
ΙΥΖΟΥΣΑ ΝΗΣΟΣ
Σχέδιο εξωφύλλου: Νότα Κυμοθόη

Αφιέρωμα στην Κύπρο

Εκοπίασα κράζων, εβραγχίασεν ο λάρυγξ μου,
εξέλιπον οι οφθαλμοί μου από του ελπίζειν
με επί τον Θεόν μου.
Κατ' εμού ηδολέσχουν οι καθήμενοι εν πύλαις
και εις εμέ έψαλλον οι πίνοντες οίνον.
ΨΑΛΜΟΣ ΞΗ΄

ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑΤΑ

Βουβά λαλούν τη θλίψη τους τ' αδέρφια μας στην Κύπρο
Χαμογελούν τα χείλη τους μα η χαρά τους λείπει.

Που να την εύρω αδερφέ να στείλω περιστέρι
να πάει να μου τη φέρει;

Συρματοπλέγματα φρουρούν το σκλαβωμένο αγέρα
θα μπλέξουν τα φτερά του στα προδομένα εδάφη
και θα χαθεί στη λησμονιά που πνίγει τον καημό μου
εκεί π' ακόμα κοχλαστό το αίμα μας κυλάει
μέσα στα κατεχόμενα.

-.-.-.-.-.

Συλλυπητήρια στις οικογένειες της Κύπρου,
σε όλες τις μάνες, αδερφές κι αρραβωνιαστικές
των παληκαριών που χάθηκαν σε αυτή τη φρικτή έκρηξη
της Ναυτικής Βάσης έξω από τη Λεμεσσό...
στην όμορφη Κύπρο.

Νότα Κυμοθόη
Συγγραφέας

ΠΟΙΗΣΗ Νότα Κυμοθόη"ΕΚΕΙ, ΟΠΟΥ ΦΥΤΡΩΝΕΙ ΑΓΡΙΑ ΜΕΝΤΑ!*..2009"

2011-05-05T13:41:00.000-07:00

ΠΟΙΗΣΗ Νότα Κυμοθόη

Εκεί, οπού φυτρώνει άγρια μέντα!*..

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΗ Ποίηση, 2009

Εκεί, οπού τις νύχτες πέφτει τώρα η δροσιά

αλλά και παγωνιά σκεπάζει τις ραχούλες

Εκεί, οπού τα πρωινά γλυκολαλούνε πέρδικες

κι ο άνεμος μοσχοβολά μυρτιά και δυόσμο

Εκεί...σεργιανάει απόψε η καρδιά

σε μονοπάτια οπού περπάτησα

σε σπίτια συγγενών και φίλων

αλλά κι εχθρών που δεν κατάλαβα ποτέ

γιατί ήταν και είν' οχτροί μου...

Εκεί...οπού φύτρωνε άγρια μέντα

σε πηγές που σύχναζαν μικροί θεοί

σε πλαγιές οπού τραγούδαγαν ημίθεοι...

Εκεί, στην Άγια Ρούμελη θυμάμαι

πρόσωπα, πρόσωπα κι αρώματα και ήχους...

Γιατί...πολύ αγάπησα τη γη οπού περπάτησα
...
κι είχα τους ήχους όλους συντροφιά

στη σιωπή του πόνου μου, τόσο μόνη!..

ΠΟΙΗΣΗ ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ, από το βιβλίο "ΦΩΣ και ΣΚΟΤΑΔΙ",έκδ.Διογένης 1990

2011-05-04T08:58:00.000-07:00

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ
ΠΟΙΗΣΗ
"ΦΩΣ και ΣΚΟΤΑΔΙ"
εκδ. Διογένης 1990

(Δείγμα γραφής από το βιβλίο)

Η σκάλα των Αγγέλων

Ήρθε πάλι η νυχτιά
της αιωνιότητας προσκυνητής
κοιτάζοντας με τ' άστρα της τον κόσμο
μάρτυρες στις άπειρες γενιές
και τους αναρίθμητους θανάτους.

Δοκιμάζεται η ζωή στη γη
μέχρι του Παράδεισου την Πύλη

και ο άνθρωπος στο σήμερα τυφλός
δε γνώρισε καλά τον εαυτό του.

Συνηθισμένη πορεύεται η κοινωνία
πάνω σ' ένα χαλί με σφάλματα.

Ανάμεσά μας ο Αι Γιώργης
και τον διώχνουν...

Συνοδεύει νιότη την κάθε αυγή
καθώς αθάνατη ξοδεύεται απ' τα ουράνια
τότε που σηκώνουν οι κορυδαλλοί
το σκότος απ' το βαθύ τον ύπνο
για ν' απλωθούν του ήλιου ορμητικές
απ΄τον Ωρίωνα οι ρόδινες αχτίδες.

Ολόγυρα στη φύση είναι ευλογία
δοσμένη από το χέρι του Θεού.

Στο σημείο που φεύγει το σκοτάδι
κι έρχεται ολοκάθαρο το Φως
απαντιούνται οι δυο μεγάλοι ποταμοί
του Θάνατου και της Ζωής.

Ατέρμονη σκάλα είν' ο χρόνος
όπου ανεβοκατεβαίνουν άγγελοι.

Νότα Κυμοθόη,Winnipeg 1987 Canada

painting Nota Kymothoe

arxagel Rafael

artnotakymothoe

(Tα ποιήματα του βιβλίου αυτού γράφτηκαν στον Καναδά και στην Ελλάδα. Το εξώφυλλο είναι έργο του Γιάννη Μεντζικώφ, εμπνευσμένο από την ΠΟΙΗΣΗ μου)

ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από Νότα Κυμοθόη:"Η ΛΥΤΡΩΣΗ 2006"και "Η ΔΡΑΣΚΕΛΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ 2002"

2011-04-24T22:30:00.000-07:00

ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ από Νότα Κυμοθόη
" Η ΛΥΤΡΩΣΗ 2006" και
"Η ΔΡΑΣΚΕΛΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ 2002"

ΤΟ 1994 ΠΗΓΑ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ
ΣΕ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΔΙΧΩς ΝΑ ΤΟ ΕΧΩ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΕΙ
ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΚΑΤΙ
ΠΑΝΤΑ ΓΙΝΕΤΑΙ
ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΣ

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ
ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΖΗΣΑ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΣΑ ΕΚΕΙ
ΜΗΤΕ ΟΛΑ ΟΣΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ

ΑΠΟ ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ
ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΑ ΕΓΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΕΓΡΑΨΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΑ:

"Η ΔΡΑΣΚΕΛΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ"
ΚΑΙ
"Η ΛΥΤΡΩΣΗ"

ΧΘΕΣ ΤΟ 2011 Ο ΣΑΙ ΒΑΒΑ
ΠΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ
ΕΝΩ ΔΕΝ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΑ
ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΕΝΗΡΓΗΣΕ ΓΙΑ ΟΛΑ
ΟΣΑ ΕΓΙΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟ 1994
ΚΑΙ ΑΛΛΑΞΕ ΟΣΑ ΑΛΛΑΞΕ...

ΧΘΕΣ ΛΟΙΠΟΝ
ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ
ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ...

ΟΣΟΙ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΑΜΕ
ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
ΝΑ ΔΙΗΓΗΘΟΥΜΕ

http://www.youtube.com/watch?v=1fs1OBY82b0&feature=related

ΕΓΩ ΕΧΩ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ
ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ
ΚΙ ΟΜΩΣ ΑΛΗΘΙΝΕΣ!..

ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΑ

ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ...
Σ' ΕΠΟΜΕΝΑ!..

Με αγάπη ένα μεγάλο ευχαριστώ
ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ

Η ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ: ΠΟΙΗΣΗ 1973 από το Κρατικό Ραδιόφωνο στην εκπομπή Μ. Χατζιδάκι

2011-03-28T06:37:00.000-07:00

Η ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ

Αγωνίζεται για τις ανθρώπινες αξίες
και η αγωνία της κορυφώνεται
σε σχέση με τον άνθρωπο.
Γράφει Ποιήματα από 12 ετών,
σκόρπια μέσα σε τετράδια και
σε περιθώρια σχολικών βιβλίων.
Είχε την τύχη να έχει καλούς
γονείς και καλούς Δασκάλους
κι ευγνωμονεί γι΄ αυτό.

Η φιλόλογος καθηγήτρια της "γλώσσας"
κα Λιλίκα Κοτιώνη έστειλε τα πρώτα της
Ποιήματα στην Εκπομπή του Γ' Προγράμματος
που ήταν τότε Διευθυντής ο Μ. Χατζηδάκις
και είχε την τύχη ν' ακουστούν από το
Κρατικό Ραδιόφωνο με τα σχόλια του
αείμνηστου Δημιουργού.

Έχει δημοσιευθεί Ποίησή της σε τοπικές εφημερίδες,
περιοδικά, ημερήσιο τύπο στην Ελλάδα και το εξωτερικό
και την πρώτη Ποιητική της Συλλογή την τύπωσε
ο αείμνηστος Κώστας Κουλουφάκος από τις
εκδόσεις "Διογένης" το 1990.
Περισσότερες πληροφορίες για το έργο της
μπορείτε να δείτε στον κόμβο του ekebi
www.ekebi.gr, αλλά και στην ιστοσελίδα αυτή.

Τα Ποιήματα αυτά δημοσιεύτηκαν αργότερα
στο 3ο κατά σειρά βιβλίο της "Δίψα και Σιωπή"
εκδ. Διογένης 1992.

ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Εμπρός απ΄τον ήλιο σκοτάδι
και μέσα στο σκοτάδι χάος.
Που να στηρίξω τα πόδια μου
για ν' αδράξω τη ζωή;
Δε γυρεύω πολυελαίους στη νύχτα
Τους ουρανούς ελεύθερους ζητώ
ν' αφουγκράζομαι τον κόσμο.

(Ελάτεια 1973)

ΑΤΡΑΠΟΣ

Διέσχισα ανυπότακτη τους άγριους χειμώνες
κυνηγημένη από τους Λέλεγες*
και τον τρόμο των Ωτίδων**
Πορεύτηκα ωστόσο άτρητη στους αιώνες
τις οδύνες διασχίζουσα γοργά όπως το κύμα
για να μαζεύω το αλμυρό σας δάκρυ
στου Ποσειδώνα τις αυλές
και να το κάνω μαργαριτάρι
να λάμπει στ' άγρια πέλαγα.

Στον ατέρμονο δρόμο ζωντανός ο πόθος
μιας διδαχής ανέπαφης στου χρόνου τη ράχη
κι όνειρο παντοτινό του καθενός: Ελευθερία
κι ο άνθρωπος, Άνθρωπος στην ατραπό γι' αγάπη.

Από το 1989 ακολουθεί μια σειρά βραβεύσεων

για το έργο της. Εδώ κάποιες βραβεύσεις της στο εξωτερικό

1. "OSCAR ATNONIETTA DI BARI BRUNO"

Από την AKADEMIA UNIVERSALE FEDERICO

II DI SVEVIA, PRIMA CLASSIFICATA,1992 ITALIA

2. PREMIO INTERNAZIONALE DI POESIA

"CALENTANO"1992 ITALIA

3.PREMIO INTERNAZIONALE DI POESIA INEDITA

"SICILIA '92"

4. PREMIO NAZIONALE DI POESIA 1992

"POSEIDONIA -PAESTUM", LIONS CLUB PAESTUM

"EKEI ΟΠΟΥ ΠΛΗΓΩΣΑΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ", ΠΟΙΗΣΗ ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ 2005

2011-03-22T22:04:00.000-07:00

1. by N.Kimothoi

"Τριαντάφυλλα"

Νότα Κυμοθόη

Ελαιογραφία σε μουσαμά

" ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ
ΠΛΗΓΩΣΑΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ"
ΠΟΙΗΣΗ ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ 2005

ΕΚΕΙ , οπού... φυσάει άγριος άνεμος

Εκεί, οπού, ακούγονται περπατησιές αγγέλων

κι ανοίγονται χρυσόλευκα φτερά ως εξαπτέρυγα

Οπού, η αιωνιότητα λάμπει σε ουράνιες μετόπες

σημάδι δίνει ο Θεός κι ο άνεμος φεγγοβολά

ως να σκορπίζει έλεος στης γης τους κόρφους

για να γλυκολαλούν τ' αρχαία της πουλιά

πάνω από κλαγγές όσων γύρεψαν τη φρίκη

σε ανθρώπων μοίρες από κάκιτα...

Εκεί, οπού... πλήγωσαν οι λέξεις σαν σπαθιά

κι οι πράξεις λάβωσαν μέτωπα και καρδιές

κύλησε απ' το χέρι του Θεού ουράνια ροή

οπού την είπαν Φως κι ερμήνευσαν Αγάπη!..

Εκεί, σ΄αυτό το πληγωμένο χώμα των σωμάτων

μέσα στης ανθρωπιάς τα ερημικά μονοπάτια

οι όμορφες τριανταφυλλιές έδωσαν ωραία άνθη

που ευωδιάζουν όσους γυρεύουν ομορφιά

ή ματώνουν, όσους ζηλεύουν τ' ανθη

εκεί, στα σώματα οπού αγάπησαν

μέσα στις άγριες μέντες των καιρών

κι ανάβουν μικρά φαναράκια μνήμης

εδώ κι εκεί και στην έρημο των ανθρώπων

που κρατούν τα σημάδια της υπομονής ατόφια

Πες μου, για που πηγαίνεις ;

Άφησες θλιβερές ψυχές πίσω σου στον πόνο

να περιφέρονται σε μάταιες σπονδές μισές

ξεριζωμένες από θύελλα...

Εκεί, οπού οι λέξεις γίνηκαν σπαθιά σε χέρια

Εκεί, οπού οι σκληρές καρδιές προσπέρασαν

Εκεί, οπού ο ήλιος γονάτισε με συμπόνοια

κι η τριανταφυλλιά θέλησε ν΄ανθίσει...

Αλλ' εσύ, γύρευες όλο τον τόπο δικό σου...

Ω!.. άνθρωπε της τέφρας και του τίποτα

που πίστεψες στου σπόρου μόνο τη σύψη...

Όταν το μέλλον θα καλπάζει ολοταχώς

και των ανθρώπων τα στόματα θα γυρεύουν τροφή

θ' αναρωτιέσαι που πήγαν όσοι λαβώθηκαν

ενώ περπατάς με έπαρση σε παρελάσεις

θα έχεις γέψη πίκρας στα χείλη

ως ν' αφήσεις τόπο στην παλάμη

ν' ακουμπήσει των χεριών μου η ανάσα

δοσμένη απ΄τα ουράνια...

Ποτέ δεν άφηνες τόπο για μένα...
Δεν πειράζει...

Ο χρόνος ρέει εδώ κι εκεί με Αγάπη και Φως

και ξεριζώνει εμποδίων σπορές

κι εκεί οπού πλήγωσαν οι λέξεις

αφήνει άνθη ρόδων σαν σημάδια

για να λάμπει η όποια απόριψη

και να ευωδιάζει το κενό

της κάθε άρνησης!..

Εκεί, όπου πλήγωσαν οι λέξεις...
ας σφραγίσει την πληγή ο χρόνος
με το ρήμα της καρδιάς μου:
Σ' ΑΓΑΠΩ!..

Νότα Κυμοθόη

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ ΜΕ ΤΗΝ UNESCO, ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ 2011 για τον Ο. Ελύτη, γράφει η Νότα Κυμοθόη

2011-03-21T16:52:00.000-07:00

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ
ΜΕ ΤΗΝ UNESCO

ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ 2011
Για τον Ο. Ελύτη
Γράφει η Νότα Κυμοθόη

Ευχαριστώ την UNESCO για την αποψινή βραδιά
και ιδιαίτερα τον Πρόεδρο του Ομίλου Πειραιώς
και Νήσων... Γιάννη Μαρωνίτη, για την τέλεια
οργάνωση!..

Ευχαριστώ ιδιαίτερα την εξαίρετη Πιανίστα
Ιζαμπέλα Αργυράκη για τη Μουσική της.

Ευχαριστώ τους λάτρεις της Ποιητικής Τέχνης
οπού μέσα σε τόσο άσχημες καιρικές συνθήκες
ήρθαν ν' ακούσουν Ποίηση.

Με αγάπη και φως
Νότα Κυμοθόη

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 21 ΜΑΡΤΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ 2011,από Ν. ΚΥΜΟΘΟΗ

2011-03-16T04:40:00.000-07:00

8. by N.Kimothoi

"Το φως των θεών"

Προπύλαια

   ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
   ΓΙΑ ΤΙΣ 21 ΜΑΡΤΙΟΥ
   ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ
   2011

17. by N.Kimothoi
"Fata Morgana"
Νότα Κυμοθόη
Ζωγραφική
Ελαιογραφία σε μουσαμά

   Τιμώντας την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης
   ο Όμιλος για την UNESCO Νομού Πειραιώς
   και Νήσων
   διοργανώνει βραδιά Ποίησης
   Δευτέρα 21 Μαρτίου 2011 και ώρα 20.30
   Στην INTERNATIONAL ACTION ART

9. by N.Kimothoi
"Αρχάγγελος Γαβριήλ"
Ζωγραφική Νότα Κυμοθόη
Ελαιογραφία σε μουσαμά

   Η βραβευμένη Λογοτέχνις
   Ποιήτρια Art Therapy κα Νότα Κυμοθόη
   θ' απαγγείλει Ποίηση

   Τιμώντας και το έτος Ο. Ελύτη

   και
   Η Πιάνο Σολίστ
   κα Ζαννέτα Καλοσκάμη
   θ' αποδώσει μελοποιημένη Ποίηση

   Σας περιμένουμε!

   Με τιμή
   Ο Πρόεδρος του Ομίλου UNESCO
   Νομού Πειραιώς και Νήσων
   Αντιπρόεδρος Παγκόσμιας Ομοσπονδίας
   Ομίλων Συλλόγων Κέντρων UNESCO

   IΩΑΝΝΗΣ ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ

   Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΙΑ
ΕΤΣΙ ΑΦΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ
ΗΡΘΑΝ ΚΙ ΑΛΛΟΙ...

ΣΤΗ ΒΡΑΔΙΑ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΚΑΙ Ο κοινωνιολόγος
Η.Φιλιππίδης, θα διαβάσει Ισπανική Ποίηση
η κ. Βούλα Βουργιώτη και θα παίξει πιάνο και
η κ. Αργυράκη...

Έτσι λοιπόν η βραδιά θα είναι ''πλούσια"
για τους λάτρεις αυτής της Τέχνης του Λόγου!..

ΠΟΙΗΣΗ ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ:"ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ Ο ΕΡΩΣ" 1989, ΒΙΒΛΙΟ "ΕΡΩ" 1999

2011-03-14T23:25:00.000-07:00

"ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ Ο ΕΡΩΣ" (1989)
ΠΟΙΗΣΗ ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ
α' έκδοση 1999, βιβλίο Ερώ

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ο Έρως στα σπλάχνα της γης
που ανοίγει ολοτρόγυρα με μύρια χρώματα
και χιλιάδες φωνούλες όντων αοράτων
Απ' τον γαλάζιο αιθέρα σορπάει η ζωή
Μέσ' σε λιβάδια, σε ρεματιές και κοιλάδες
πουλιών κελαηδισμοί κι ανασταίνομαι
Στων θαλασσών τα φαράγγια μια ηχώ
που κατάπιε ο άνεμος κι ήπιε το κύμα
Πύρινη φλόγα που ξανοίγεται και σε υψώνει.

Στο δέντρο της ζωής απ΄ αρχής έως σήμερα
ευλογημένη της γυναικός η σεμνότης
και του ανδρός η εγκράτεια.

Ευλογημένη ας είναι η Ένωση και ο καρπός της
Μ΄ονόμασε και μ' έκανε μάνα
Στον ήλιο παραδίνοντας Θεία τα σωθικά μου
Ωραία παιδιά το νόημα της αγχόνης αλλάζουν
Τα βαθιά τους μάτια θυμίζουν τη μεγάλη πεθυμιά
κι όλο αντέχω κι όλο μπορώ κι αγωνίζομαι.

Ο χρόνος αθώος και κρατά το κλειδί
της ζωής που περίσσεψε στη μορφή των πραγμάτων
...

ΠΡΟΑΙΩΝΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΧΑΙΡΕ, ΠΟΙΗΣΗ Ν. ΚΥΜΟΘΟΗ από το βιβλίο μου Ερώ 1999,2011β΄έκδοση,ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 1999

2011-03-13T04:41:00.000-07:00

1. by N.Kimothoi

"Ανοιξιάτικος Πόθος"

Νότα Κυμοθόη

ΠΡΟΑΙΩΝΙΑ ΜΗΤΕΡΑ

ΠΑΝΑΓΙΑ

ΧΑΙΡΕ

ΠΟΙΗΣΗ Ν. ΚΥΜΟΘΟΗ

από το βιβλίο μου Ερώ, α'εκδ. Ιωλκός 1999

β΄ έκδοση Οουήλ 2011

Φωτογραφίες και έργα ζωγραφικής

δια χειρός Ν. Κυμοθόη

(απόσπασμα από το βιβλίο)

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ κρίνος λευκός του Αιγαίου

εξ ουανού

Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στην Παρθένο κόρη εκόμισε

2.by N.Kimothoi

Αρχάγγελος Γαβριήλ,

Νότα Κυμοθόη

Ζωγραφική

ελαιογραφία σε μουσαμά

Τον συναϊδιο Λόγο του Προανάρχου Πατρός

Κι ανεβόησε:Χαίρε

Χαίρε ανύμφευτε Μήτερ και Απειρόγαμε

Χαίρε των δακρύων της ζωής η λύτρωση

Προαιώνια Θεά Μητέρα, Χαίρε

3. by N.Kimothoi

Γαία,

Νότα Κυμοθόη

Ζωγραφική

Μικτή τεχνική

   Γνώση υπερβαίνουσα τους σοφούς, Χαίρε
   Λαμπρον της χάριτος γνώρισμα
   Δια της γαστρός σου ενεδύθημεν αθανασία
   Χαίρε πασών γενεών ευφροσύνη
   Εύοσμο μήλο και αγνείας θησαύρισμα
   Πηγή ακένωτος του ζώντος ύδατος
   Κατοικητήριο φωτός, Χαίρε κτίσις άφθορη
   Αιώνιο Δέντρο που τρέφονται μυημένοι

   Προαιώνια Μητέρα Παναγία Χαίρε

4. by N.Kimothoi
"Ουράνιο Φως"
Νότα Κυμοθόη

   Ο ΚΑΘΗΜΕΝΟΣ εν δόξη Φωτός κρατώντας
   ρην ιερή του πένα
   Στον Αρχάγγελο βοηθό του την έδωσε

   Νομοθέτησε, είπε κι εβόησαν τα σύμπαντα

5.by N.Kimothoi
"Παναγία Ελεούσα"
Νότα Κυμοθόη
Ζωγραφική
Μικτή τεχνική

   ΤΗΝ ΑΠΕΙΡΟΓΑΜΟΝ ΜΗΤΕΡΑ
   ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΟΧΥΡΩΜΑ

   Και πήρε θεία πορφύρα ο Αρχάγγελος
   κι έγραψε
   τη θεϊκή αιώνια εντολή:

   ΕΡΩΣΘΕ ΕΝ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΔΕΝΔΡΟΥ
   ΟΥ ΕΧΕΙ ΑΙΩΝΙΟΝ ΖΩΗΝ
   ΣΤΟΝ ΕΜΨΥΧΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΝ
   ΚΑΙ ΒΟΗΣΑΤΕ ΕΡΩ
   ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΣΩΜΑΤΑ Τ' ΑΔΙΑΤΙΜΗΤΑ
   Ο ΑΝΔΡΑΣ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ
   ΕΡΑΣΜΙΑ ΑΣ ΚΡΑΤΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΘΛΙΒΕΡΟ ΚΟΣΜΟ
   ΜΕ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΥΠΕΡΕΧΕΙ
   ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΟΜΟΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

   Αλληλούια, Αλληλούια ο γλυκασμός που ζωοποιεί
   και με ευωδία μυσταγωγικά ευωχεί

   Εις μνήμην αιωνία των Ενδόξων Ελλήνων
   που θεμελίωσαν την ανθρωπότητα
   και σηκώνουν στον ώμο τους όλη τη σκουριά
   ως κι αυτή τη μεγάλη οργή
   όσων δεν αντέχουν την ιερή ερημιά των αγαλμάτων

6. Μάνα με παιδιά

   Αιέν και νυν ερώ και αιέν
   το σύμπαν πληρούμενο ανακράζει
   Ερώ.

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ
                                                                 ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ
         ΕΡΩ

ΛΕΗΛΑΣΙΑ, ΠΟΙΗΣΗ Ν. ΚΥΜΟΘΟΗ 1997

2011-03-09T04:29:00.000-08:00

22. by N.Kimothoi
"Θησείο"
Νότα Κυμοθόη, Λεηλασία, Ποίηση 1007

ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΠΟΙΗΣΗ
ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ 1997
(από το βιβλίο ΔΙΨΑ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗ, εκδ.Διογένης,1992)

Στις σκιές που ρίχνει ο θάνατος
ξυπνούν τα λόγια του προφήτη
κι απλός ο πλούτος διακονεύει.
Στην απολίθωση κατοικεί της γης η ηλικία
κι η γνώση παγερή τρομάζει μιαν αλήθεια
ζυμωμένη από παλιά με φως και σκοτάδι
και η αγρύπνια στο προσκεφάλι του βρέφους
παραμένει καθήκον άγραφο της μάνας.

Φυλακισμένες διδαχές των ηρώων η αθωότητα
και της Πυθίας ο χρησμός υποβολή πορείας
Στα μνημεία στέκουν οι μαρτυρίες των προγόνων
και οι θύμησες στις σκόρπιες πέτρες χορταριάζουν
καθώς η κάθε νέα ημέρα
λεηλατεί τη δόξα των προγόνων.

Η ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ ΣΤΗ ΔΗΜ.ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΔΑΦΝΗΣ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΑ,ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ,ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ,2011

2011-02-22T01:20:00.000-08:00

1.Η Νότα Κυμοθόη με μαθητές του 1ου Δημοτικού
Σχολείου Δάφνης και τις Δασκάλες τους, ενώ μιλάει
στα παιδιά για τις βιβλιοθήκες, τα βιβλία και τους Συγγραφείς
(Δημ. Βιβλιοθήκη Δάφνης, 1ο Δημ. Σχ. Δάφνης)

Η ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ
ΣΤΗ ΔΗΜ.ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΔΑΦΝΗΣ
ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑ
ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
18-2-2011
Παρουσιάζει το βιβλίο της η Λύτρωση
και διαβάζει στα παιδιά...
αποσπάσματα
"Της Ευτυχίας που το θέλησε...
Του Πόνου που έφυγε..."

Έτσι απλά, για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι
Μέσα από το συναίσθημα ας πολλαπλασιάσουμε
τις αξίες μας
Για να ταξιδέψουμε εκεί όπου δεν μπορούμε να πάμε
Και ν' αποκτήσουμε ευχαρίστηση
Για να κάνουμε καλύτερα όλα όσα μπορούμε
Για να δεχτούμε τα όσα δεν μπορούμε ν' αλλάξουμε
Για όλα αυτά
Σας ευχαριστώ όλους που τολμώ πάλι κι ονειρεύομαι

Σημ. (από το βιβλίο μου Η ΛΥΤΡΩΣΗ) που χάρησα στα
παιδιά και στη δασκάλα τους, μετά από τα μικρά
"μαργαριταράκια" που μου έγραψαν ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.

3η ΗΜΕΡΑ: ΒΙΒΛΙΑ και ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ Δασκάλα και μαθητές με τη Νότα Κυμοθόη στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Δάφνης

2011-02-20T03:07:00.000-08:00

ΒΙΒΛΙΑ και ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ

2. Η Νότα Κυμοθόη με μαθητές από το 7ο Δημ. Σχ. Δάφνης
Στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης υπογράφει βιβλία της
και ζωγραφισμένα έργα της για τα παιδιά

3η ΗΜΕΡΑ:ΒΙΒΛΙΑ και ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ
Δασκάλα και μαθητές
με τη Νότα Κυμοθόη (18/2/2011)
στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης

Οι μικροί Ποιητές, τα παιδιά του κόσμου
Έχουν μέσα τους μια ομορφιά αστείρευτη
Κι αγαπούν πολύ τα βιβλία...

Πως να ξεχάσω τα διψασμένα τους μάτια;
Πως να πλάσω το ζυμάρι της ψυχής τους;
Με την ΑΓΑΠΗ, μόνο με αυτή ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ
Και μέσα απ' όλες τις Ανθρώπινες Αξίες
Άπλωσα στα χέρια τους την καρδιά μου
Μιλώντας για τα βιβλία, λέγοντας ιστορίες...
αληθινές κι ανθρώπινες, που ύστερα
πήραν μαζί τους...

Στη ΔΗΜ. ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΔΑΦΝΗΣ η Νότα Κυμοθόη ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ για ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ και ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

2011-02-20T01:57:00.000-08:00

3. Μαθητές 6ου Δημ. Σχ. Δάφνης με τη Δασκάλα τους,
   την Πρόεδρο Δ.Βιβλ. Δάφνης Μ. Πισιμίση και τη Ν. Κυμοθόη
   με φόντο ένα τμήμα της Δημ. Βιβλιοθήκης Δάφνης,
από την ημέρα ομιλίας στα παιδιά και ανάγνωσης βιβλίων
στα πλαίσια της εκπαιδευτικής επισκέψεώς τους σε Δημοτικές Βιβλιοθήκες.


Στη ΔΗΜ. ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΔΑΦΝΗΣ
η Νότα Κυμοθόη
ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
για ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ
και για ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Στα πλαίσια επισκέψεως του 6ου Δημ.Σχ.Δάφνης
στη Δημοτική Βιβλιοθήκη του Δήμου
η Πρόεδρος της βιβλιοθήκης με κάλεσε
να μιλήσω στα παιδιά.

Είναι μεγάλη η χαρά που μου δίνουν
αυτά τ' αθώα πλάσματα, τα μικρά παιδιά
που κρέμονται σαν τσαμπιά σταφύλια
από το στόμα μου καθώς μιλάω.
Και τι να πεις στα παιδιά;
Πως να μιλήσεις;
Από καρδιάς και με την καρδιά
Μόνο αυτή τη γλώσσα διάλεξα
και μίλησα από την καρδιά μου
για τα βιβλία, για τους συγγραφείς
και τη διαφορά τους από τους Λογοτέχνες.
Μου έκαναν ερωτήσεις πολλές
και ταξιδέψαμε μαζί σε κόσμους
που γύρευαν να μάθουν...

Τα βιβλία πέταξαν και πάλι από τα ράφια
σαν πουλιά διαβατάρικα...
Γιατί τα βιβλία είναι οι ψυχές των συγγραφέων
και έφυγαν μαζί με τα παιδιά
μέσα στα βιβλία που δανείστηκαν
για να συνομιλούν μαζί τους
όλες τις ημέρες που θα τα διαβάζουν.

ΒΙΒΛΙΑ και ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ: Η Νότα Κυμοθόη μιλάει σε μαθητές(8-2-11) στη Δ.Βιβλιοθήκη Δάφνης2011

2011-02-18T08:41:00.000-08:00

4. Η Νότα Κυμοθόη στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Δάφνης

μιλάει για βιβλία και συγγραφείς

σε μαθητές του 7ου Δημοτικού Σχολείου Δάφνης

μαζί με τη Δασκάλα τους

5. Η χρησιμότητα των βιβλίων

και οι Δημοτικές Βιβλιοθήκες,

μιλάει η Νότα Κυμοθόη στους

Μαθητές της Ε Δημοτικού Δ.ΣΧ.Δάφνης που επισκέφτηκαν
με τη Δασκάλα τους τη Δημ.. Βιβλιοθήκη Δάφνης

ΒΙΒΛΙΑ και ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ
Η Νότα Κυμοθόη μιλάει σε μαθητές
στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Δάφνης
καλεσμένη από την Πρόεδρο
κ. Ματίνα Πισιμίση

8-2-2011
"Τα βιβλία, είναι οι ψυχές των συγγραφέων
πάνω στα ράφια και γυρεύουν να πετάξουν..."
Ν. Κυμοθόη

http://kimothoiblogspot.com

Χάρηκαν τα παιδιά και έφυγαν με αφθονία χαράς...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "Ερώ" Στη Στοά βιβλίου , Αθήνα 2001(Δημοσίευση περ. Έρευνα): ΠΟΙΗΣΗ Νότα Κυμοθόη 1999.Γράφει ο Π.Κ..Μητροπέτροσ,Φιλόλογος-Νόμικός-Λυκειάρχης 1ου Λυκείου Κερατσινίου 2002

2011-02-13T14:08:00.000-08:00

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "Ερώ"
Στη στοά βιβλίου Αθήνα 2001
(Δημοσίευση περ. Έρευνα, Ιανουάριος 2002)
ΠΟΙΗΣΗ Νότα Κυμοθόη 1999
Γράφει ο Παναγιώτης Κ. Μητροπέτρος, Φιλόλογος-
Νομικός-Λυκειάρχης 1ου Λυκείου Κερατσινίου 2002

Την Νότα Κυμοθόη την γνώρισα στο άγιο βήμα της Ελάτειας
ή Δραχμάνι, στην Λοκρίδα. Σ' ένα άγιο βήμα εξαταξίου σχολείου,
που έβγαλε σπουδαίους ανθρώπους. Δεν έχουμε μόνο άγιο βήμα
στις εκκλησιές, που μεταστοιχειώνεται ο άρτος και ο οίνος σε
αίμα και σώμα Θεού. Έχουμε και το άγιο βήμα στα σχολεία, όπου
μεταστοιχειώνονται το κρέας και τα κόκαλα, σε άνθρωπο. Σε ένα
τέτοιο λοιπόν άγιο βήμα γνώρισα την Ν.Κυμοθόη ως μαθήτρια κι
αυτή είναι η αιώνια σχέση που μας συνδέει.

Το σύμπαν ολόκληρο υπάρχουνε τρεις τρόποι να το πλησιάσουμε
και να το κατανοήσουμε. Ο ένας τρόπος είναι τα μαθηματικά.
Ο άλλος τρόπος είναι η μουσική. Ο τρίτος τρόπος είναι η ποίηση.
Δεν υπάρχει τέταρτος. Όλα τα άλλα είναι για τα επί μέρους, ενώ
αυτοί οι τρεις τρόποι είναι για το σύνολο του σύμπαντος. Η ποίηση,
όπως λέει ο Εμπειρίκος είναι "ανάπτυξις στίλβωντος ποδηλάτου".
Ένα ποδήλατο που φέγγει, που κινείται, που αναπτύσσει ταχύτητα.
Αν σταματήσει να κινείται, πέφτει. Η ποίηση είναι ύψιστη έκφραση
της συγκινησιακής χρήσεως της γλώσσης. Και λέγοντας συγκινησιακή
χρήση, σε αντιδιαστολή με την λογική χρήση, δεν σημαίνει η χρήση
εκείνη που κάνει τους ανθρώπους ευσυγκίνητους. Να κλαίνε δηλαδή
εύκολα ή να τρεμουλιάζουνε μπροστά στην κάθε δυσκολία.
Συγκίνηση στην ποιητική γλώσσα σημαίνει ευαισθησία. Να κάνουμε
δηλαδή τον άνθρωπο δυνατό, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητο για το
ανθρώπινο πρόβλημα.
Διότι το πολιτικό πρόβλημα είναι μέρος του κοινωνικού προβλήματος
και το κοινωνικό πρόβλημα είναι μέρος του ανθρωπίνου προβλήματος.
Η ποίηση ασχολείται με το ανθρώπινο πρόβλημα, που είναι ταυτόχρονα
και συμπαντικό.
Έχετε υπόψη πως ο Θεός είναι τριαδικός.Ένας μόνο θεός δε μπορεί
να φτιάξει σύμπαν, γιατί θα πρέπει να το κάνει ή κατ' ανάγκην ή για
πλάκα. Και στην μια και στην άλλη περίπτωση δεν μπορώ να λατρέψω,
έναν θεό σαν τον Αλλάχ. Δεν με εκφράζει. Ο Θεός είναι τριαδικός. Έχει
διάφορα ονόματα αυτή η τριαδικότητά του. Διαλέγω αυτό που ταιριάζει
τώρα με την περίπτωση. Το ένα συστατικό του Θεού, είναι η προκοσμική
κατάσταση της χαοτικής ύλης. Το άλλο πρόσωπο του Θεού είναι αυτή η
τρομερά υψίσυχνη προκοσμική ακτινοβολία, την οποία οι δικοί μας παπ-
πούδες, όπως για παράδειγμα ο Αριστοτέλης και οι προσωκρατικοί φιλό-
σοφοι, την έλεγαν Αιθέρα ή της έδιναν κάποια άλλα ονόματα. Έχουμε το
Χάος και τον Αιθέρα λοιπόν. Αλλά το χάος και ο αιθήρ, όπως και δύο
οποιεσδήποτε άλλες καταστάσεις αντικειμενικές, ανεξάρτητες από την
θέλησή μας, για να αλληλεπιδράσουν χρειάζεται μια τρίτη δύναμη, η οποία
να τις φέρει σε επαφή και να αλληλογονιμοποιηθούν. Αυτή η τρίτη δύναμη
σύμφωνα με τους παππούδες και πατεράδες μας τους Έλληνες, είναι ο Έρως.

Όχι ο έρως αυτός που βλέπουμε στα περιοδικά με τα πολυεθνικά κρέατα,
αλλά ο Έρως με αυτή την σημασία που μιλάμε. Ο κοσμικός έρως!

Αυτά τα τρία πράγματα πρέπει να αλληλεπιδράσουν σε δισεκατομμύρια,
τρισεκατομμύρια ετών, για να φτιαχτεί κόσμος. Τα σύμπαντα είναι πολλά.
Δεν είναι μόνον το σύμπαν αυτό που ξέρουμε. Υπάρχει απειρία συμπάντων.
Άλλα σε συστολή, άλλα σε διαστολή, άλλα σε δημιουργία και ούτω καθ'
εξής. Αυτός ο κόσμος εντός του οποίου ζούμε και είμαστε μέρη του, έχει
μια Αρμονία και μια μια δυνατότητα Αυτογνωσίας. Αν δεν τα είχε αυτά
τα δυο προσόντα δεν μας ενδιέφερε καθόλου. Θα ήταν κάτι ουδέτερο για
μας. Ε, λοιπόν, αυτή η δυνατότης του κόσμου για αυτοκαθορισμό και αυτο-
γνωσία, δεν είναι τυχαίο γεγονός. Διότι δεν επαρκούν τα είκοσι περίπου δι-
΄σεκατομμύρια χρόνια της δημιουργίας αυτού του σύμπαντος, για να έχουν
κατασκευαστεί τυχαία. Πρέπει να υπάρχει μια διάνοια η οποία τα έχει
συναρμολογήσει. Και η διάνοια αυτή, πέστε την όπως θέλετε, δεν είναι απλώς
μια ανωτέρα δύναμη, όπως η ραδιενέργεια ή η βαρύτης. Μας ενδιαφέρει
μια σκεπτόμενη ανώτερη δύναμη, ένας δημιουργός, όπως λέει ο Πλάτων
στον "Τίμαιο".

Αυτός ο Δημιουργός, έχει πάρει πρώτον την "αμέριστη ουσία"
και την "μεριστή ουσία". Την ανέμιξε κι έκανε το πρώτο κρατούμενο, την
"ενδιάμεση ουσία". Δεύτερον πήρε το "αμέριστον ταυτόν" και το "μεριστόν
ταυτόν", την δυνατότητα δηλαδή, κάτι να είναι ο εαυτός του στον "αμέριστο
κόσμο" και στον "μεριστό" κι έκανε ένα δεύτερο κρατούμενο που είναι
το "ενδιάμεσο ταυτόν". Αλλά δεν επαρκούσε αυτό. Πήρε και μια τρίτη δυάδα
συστατικών το "αμέριστον θάτερον". Το "αμέριστον", δηλαδή διαφορετικόν
και το "μεριστόν διαφορετικόν" κι έκανε το "ενδιάμεσον θάτερον", το τρίτο
κρατούμενο. Αυτά τα τρία τα έκανε ένα ζυμάρι και τα άπλωσε σαν μια
μακρόστενη φρατζόλα, την οποία τεμάχισε σε μέρη ανάλογα των αριθμών
1,2,3,4. Μέχρι εδώ πάνε λογικά οι αριθμοί. Ο (5ος) πέμπτος αριθμός όμως
είναι το 9, μετά το 8 και ο (7ος) έβδομος είναι το 27. Εκεί φαίνεται να
μπερδεύεται το μυαλό μας. Αυτή η σειρά των αριθμών είναι εναλλάξ οι
δυνάμεις του 2 και του 3. Αυτοί οι δυο αριθμοί είναι δυο(2) στο μηδέν(0)
και τρία(3) στο μηδέν (0), που είναι η μονάδα, το Ένα(1), το Αρχικό. Μετά
δύο(2) εις την πρώτη(1η) είναι το δύο(2) και τρία(3) εις την πρώτη(1η) είναι
το τρία(3), δύο(2) εις την δευτέρα(2α) είναι το τέσσερα(4), τρία εις την τρίτη(3η)
είναι το 27. Μα τι κάνουμε εδώ θα πείτε, μαθηματικά; Δεν μας ενδιαφέρουν. Τι
σχέση έχουν τα μαθηματικά με την ποίηση;

Αλλά αυτό το μείγμα με αυτά τα νούμερα, τα μαθηματικά, πήρε ο Δημιουργός
και ανάμεσα στους αριθμούς έβαλε το "αρμονικό μέσο" και το "αριθμητικό
μέσο". Φτιαχτήκανε λοιπόν τέσσερις αριθμοί. Ο πρώτος, ο τελευταίος, ο αρμονικός
μέσος και ο αριθμητικός μέσος. Οι τέσσερις αυτοί αριθμοί έχουνε τρία διαστήματα
μεταξύ τους. Μιλάμε όπως στη μουσική, που διάστημα δεν είναι η διαφορά του
πρώτου αριθμού από τον δεύτερο, αλλά είναι το πηλίκον του εκάστοτε δευτέρου
αριθμού προς τον προηγούμενο. Έτσι έχουμε δυο αριθμούς αρχικούς. Δύο αριθμούς
που είναι "ο αρμονικός" και ο "αριθμητικός μέσος" και τα τρία διαστήματα. Οι
αριθμοί είναι με τα διαστήματα επτά. Όσα και τα μέρη του "Ερώ".

Επτά είναι και οι νότες της μουσικής. Η μουσική είναι κατιούσα κλίμακα, γιατί
ξεκινάει από τους γαλαξίες και κατεβαίνει προς τη γη και προς τον άνθρωπο. Η
πρώτη νότα είναι το ΝΤΟ, που είναι η πρώτη συλλαβή της λέξεως dominus, που θα
πει Κύριος=Δημιουργός. Η δεύτερη νότα είναι το ΣΙ, πρώτη συλλαβή της φράσεως
Didereus Orbis=Αστρικός κόσμος=Σύμπαν. Η τρίτη νότα είναι το ΛΑ, πρώτη συλλαβή
της φράσεως Lacteus Orbis=γαλακτώδης κόσμος, γαλαξίας. Τέταρτη νότα είναι το ΣΟΛ,
όλη μια λέξη SOL=ήλιος. Η πέμπτη νότα είναι το ΦΑ, πρώτη συλλαβή της φράσεως
Fatum=πεπρωμένο, ο κόσμος των πλανητών. Η επόμενη νότα είναι ΜΙ, πρώτη συλλαβή
της φράσεως Mixtus Orbis= ανάμεικτος κόσμος, που είναι αυτός της γης, που αποτε-
λείται από ύλη και πνεύμα. Διότι πάνω στη γη υπάρχουν νοή΄μονα όντα, όπως είναι
οι άνθρωποι. Έβδομη νότα είναι το ΡΕ από το Regina Astris= βασίλισσα των άστρων=
σελήνη, δορυφόρος της γης. Τα λέω αυτά, γιατί ο κόσμος έχει μια μαθηματική δομή, μια
μουσική δομή και μια ποιητική δομή. Είναι δημιουργία, όπως η ποίηση είναι δημιουργία
εκ του μη όντος. όχι εκ του μηδενός. Άλλο είναι το μηδέν και άλλο το μη ον. Μη ον είναι
το διαφορετικόν, ενώ μηδέν είναι το τίποτε και σύμφωνα με τον νόμο της αφθαρσίας
της ύλης, τίποτε δεν φτιάχνεται από το τίποτε. Η Κυμοθόη η Νότα δεν έφτιαξε κάτι
εξ αρχής μη χρησιμοποιώντας ήχους, φθόγγους και λέξεις προϋπάρχουσες. Τα πήρε
αυτά και τα μεταμόρφωσε σε ποιητικά μορφώματα. Αυτό έχει κάνει, δηλαδή Ποίηση
αυτού του Αρμονικού Σύμπαντος.

Ας πούμε πως δεν ξέρω να διαβάζω, αλλά ξέρω να συλλαβίζω. Θα σας διαβάσω
μερικά κομμάτια-φραγμέντα, από το βιβλίο "Ερώ" της Νότας Κυμοθόη. Όχι
ολόκληρα ποιήματα, αποσπάσματα. Ταυτόχρονα θα σας διαβάσω αποσπάσματα
από τα "Ορφικά" και ταυτόχρονα αποσπάσματα από τα "ποήματα" της Σαπφούς,
της πλέον ερωτικής ποιήτριας. Θα παρακαλέσω πάρα πολύ, όποιος από εσάς θέλει
ας μας πει ποια από αυτά είναι της Κυμοθόη, ποια του Ορφέως και ποια της Σαπφούς.

"Είσαι λοιπόν φτερωτός. Ο αρχαίος των μυστηρίων.
Ο έρως μου τίναξε τα μυαλά.
Σαν άνεμος ήρθες που πέφτει στις ορεινές δρυς
και με προκάλεσες.
Ο έρως είναι ιερός. Το εγώ κι εσύ θα κάνει ένα
κι αυτό είναι το παν.
Εγώ σε αναζητούσα να δροσίσεις την ψυχή μου
που καίγεται από πόθο.
Η αγκαλιά σου εντελέχεια.
Φθόγγοι και λέξεις ανείπωτες σαν αρχαίος ψαλμός
πριν τη θυσία.
Καλώ τον Μέγα, τον Αγνό, τον 'Εράσμιο,
τον γλυκό Έρωτα, τον Πτερόεντα.
Αυτόν που τρέχει, μες τη φωτιά, που είναι συμπαίκτης
των θεών και των θνητών ανθρώπων.
Τον εφευρετικό, τον Διφυή που κρατεί τα κλειδιά
των πάντων. ΤΟυ ουρανού, του αιθέρος, της θάλασσας, της γης.
Ας είμαστε ενωμένοι σαν σφάιρα φωτός.
όπως του κύκλου ο Χρυσός αριθμός.
Ευλογημένος ο Έρως στα σπλάχνα της γης
που ανοίγει ολοτρόγυρα με χίλια χρώματα
και χιλιάδες φωνούλες αόρατων όντων.
Τώρα εώ και ερώ.
Θάνατος δεν υπάρχει.
Αιέν και νυν ερώ και αιέν το σύμπαν
πληρούμενο ανακράζει Ερώ"

Ποιός από εσάς παίρνει όρκο, ποια είναι της Νότας Κυμοθόη,
ποια είναι του Ορφέως και ποια είναι της Σαπφούς; Μη βάζετε
στοίχημα, δεν θα το βρείτε. Κάναμε πείραμα και στο σχολείο
ανάμεσα σε καθηγητές φιλολόγους και τα μπερδέψανε. Ε, λοιπόν,
όταν ένα ποιητικό έργο, όπως το "Ερώ" της Κυμοθόη, το μπερδεύουμε
οι φιλόλογοι με την ποίηση της Σαπφούς και με τα Ορφικά ποιήματα,
μάλλον πρέπει να πούμε ότι αξίζει. Και δεν θέλω να πω τίποτε άλλο.

Παναγιώτης Κων. Μητροπέτρος, Φιλόλογος-Νομικός-Λυκειάρχης
1ου Λυκείου Κερατσινίου, 2001

Ευχαριστώ θερμά τον " Δάσκαλο" Παναγιώτη Μητροπέτρο που μου άνοιξε
το μυαλό και με πήγε παραπέρα, τότε, οπού μέσα στη χλωρή μου εφηβική νιότη,
διέλυε τις ομίχλες της σκέψης με όσα δίδασκε.Ν.Κυμοθόη, 2011

ΕΛΛΑΔΑ και ΚΥΠΡΟΣ στην ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΗΣ ΝΟΤΑΣ ΚΥΜΟΘΟΗΔημοσίευση 1995, ΠΕΝΤΕΛΗ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ,Γράφει ο Γιώργος Βοϊκλής

2011-02-05T16:23:00.000-08:00

ΕΛΛΑΔΑ και ΚΥΠΡΟΣ

στην ΠΟΙΗΣΗ

και τη ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

11.by.N.Kimothoi
"Η σοφία της υπομονής"
Νότα Κυμοθόη
Ζωγραφική
Ελαιογραφία σε μουσαμά

της Νότας Κυμοθόη

ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΣ
ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ
ΤΗΣ ΝΟΤΑΣ ΚΥΜΟΘΟΗ:
Δημοσίευση 1995, περιοδικό ΠΕΝΤΕΛΗ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Βοϊκλής

Με αφορμή την συμμετοχή της στην έκθεση ζωγραφικής
που οργάνωσε ο Ε.Ε.Σ.Π. στον Πύργο της Δουκ. Πλακεντίας
και την έκδοση της νέας Ποιητικής Συλλογής της:
"Ιύζουσα νήσος"

Η πρώτη μου γνωριμία με την Νότα Κυμοθόη ήταν μέσα
από το εικαστικό της έργο, από τους εμπνευσμένους από
τη "Ρωμιοσύνη" του Γιάννη Ρίτσου πίνακές της "λάδι
σε μουσαμά" που παρουσίασε στον Πύργο της Πλακεντίας
(βλέπε συνέχεια στο http://artnotakymothoe.blogspot.com)

Το δεύτερο επίπεδο γνωριμίας μου με τη Νότα Κυμοθόη
ήταν μέσα από το ποιητικό της έργο. Από το διάβασμα
της συλλογής με τίτλο "Ιύζουσα νήσος", ...διαβάζοντας
τους λιτούς και δυνατούς στίχους της κατάλαβα ότι το
πρωτογενές στοιχείο της ποίησης που ενυπάρχει στο
Πνεύμα και τα αισθήματά της εκφράζεται με την ίδια
άνεση και με την ίδια αισθητική αρτιότητα τόσο στη
Ζωγραφική όσο και στο Λόγο της.
Κοινά στοιχεία της Ζωγραφικής και της Ποίησης της Ν.Κ.
ο συνδυασμός του ονειρικού και του ρεαλιστικού στοιχείου.

Η Ποίησή της χαρακτηρίζεται από το λυρισμό στην περιγραφή
της φύσης και την καταγραφή των ανθρωπίνων αισθημάτων
και των ρεαλισμό στην επιλογή των θεμάτων και τα μηνύματά
της. Ιδιαίτερη εντύπωση μου προκάλεσε το γεγονός ότι όλα τα
ποιήματά της, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι αφιερωμένα σε
συγκεκριμένα πρόσωπα. Το πιο σημαντικό όμως δεν είναι η
ίδια η αφιέρωση, αλλά το γεγονός ότι το ποίημα αποτελεί το
απόσταγμα της προσωπικότητας, του χαρακτήρα του ανθρώπου
στον οποίο το αφιερώνει, το απόσταγμα της σχέσης της ποιήτριας
με το πρόσωπο αυτό.

Σε μερικές περιπτώσεις τα πρόσωπα αυτά αποκτούν βαθύ
συμβολικό χαρακτήρα, όπως η γιαγιά Ουρανία στο ποίημα

"Εν εξορία":
"Ξεχασμένη στη γωνιά σ' άλλους ρυθμούς
θυμότανε που διάβαινε τους κάμπους
και κρατώντας το δρεπάνι
γιόμιζε την ποδιά της στάχυα χρυσά.
Έτσι γερνούν οι άνθρωποι
απόμακρα κι αγάλια.
Στην τόση περιφρόνηση του χρόνου
περιφρονούν το τέλος.
Κι αναρωτιέμαι...
Εν εξορία πλανιέται η αγάπη; "

Αυτό το ποίημα βέβαια όπως καταλάβατε, όπως και όλα
τα ποιήματα της συλλογής είναι γραμμένα στην Κύπρο
που έζησε η ποιήτρια για δυο περίπου χρόνια το 1992
και το 1993. Τη φύση της Κύπρου, τους ανθρώπους της
και την τραγική της μοίρα μετουσιώνει στην ποίησή της.

Κάνοντας όμως Ποίηση την Κύπρο κάνει ταυτόχρονα
Ποίηση την Ελλάδα. Γιατί η Κύπρος είναι περισσότερο
Ελλάδα από την Ελλάδα...

"Μοσχοβολούν ολόγυρα οι πλαγιές
ανοιξιάτικους ανθούς και πόθους
μέσα στου Μάρτη τον αγέρα...
Πλανιέται μια μαγεία ερωτική
σα νάναι αόρατη ακόμη η θεά
και άπλωσε στους λόφους εδώ γύρω
τους πέπλους της και βούτηξε
μες στ' ακρογιάλι να λουστεί"
γράφει στο ποίημά της
" Της Κύπρου οι αμυγδαλιές" δίνοντας ερωτική πνοή
στην ανοιξιάτικη φύση. Η ομορφιά της φύσης και του
έρωτα όμως πάνε μαζί με τον πόθο της λευτεριάς, όπως
μας δίδαξε ο Σολωμός στους "Ελεύθερους Πολιορκημένους".
Στο ποίημά της "Αχ! Να μπορούσα" η Αφροδίτη και η
Ελευθερία πιασμένες απ' το χέρι, αντικρύζουν το δρόμο
των παιδιών της Καρπασίας:
"Αχ! Να μπορούσα!..
Τραγούδια χαρωπά στ' αφτιά τους να σφραγίσω
κι ένα γέλιο να ζωγραφίσω στα χείλη τους λουλούδι...
Αχ!..Να μπορούσα το πνεύμα της αρχαίας θεάς
μες στο νησί να κλειούσα σαν και τότε
θα γύριζαν ωραίοι καιροί
και η Ελυθερία δε θα ζητιάνευε στους δρόμους
φιμωμένη"...

Θα κλείσουμε αυτή τη μικρή ανθολόγηση του ποιητικού
έργου της Ν. Κ. με μερικούς ακόμη συγκλονιστικούς
στίχους από το ποίημά της με τίτλο:

"Η σοφία της υπομονής"
Αν μου ζητήσεις να σου πω, περαστικέ μου φίλε
που κρύβεται η υπομονή στη χώρα της Αφροδίτης
Ψάξε στο κύμα τ' αλμυρό που γλύφει τα κορμιά τους
ψάξε νωρίς το χάραμα στα βογγητά της μέρας
ψάξε τα δειλινά που φεύγουνε χαμένα μες στη σκόνη
ψάξε βαθιά στο βλέμμα του τον Κύπριο αδελφό σου
και σμίξε το τραγούδι σου με το δικό του πόνο"

Η Νότα Κυμοθόη γράφει Ποίηση από τα μαθητικά της
χρόνια κι έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις "Διογένης"
του Κώστα Κουλουφάκου τρεις Ποιητικές Συλλογές:
"Φως και Σκοτάδι" 1990
'Οιμωγές"1991
"Δίψα και Σιωπή"1995
Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά
κι έχουν διαβαστεί στο ραδιόφωνο σε Ελλάδα και Κύπρο. Μεταφρα-
σμένα ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί στο εξωτερικό, Ιταλία,
Καναδά, Η.Π.Α. κι έχουν αποσπάσει σημαντικά βραβεία. Στα συρτά-
ρια του γραφείου της βρίσκονται σημαντικές αδημοσίευτες συλλογές,
όπως οι συγκονιστικές"Μαρτυρίες" στις οποίες μετουσιώνει σε Ποίηση
την τραγική μοίρα των Προσφύγων και των βασανισμένων της εποχής
μας, καθώς κι ένα μυθιστόρημα.
Η ζωή της βέβαια είναι δοσμένη ταυτόχρονα στην Ποίηση και τη
Ζωγραφική, ίσως μάλιστα περισσότερο στη Ζωγραφική που είναι
κοπιαστική, χρονοβόρα και χειρωνακτική δημιουργία. Και το
ζωγραφικό της έργο έχει παρουσιαστεί σε πολλές εκθέσεις.
Βρίσκεται σε αρκετέ συλλογές κι έχει τιμηθεί με σημαντικά
Βραβεία. Λεύκωμα με έργα της έχει τυπωθεί...

"Οι τέχνες για μένα είναι αλληλένδετες..."
μας λέει για το συνδιασμό Ποίησης και
Ζωγραφικής στην καλλιτεχνική δημιουργία της και συνεχίζει:
"Ποίηση και Ζωγραφική είναι για μένα απλώς δυο διαφορετικοί
τρόποι να εκφράσω αυτό που νοιώθω για τον κόσμο και τον άνθρωπο.
Η τέχνη για μένα είναι αγάπη. Αν δεν αγαπάς δεν μπορείς να
δημιουργήσεις. Κάθε έργο είναι ένα κομμάτι από την ψυχή μου
που την μοιράζω σαν αντίδωρο στους συνανθρώπους μου..."

Θα κλείσουμε τη σύντομη αυτή παρουσίαση του έργου και της
προσωπικότητας της αγαπημένης φίλης της Πεντέλης με μια
φράση της για την ελληνική φύση:

"Η Ελλάδα, η φύση της, είναι ένα έργο τέχνης που δημιουργός του
είναι ο Θεός. Δεν έχουμε δικαίωμα να το καταστρέψουμε"

Γιώργος Βοϊκλής

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "Ιύζουσα νήσος", Νότα Κυμοθόη 1996

2011-01-27T13:50:00.000-08:00

Νότα Κυμοθόη
ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
"Ιύζουσα νήσος" Ποίηση

ΣΤα Αιγαιοπελαγίτικα Νέα, υπάρχει μια πολύ
καλή κριτική για το βιβλίο αυτό,
την οποία σύντομα θα παραθέσω εδώ
για να τη διαβάσετε...

Υπάρχει και μια αξιόλογη κριτική στην εφημερίδα
"Ριζοσπάστης",Πέμπτη 8 Φλεβάρη 1996,σελ. 30
στη στήλη ΒΙΒΛΙΟ κι έγραφε τότε ο Γ.Καραβίδας.
{Νότα Κυμοθόη "Ιύζουσα νήσος"
   Καθώς το συρματόπλεγμα παραμένει αγκαθωτό
στεφάνι στο μέτωπο της Αφροδίτης, οι ποιητές δεν
παύουν να θρηνούν τη ματωμένη ομορφιά της,
αλλά και να εμψυχώνουν το μαρτυρικό λαό της Κύπρου
στο δρόμο της ελπίδας για το αύριο.
  Για την πολυπόθητη επιστροφή των ξεριζωμένων
στα σπίτια τους, των αγνοουμένων-ζωντανών ή νεκρών-
από το σκοτάδι της Ανατολίας, στο φως της γης που
τους γέννησε.
  Ανάμεσα στους ποιητές που συγκλονίστηκαν από το
δράμα της Κύπρου, είναι και η Νότα Κυμοθόη. Η ποι-
ητική της συλλογή με τον αρχαϊκό τίτλο "Ιύζουσα νήσος"
είναι "παράθυρο" που ανοίγει κατάντικρυ στον Πεντα-
δάκτυλο με την τούρκικη σημαία χαραγμένη στις πλα-
γιές του, να δούμε ό,τι βλέπουν τ' λαγρυπνα μάτια της
ψυχής της: "Αντίκρυ ο Πενταδάκτυλος/ και βογγάει!/
Πόσο πονάει ετούτο οτ βουνό!/ Λες και βογγάει ο Διγενής"
μας λέει, για να συνεχίσει στο ίδιο ποίημα: "Μονάχα
ο Πενταδάκτυλος/ είν' αρκετός αδέρφια/ να μας θυμίζει
τη σκλαβιά και την ατίμωση του δίκιου/ ώστε ποτέ μη
λησμονήσουμε/ τούτη την προδοσία".
  Ακόμα και ο άνεμος δεν είναι λεύτερος στον Πεντα-
δάκτυλο: "Συρματοπλέγματα φρουρούν το σκλαβωμέ-
νο αγέρα", σπάν' οι φτερούγες του "στα προδομένα εδάφη".
   Η ποιήτρια, που επισκέπτεται την αγαπημένη της Κύπρο
και γράφει ποιήματα γι' αυτή, στη διάρκεια της εκεί
παραμονής της, άλλοτε κλαίει "στις όχθες του Πεδιαίου"
για τη "Λευκωσία που έκοψαν στη μέση, μπήγοντας
θανατερά παλούκια στις φλέβες της" κι άλλοτε στιγ-
ματίζει τους νεοβάρβαρους της παλιάς και της νέας
τάξης πραγμα΄των. Αυτούς "που κυνηγάνε να πνίξουν
τη μοναξιά τους/ στης ανίας τα πορνεία/ μες στ' αδιά-
φορο ύφος της οδού Ρηγαίνης".
   Τέλος, αφήνοντας την καρδιά της να ταυτιστεί με την
καρδιά των παιδιών "που των ματιών τους η μεγάλη
πεθυμιά/ σκαλώνει (...) και ματώνει στο συρματόπλεγμα",
θα κινήσει και τη δική μας, να γίνει "κομμάτι" απ' την
"Πέτρα του Ρωμιού" στην Πάρο, για ν' αντισταθεί στη
βαρβαρότητα, όπως στα χρόνια του μύθου, η καρδιά
της Αφροδίτης, "κομμάτι" απ' την ίδια πέτρα,
αντιστάθηκε στην ασχήμια.}

Αυτή ήταν η κριτική του Γ.Καραβίδα, την οποία είχα

δώσει παλιά στη biblionet, μαζί με άλλες κριτικές, άλλων.

Ευχαριστώ από καρδιάς τον "κριτικό" Γ.Καραβίδα
οπού ακούραστος, διάβαζε με αγάπη κι έγραφε με το
μελάνι της καρδιάς του, για τα βιβλία που έφταναν
στα χέρια του...ανιδιοτελώς. Κι αυτό είναι που τον "τιμά"
γιατί πάντα "αφιλοκερδώς" ακουμπούσε στις αράδες
των βιβλίων μας δίχως να ζητήσει "αντάλαγμα"...

Ν.Κυμοθόη, 2011, Αθήνα

ΠΟΙΗΣΗ ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ: "ΤΟ ΑΛΦΑ ΤΟΥ ΕΑΡΟΣ", Σαντορίνη 1997

2011-01-25T11:51:00.000-08:00

1. Δημοσιευμένη Ποίηση της Νότας Κυμοθόη

ΠΟΙΗΣΗ ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ

ΤΟ ΑΛΦΑ ΤΟΥ ΕΑΡΟΣ

ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ 1997

Δημοσίευση στο περιοδικό Ν.Αριάδνη,

Απαγγελία από εμένα

στο Συμπόσιο Ποίησης του Πανεπιστημίου της Πάτρας,

εκείνη την εποχή

(Υπάρχουν λάθη στο δημοσιευμένο ποίημα

τα οποία απέχουν από την αρχική μορφή που το έδωσα)

ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ!..

Στην προσπάθειά του το έντυπο που το δημοσίευσε

έκανε "επιμέλεια" από άγνοια, δίχως να με ρωτήσει)

Διαβάστε εδώ το ανωτέρω Ποίημα

όπως ακριβώς απαγγέλθηκε

στο Συνέδριο Ποίησης του Πανεπιστημίου της Πάτρας

2. by. N.Kimothoi

"Άγριες μαργαρίτες"

Νότα Κυμοθόη

"ΤΟ ΑΛΦΑ ΤΟΥ ΕΑΡΟΣ"

Ποίηση Νότα Κυμοθόη

Σαντορίνη 1997

Έτσι περιφερόμουν άλαλη...

Σε καιρούς αλαζόνες, οπού...

αύριο, το μικρό μου άλφα ως ακίδα

σε κίβδηλες ώρες θ' αλητεύει

Όμοια είμαι με το κίτρινο

που δραπετεύει σαν ένστικτο

ή αισθάνεται το έαρ που έρχεται

και μόνο του

στις άκριες των μίσχων ανθοβολά

μια μαργαρίτα σε λευκό

μεσ' στα ξερόχορτα κι αγκάθια.

Το άλφα του έαρος

απείθαρχη επιθυμία με απειλεί.

Στο στήθος μου αριστερά δεν έχει

η αγάπη τελειωμό

Μήτε των Ανθρώπων η Συμφωνία

ακροατήριο με παλαμάκια...

Με καταπίνει μια λύπη βιαστικά

ασύνδετη χειραψία μυστικών ονείρων

σε δώματα με γελοιογραφίες.

Οι καιροί με πολλούς σφιγμούς

γδύνουν ανυπόμονα τη ζωή.

Αλλ΄εγώ επιμένω στο Άλφα του Έαρος

που ολοένα μ' εκδίδει στις ροές του"

3. by N.Kimothoi

"Το κίτρινο "

Νότα Κυμοθόη

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ: ΒΙΒΛΙΟ "Η ΛΥΤΡΩΣΗ" εκδ. Ίαμβος 2006

2009-01-10T06:08:00.000-08:00

ΒΙΒΛΙΟ
"Η ΛΥΤΡΩΣΗ"

Νότα Κυμοθόη

εκδ. Ίαμβος 2006

ISBN:960-89154-5-7

Επιμέλεια εξωφύλλου: Αιμίλιος Μπαρμπάτος

Σειρά: Ελληνική Λογοτεχνία

copyright: Εκδόσεις Ίαμβος

Χ. Τρικούπη 31, Αθήνα 106 81

τηλ. 210 3300443,Fax: 210 3300464

http://www.iambos.gr/, iambos@otenet.gr

Διόρθωση κειμένων: Γκιόκα Ασπασία

Εκτύπωση: Δούνιας Χαρ.& Σια Ο.Ε.

Α' έκδοση 2006

Β' έκδοση 2007

ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ΛΥΤΡΩΣΗ

(

" Μια συνταρακτική είδηση. Η ανάγκη για φυγή. Η περιπλάνηση. Είναι όλα αυτά που με αλυσιδωτές αντιδράσεις θα οδηγήσουν την Αρετή σ' έναν αγωνιώδη μονόλογο. Μονόλογο απ' τον οποίο ανασυνθέτει ψηφίδα-ψηφίδα τη ζωή της. Θα βρει αδιέξοδο.

Θα ταξιδέψει. Θα περιπλανηθεί. Μαδράς, Κάμα Σούτρα, Καλκούτα, Μπενάρες, Δελχί, Άγκρα, Τατζ Μαχάλ, Ντάτζιρλικ, Μπανγκαλόρ...είναι μόνο λίγα από τα μέρη που θα περάσει, που θ' αναμειχθεί με τους εκατομμύρια ντόπιους. Θα έρθει αντιμέτωπη με τη φτώχεια αλλά και την πολυτέλεια. Με τον πόνο αλλά και με τη χαρά...Αντιθέσεις πουμέσα από μια νέα κουλτούρα, μια άλλη θρησκεία, έναν άλλο τρόπο ζωής, από έναν κόσμο που μαρτυρά ότι "ο κόσμος δεν υπάρχει πια" θα την βοηθήσουν να συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα. Θα συνθέσουν κομμάτι-κομμάτι την πορεία προς τη Λύτρωση. Μέχρι τη στιγμή που αναπάντεχα γεγονότα απ΄την Αθήνα θα ανατρέψουν για μια ακόη φορά τη ζωή της. Θα επιστρέψει στην Ελλάδα. Θα κατορθώσει όμως να σβήσει τα σημάδια; Θα κατορθώσει ναβρει επιτέλους τη Λύτρωση;

Μια αληθινή ιστορία. Μια εσωτερική αναζήτηση που κινείται μέσα από το χιούμορ, τη φαντασία, το δράμα, τη φιλοσοφική και ταξιδιάρικη διάθεση της Νότας Κυμοθόη σ' ένα ευχάριστο βιβλίο, βασισμένο σε πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις.άσεις.

Χιονάτη Παπαδάκη"

Διαβάστε κριτικές για το βιβλίο μου "Η Λύτρωση":

http://www.aboutbooks.gr/index.php?option=com_presentbook&id=115264

Αναζητήστε το στον εκδότη http://www.iambos.gr/

ή στο: http://www.lemoni.gr/shop/author.asp?ID=19157

ή σε όλα τα βιβλιοπωλεία και ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία στο διαδίκτυο.

Επικοινωία με Nότα Κυμοθόη
kimothoinota@gmail.com

Ευχαριστώ για την αγάπη σας

και το χρόνο που διαθέσατε!

ΒΙΒΛΙΟ:"Η ΔΡΑΣΚΕΛΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ", Ο ΕΠΙΓΕΙΟΣ ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ, Νότα Κυμοθόη 2002

2009-01-10T05:29:00.000-08:00

ΒΙΒΛΙΟ
"Η ΔΡΑΣΚΕΛΙΑ του ΗΛΙΟΥ"

Ο ΕΠΙΓΕΙΟΣ ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ

Νότα Κυμοθόη
Κ.Α.: 70 1012

ISBN:960-380-114-3

ISBN SET: 960-380-113-5

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ΧΡΗΣΤΟΣ Ε. ΔΑΡΔΑΝΟΣ

-------------------------

ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ

Η ΔΡΑΣΚΕΛΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Ο ΕΠΙΓΕΙΟΣ ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ

ISBN: 960-380-114-3

-------------------------------

Νότα Κυμοθόη

(από το οπισθόφυλλο)

Η Δρασκελια του Ήλιου

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

"Στις ημέρες μας όλα έχουν γίνει προσάναμα στο βωμό του κέρδους

και μυριάδες άνθρωποι ζούνε μαζί και νιώθουν μόνοι. Ο έρωτας όμως

δεν έχει δόγμα, ούτε εθνικότητα. Η ανθρώπινη φύση μέσα στο ερωτικό της πάθος συνεχίζει να φτιάχνει απίθανους συνδυασμούς. Δίνει γεύση και ρίγος στ' απλά

πράγματα που φορτίζονται παράξενα κι ο μέσα εαυτός μοιάζει κάποιες φορές

σαν άδειος. Αν συμβεί όμως να συναντηθούν έστω μια μόνο στιγμή

ο έρωτας και το όνειρο, τότε η ευτυχία περνάει και μας αγγίζει.

Θα θέλαμε τότε να την κρατήσουμε συνοδό σε όλη μας τη ζωή. Αλλά ο έρωτας

θέλει περιθώρια χρόνου για ν' αποκτήσει κάτι από το άφθαρτο του ονείρου,

εκτός κι αν η Μοίρα επέμβει και φέρει άλλη τροπή στις σχέσεις.

Η ηρωίδα του βιβλίου, αναζητώντας τη δρασκελιά του ήλιου, κάνει ένα ταξίδι στην Ανατολή, για να ξεφύγει από τα προβλήματα της σύγχρονης ζωής στην πρωτεύουσα.

Με άμεσο τρόπο, παρασύρει τον αναγνώστη σε μια αναζήτηση της χαμένης του αθωότητας: ερωτικά, πνευματικά, πολιτισμικά, κοινωνικά, ερευνά την αλήθεια, αναζητώντας το άσπιλο, την σοφία και τη χαρά σε καθημερινά πράγματα.

Η Νότα Κυμοθόη, κάνει τον αναγνώστη οδοιπόρο μιας χαμένης αθωότητας.Γραφή και τρόπος άμεσος σε ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα επαφής του ελληνικού και ινδικού τρόπου σκέψης, όπου η ελπίδα, το κουράγιο και η δύναμη προχωρούν θαρρετά, χέρι-χέρι."

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΥΤΟ:

http://www.aboutbooks.gr/index.php?option=com_presentbook&id=75807
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

ΔΙΑΒΑΣΤΕ...από τις σελίδες του βιβλίου

Η ΔΡΑΣΚΕΛΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

(Ο ΕΠΙΓΕΙΟΣ ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ)

Υπάρχει μόνο μια φυλή

η φυλή των ανθρώπων.

Υπάρχει μόνο ένας Θεός

ο Θεός της αγάπης.

Υπάρχει μόνο μία γλώσσα

η γλώσσα της καρδιάς!

(Sri Satya Sai Baba)

H AΣΥΝΕΠΕΙΑ ΜΙΑΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ

Στην Ελάτεια ο Ιούνιος είναι ζεστός μήνας. Οι μέρες σφύζουν από καύσωνα. Οι λόφοι ολόγυρα με τις ελιές και παραπίσω τα γυμνά βουνά την σφίγγουν. Σαν μαντήλι μοιάζουν σε λαιμό γυναίκας που δυσκολεύεται ν' ανασάνει. Ο κάμπος αποπνέει μια δυνατή υγρασία, που δε βαστιέται με τίποτα. Ξεπετάγεται ορμητική από τα καλλιεργημένα χωράφια κι ανακατεύεται με μυρουδιές καλοκαιρινές. Όπως αυτή της καλαμιάς, που έμεινε ύστερα από το θέρισμα του σταριού. Μαζί μ' αυτή της πεπονίλας, που έρχεται από τα πρώιμα μποστάνια κι ανασαίνει αρωματικά μέσα στη νύχτα, σχεδόν χοροπηδά. Τα χρυσοκίτρινα πεπόνια ωριμάζουν στα μποστάνια ανάμεσα από φυτείες με ντομάτες, που κοκκινίζουν έντονα και θερρετά στις βαθυπράσινες κλάρες. Οι εκτάσεις των καπνοχώραφων εισβάλλουν ανάμεσά τους με διάθεση να εκτοπίσουν όλες τις άλλες καλλιέργειες με μια βαριά μυρωδιά φυτοφάρμακου. Οι νύχτες είναι φωτεινές από τα άστρα. Στις πλατείες τα παιδιά και οι γονείς τους χαίρονται μικρά διαλείμματα. Στις γειτονιές ανάβει το παιχνίδι. Οι φράχτες αναπνέουν γιασεμί κι αγιόκλημα. Οι αυλές και οι κήποι φουντώνουν πράσινο. Οι περικοκλάδες ξεμυαλίζονται από το φως που πέφτει πάνω τους και κρατούν τα χωνένια τους άνθη ορθάνοιχτα ως αργά το βράδυ, που οι άνθρωποι πάνε για ύπνο. Ξενυχτάνε κι αυτές μαζί τους και κρυφακούνε τα όσα λέγονται στις γειτονιές και στις πλατείες. Τα νυχτολούλουδα μοσχοβολούν. Οι κορομηλιές καμαρώνουν για τους χρυσοκόκκινους καρπούς τους, που μοιάζουν σαν σκουλαρίκια. Αλλά δεν τα καταδέχεται κανένας. Οι συκιές έχουν βγάλει τα πλατύτερα φυλλώματα λες και θέλουν να κρύψουν τα αχαμνά τους, δίχως να το πετυχαίνουν. Τα σύκα ωριμάζουν ανυποψίαστα. Οι κληματαριές αναδιπλώνονται κι όλο τυλίγονται στις κρεβατίνες τους με τις λυγερές τους βέργες και με τα αγουρίδια τους να κρέμονται μέσα στις φυλωσσιές σαν θεία δώρα, κάνοντάς σε να λαχταράς ώριμα σταφύλια.

Σχεδόν μεσάνυχτα. Για την ακρίβεια έντεκα και σαράντα οκτώ λεπτά και το τρένο βόγκηξε στις ράγες του. Τα φρένα του στρίγκλισαν. Έκοψε ταχύτητα και σταμάτησε στο σταθμό της Τιθορέας.

Κατεβαίνω βιαστική. Κανένας άλλος. Μοναδικός επιβάτης αποβίβασης μόνον εγώ. Ο σταθμάρχης με ζυγιάζει με τα μάτια του από την κορυφή του κεφαλιού μου ως τα νύχια των ποδιών μου. Εισβάλλει αδιάκριτα πάνω μου και μοιάζει να με γδύνει, έτσι που με κοιτάει επίμονα. Προχωρώντας αναγκαστικά προς το μέρος του, περνώ δίπλα του κι αυτός με κολασμένο και χαυνωτικό ύφος μου χαμογελάει και μου λέει μια τόσο γλυκειά "καλησπέρα", σαν να γνωριζόμασταν από χρόνια. Προσπερνώ βιαστική, κρατώντας τα ρουθούνια μου. Μια ξαφνική μπόχα ξεμύτιζε από αυτόν ανάμιχτη από ιδρώτα και αλκοόλ. Βγαίνω στο πίσω μέρος από το πέτρινο κτίριο του σταθμού κι αναζητώ το δρόμο.

Νιώθω αρκετά καλά. Για τα τριάντα μου λυγερή κι ευκίνητη. Τα μακριά μου μαλλιά γλύφουν τους γυμνούς μου ώμους, όπου προσπαθεί να εισχωρήσει το νυχτερινό αεράκι που τέτοια ώρα κατεβαίνει από τις κορφές του Παρνασσού και ανακουφίζει την περιοχή από την κάψα της ημέρας.

Παίρνω το πρώτο ταξί που φτάνει ασθμαίνοντας.

-Για την Ελάτεια, παρακαλώ, λέω στον ταξιτζή, που έχει το κεφάλι του έξω από το ανοιχτό παράθυρο της πόρτας του, κρεμασμένο σαν αρπαχτικό.

-Φύγαμε, απαντά εκείνος.

Κάθομαι στο πίσω κάθισμα, όσο αναπαυτικά μπορώ. Τρόπος του λέγειν δηλαδή, γιατί η αγωνία μου έχει κορυφωθεί. Από τα μισάνοιχτα παράθυρα το αεράκι φέρνει όλες τις μυρουδιές. Πρώτα ήρθαν αυτές του γιασεμιού και των βασιλικών για να με καλωσορίσουν. Βγαίνουν από τις αυλές των σπιτιών της Κάτω Τιθορέας. Δε βαστούν όμως για πολύ. Η καρδιά μου πάει να σπάσει. Παίρνουμε τη μεγάλη στροφή. Περνάμε πρώτα τη γέφυρα του Κηφισού ποταμού, που κυλάει ήρεμα τα λιγοστά νερά του και ύστερα μια άλλη γέφυρα ενός κατάξερου παραπόταμου και βλέπω τα πρώτα φώτα της Ελάτειας. Εκεί στο βάθος ανασαίνει η πόλη και μαζί της θα μετρά τα δευτερόλεπτα κι εκείνος. Τόσα χρόνια! Πως πέρασαν τόσο γρήγορα! Αγωνιώ να φτάσω. Ίσως από περιέργεια, ίσως από ενδιαφέρον, δεν ξέρω τι να υποθέσω για το ανυπότακτο χτυποκάρδι στα κατάβαθα της καρδιάς μου.

Ο Λεωνίδας Λαμπαδάς ζήτησε να με δει ύστερα από τόσα χρόνια. Ίδιο τοπίο. Όλα όπως τα είχα αφήσει. Δέκα λεπτά απόσταση και νομίζω πως είναι ένας αιώνας. Ευτυχώς ήρθαν οι καμπίσιες μυρουδιές και μου φτιάξανε μια διάθεση πολλά υποσχόμενη.

Ο χοντρούλης οδηγός, μέσα από τα σκόρπια καθρεφτάκια που ήταν τοποθετημένα σε διάφορα σημεία στο εσωτερικό του ταξί, με περιεργάζεται. Τα πονηρά του μάτια με κόβουν και με ράβουν οριζοντίως και καθέτως. Σαν χαφιές της χούντας με παρακολουθεί από παντού. Εγώ απροστάτευτη αφήνομαι στο βλέμμα του, μην έχοντας τρόπο να το αποφύγω. Ώσπου δεν άντεξε και ρώτησε απότομα, ενώ εγώ τρομοκρατήθηκα από την ένταση της φωνής του.

-Να με συμπαθάτε. Είστε από τα μέρη μας; Δε σας έχω ξαναδεί, δικαιολογήθηκε, θιγμένος τάχα για την περιέργειά του.

-Όχι, απαντώ και στρίβω το κεφάλι μου κοιτάζοντας εκεί έξω τα κυπαρίσσια και τις ελιές.

Αχ, αυτές οι ελιές κάτω από το νυχτιάτικο φως του καλοκαιριού, πόσο ωραία ντύνονται με ασήμι. Σαν φωτόδεντρα μοιάζουν. Όλα έξω λαμπυρίζουν ως εκεί που προχωράει το βλέμμα, πέρα βαθιά στον ορίζοντα, μέχρι τη ράχη του βουνού που είναι στα δεξιά του. Κάτω στα ριζά του κοιμάται ο κάμπος με τα μικρά του φωτάκια, σαν φαναράκια σε χέρια αόρατα ή φωτεινά μάτια που παραφυλάνε στο σκοτάδι. Τι να είναι αυτά εκεί τα φώτα στις ερημιές; Αναρωτιέμαι σκεφτική για να ξεφύγω από τα μάτια που μέσα από τους καθρέφτες με παρατηρούν συνεχώς. Δεν απάντησε κανένας. Όμως ερχόταν μια σιγουριά συντροφική μέσα από τον κάμπο. Σκορπούσε τις φοβίες και τα φαντάσματα που πήγαν να φωλιάσουν στη σκέψη μου. Μια παρηγοριά απρόσμενη ήρθε και θρονιάστηκε στην καρδιά μου. Βγάζω από την τσάντα με τρόπο το μικρό μου καθρεφτάκι. Φτιάχνω λίγο τα μαλλιά μου. Διορθώνω και το κραγιόν στα χείλη μου. Κοιτάζω το πρόσωπό μου κι ένα αλλόκοτο χτυποκάρδι έρχεται και φεύγει. Τόσα χρόνια...Τα σκέφτομαι και μου 'ρχεται μια θλίψη ως επάνω έτοιμη να ξεχειλίσει από την καρδιά μου και να ξεχυθεί με κλάματα από τα μάτια μου. Φτάνουμε στην Ελάτεια. Ο δρόμος περνάει μέσα από το κέντρο της .

-Που θα κατεβείτε; ρωτάει ο ταξιτζής με τη χαρακτηριστική φωνή του.

-Στο δασύλλιο παρακαλώ, απαντώ κοφτά.

Δεν έχω καμιά διάθεση για παραπανίσιες κουβέντες. Στα καφενεία της πλατείας κουτσομπόληδες άντρες, σχεδόν μεσάνυχτα, κάθονταν έξω στις αραδιασμένες καρέκελες, ενώ άλλοι στέκονταν όρθιοι καταμεσής της πλατείας ή στην άκρη του δρόμου. Στρέψαν το κεφάλι τους για να δουν ποιος είναι τέτοια ώρα στο ταξί. Το βλέμμα τους διαπεραστικό. Με ενοχλεί αυτή η περίεργη ματιά τους, αλλά το ξεπερνώ αμέσως μόλις προσπεράσαμε. Ύστερα από τέσσερα τετράγωνα φτάνουμε στο μικρό δασύλλιο. Ακριβώς στο σταυροδρόμι κατεβαίνω. Από το στήθος μου ένας αναστεναγμός βγαίνει στον αέρα. Ευτυχώς απαλλάχτηκα νωρίς από την παρουσία του ταξιτζή, που ακόμα στεκόταν εκεί πίσω με τα δυνατά του φώτα αναμμένα.

Κατηφορίζω στο χωματόδρομο ακριβώς μπροστά μου, πατώντας όσο πιο ελαφριά μπορώ. Τριζόνια χαίρονται της νυχτιάς την ομορφιά και το διαλαλούνε. Σπαθίζουν αστραπιαία κάποιες νυχτερίδες. Άνθρωπος κανένας δε φαίνεται πουθενά. Στρίβω στο στενό δρομάκι που είναι στα δεξιά μου κι ακούω το ταξί να φεύγει με δυνατό μαρσάρισμα. Προχωρώ με λαχτάρα. Η καρδιά μου χτυπά τόσο παράξενα. Βλέπω την αυλόπορτα του σπιτιού του. Κοντοστέκομαι. Έξω δεν είναι κανένας. Το σπίτι είναι σκοτεινό. Η ταραχή μου κορυφώνεται. Δυο βήματα και...Φτάνω. Μια αναπνοή μας χωρίζει από το σημείο που μου είπε να συναντηθούμε.

Έρχεται μια φωνή δυνατή κι επιβλητική που με συντρίβει. Αντηχεί στ' αυτιά μου σαν βομβαρδισμός. Με κομματιάζει.

-Φύγε, είπα φύγε. Φύγεεεεεεε...

Έρχεται από παντού. Μέσα απ' όλο το σπίτι η φωνή του βροντερή με διώχνει.

-Φύγεεεεεεε...

Μια σιωπηλή και θλιβερή μάσκα εγκατάλειψης σκεπάζει όλο του το σπίτι. Στέκομαι ακριβώς στην αυλόπορτα. Σταυρώνω τα πόδια μου και ακουμπώ στο φράχτη για να μην πέσω. Σαν βρικόλακας το παρελθόν περιφέρεται τα μεσάνυχτα και ουρλιάζει. Ξανεμίζει μια θύμηση αραχνιασμένη, γιομάτη σκόνη κι ανάμεσά της ο εαυτός μου να περνάει με χτυποκάρδι. Τα μάτια μου πλανιόνται ολόγυρα και τον ψάχνουν. Διαβαίνουν το παλιό πλακόστρωτο ανάμεσα από τις τσουκνίδες κι αναπηδούν. Φτάνουν στο πορτάκι του μικρού δωματίου που είναι ξέχωρα από το παρελθόν κι αναρριχιέται στο κορμί μου. Παγώνω. Ο Λεωνίδας είναι εκεί μέσα. Από την ανοιχτή πόρτα τον βλέπω στο μεγάλο κρεβάτι. Μπρος στα μάτια μου ολόγυμνος, με τα γεννητικά του όργανα τρανταγμένα από το ξάφνιασμά του που με είδε. Μαζί με τον Πέτρο, τον αδερφό μου και τον καλύτερο φίλο του, που έχει σαστίσει από την παρουσία μου τέτοια ώρα. Έτσι όπως είναι γονατιστός και με τα χέρια του στηριγμένα μπροστά , μοιάζει σαν σκύλα σε περίοδο ζευγαρώματος. Σε χρόνο μηδέν ανασηκώνεται. Κάθεται στο κρεβάτι, τραβώντας στην τρομάρα του το κατωσέντονο για να σκεπάσει τη γύμνια του. Ενώ ο Λεωνίδας ουρλιάζει μανιασμένα: "Φύγεεεεεεε..."

Η φωνή του ορμάει με νύχια σουβλερά που μπήγονται στον κομματιασμένο μου εαυτό και ξεσκίζουν το κορμάκι μου, που τρέμει. Ξεριζώνουν την καρδιά μου. Πονάω, καθώς δεν πιστεύω αυτά που βλέπουν τα μάτια μου. Η φωνή του με εξολοθρεύει. Σκορπίζονται τα μέλη μου στο δρόμο σαν ένα τίποτα. Σαν σκουπιδάκι πάνω στα χαλίκια ποδοπατιέμαι ανελέητα.

Δεν περνάει κανένας. Δεν ακούγεται περπατησιά από πουθενά. Μόνο τα γαλλικά τύπου υποδήματα του Λεωνίδα, μαζί μ' εκείνα τα τριζάτα κι εγχώρια του Πέτρου, αντηχούν στ' αυτιά μου. Το τρεχαλητό τους στην έρημη ράχη του δρόμου αγκομαχά. Τους ακούω ν' ανεβαίνουν στο πεζοδρόμιο, ενώ εγώ σκουπίζω το φτύσιμο του Λεωνίδα προσπαθώντας να συναρμολογηθώ από την προστυχιά στο κορμί του αδερφού μου, που δε βρίσκω λόγια, μήτε δύναμη για να την αντέξω. Περπατάνε βιαστικά. Οι ανάσες τους χοροπηδάνε κι ύστερα τίποτα. Όλα έσβησαν, μαζί κι ο τελευταίος απόηχος που άφησε το : "φύγεεεεεεε...".

Είμαι ταραγμένη. Προσπαθώ να κρατηθώ όρθια για να μην καταρρεύσω. Βγάζω από την τσάντα μου σαν νευρόσπαστο μια φωτογραφία- πρόσκληση του Λεωνίδα, μαζί με το λευκό τριαντάφυλλο που μου έστειλε. Πάλλονται τα χέρια μου σαν εκκρεμές από την ταραχή, ενώ δάκρυα έχουν ανέβει ως τα μάτια μου που τα βουρκώνουν. Η πίκρα έρχεται σαν κόμπος και δένεται στο λαιμό μου. Νιώθω τόσο βλάκας. Σφραγίζω το στόμα μου με την παλάμη του δεξιού μου χεριού, πνίγοντας έτσι την κραυγή απελπισίας που ήταν έτοιμη να ορμήσει στον αέρα. Κοιτάζω την κλειδαριά που συγκρατεί τη χοντρή αλυσίδα στην αυλόπορτα και με παίρνουν τα κλάματα. '' Τόσος δρόμος μέσα στη νύχτα", σκέφτομαι κι απελπίζομαι.

Τα αγριόχορτα απειλητικά υψώνονται παντού. Οι τοίχοι είναι ξεφτισμένοι και οι σκιές που ρίχνουν είναι τρομαχτικές. Οι πόρτες όλες κλειστές. Τα παράθυρα σφραγισμένα. Το σκοτάδι ακαθόριστο, δίχως άλλο ήχο, κατάπιε μέσα του τις φιγούρες του Λεωνίδα και του Πέτρου. Ιδρωμένες σαν δοκάρια στις κόγχες των ματιών μου έρχονται να τα ξεριζώσουν. Τους βλέπω ακριβώς εκεί, στο μεγάλο κρεβάτι. Λούζονται στο φεγγαρόφωτο. Τα πρόσωπά τους στραφταλίζονται. Το δωμάτιο μυρίζει βαρβατιά. Μαρμαρωμένη τους κοιτάζω. Δεν μπορώ να δεχτώ αυτό που βλέπω. Πως να ισορροπήσω αυτό που είναι πέρα από τη φύση; Πως να το δεχτώ;

Ο αδερφός μου πήρε τη θέση μου. Ο Λεωνίδας με απέριψε για τον Πέτρο. Πάω να σκάσω. Δεν είναι δυνατόν. Θα παραλογίζομαι, σκέφτομαι. Ξέμπλεξαν τα σώματά τους αναμαλλιασμένοι. Πρώτα με είδε ο Λεωνίδας που φόρεσε ανάποδα την ενοχή του κι άρχισε να ουρλιάζει για να φύγω. Τα μάτια του κρύα από το σάστισμά του, όπως σεντόνια που ντύνουν νεκρούς. Ο Πέτρος είναι σαν χαμένος στον ωκεανό και ντύνεται όπως-όπως. Ο Λεωνίδας δεν είχε τίποτα να περιμαζέψει. Ούτε αυτό το πέος του, που είχε την ίδια μαραμένη όψη σαν τη μούρη του. Εκείνο έσταζε κι αυτός βρυχιόταν: "Φύγεεεεεεε..." Τα μάγουλά του άστραφταν στο φεγγαρόφωτο. Τό ίδιο και τα οπίσθιά του αδερφού μου. Τι φρίκη! Τα μάτια του γυάλιζαν και πετάχτηκαν καταπάνω μου σαν πέτρες από χέρι κάποιου οργισμένου. Κάθομαι τσακισμένη, όπως δέντρο που το καίει κεραυνός κι εκείνος προσπαθεί με όλη τη δύναμη της φωνής του να με διώξει. Αλλά μένω ακούνητη. Καμία δύναμη δεν υπάρχει για να με μετακινήσει. Πέρασν δίπλα μου. Τόσο απλά. Τόσο φυσικά και χώθηκαν μέσα το σκούρο της νύχτας με τα εφαρμοστά σαν γάντι τζιν παντελόνια τους. Έγιναν ένα με το σκοτάδι και χάθηκαν στη γλυκιά του αμαρτία, όπως ο σατανάς στην αναποδιά του.

Παιζόταν ένα αλλόκοτο παιχνίδι που δεν μπορούσα να καταλάβω. Στην τωρινή πρόσκληση του Λεωνίδα ερχόταν η πρόσκληση των τόσων χρόνων, με τις αναμνήσεις που με βασανίζουν ακόμα, ενώ πίστευα πως είχα λευτερωθεί από αυτές. Τι σημαίνει η απρόσμενη πρόσκλησή του και η ασυνέπεια της συνάντησής μας; Τότε με είχε διώξει βίαια. Μια εποχή που στα σπλάχνα μου κυοφορούσα το μόλις ενός μηνός παιδί μας. Τώρα γιατί θέλησε ύστερα από τόσα χρόνια σιωπής να συνατηθούμε, στο ίδιο σημείο, την ίδια ημερομηνία όπου πριν χρόνια συνέβη το αναπάντεχο εκείνο γεγονός;

Ήρθε ένα παλιρροιακό κύμα και με σακάτεψε. Σάρωσε όλα μου τα όνειρα και τον επόμενο τόνο της όποιας πορείας μου, με μια αυθάδεια επίμονη. Εκείνο το ¨φύγε"...Η τελευταία του τότε λέξη. Το τέλος μιας σχέσης δίχως συγνώμη, δίχως εξήγηση, δίχως τίποτα, για την όλη εκείνη απόρριψη. Χάθηκε κι αυτός για να ξεχάσει. ποτέ δε μιλήσαμε γι' αυτό. Αποφεύγουμε σαν συνεννοημένοι για να μην κομματιστούμε, από την όποια τυπική συναρμολόγησή μας, για τη μαμά. Δεν έμαθε κανείς ποτέ τίποτα για εκείνο το τρομερό βράδυ. Κανείς!

Αναδιπλώνω τη φωτογραφία. Κοιτάζω ξανά και ξανά το ρολόι μου. Αφουγκράζομαι. Από την αγωνία μου και τον εκνευρισμό μου κάνω τη φωτογραφία του ένα μικρό και τσαλακωμένο σβολαράκι. Δεν μπορεί, σκέφτομαι, να με περιπαίξει τόσο άσχημα και νε με φέρει εδώ από την Αθήνα νυχτιάτικα. Το ξεδιπλώνω ταραγμένη αργά-αργά και το ισιώνω, ακουμπώντας το πάνω στο μηρό μου. Ο Λεωνίδας φιγουράρει καμαρωτός. Γυρίζω στο πίσω μέρος της φωτογραφίας και διαβάζω: "Αρετή, στις 22 Ιουνίου να είσαι επειγόντως στο σπιτάκι του κήπου στην Ελάτεια. Είναι θέμα ζωής και θανάτου. Ακριβώς στις δώδεκα και μισή, μετά το μεσονύχτι. Λεωνίδας". Όμως δεν είναι πουθενά. Παντού βρίσκεται ο ποδοπατημένος μου εαυτός γι' άλλη μια φορά στο ίδιο σημείο, την ίδια νύχτα ύστερα από τόσα χρόνια, από τον ίδιο άνθρωπο. Δεν το χωράει ο νους μου. Τα μηνίγγια μου χτυπούν σφυριές δυνατότερες στα πλαϊνά του κρανίου μου. Το αίμα μου βράζει θυμωμένα. Δε συγχωρώ τον εαυτό μου. Σαν παιχνιδάκι στα χέρια του, σαν...Δε θέλω να σκέφτομαι τίποτα. Μπορεί κάπου να είναι κρυμμένος στο σκοτάδι και να γελάει με την αδημονία μου. Μπορεί όμως να του συνέβει κάτι πολύ σοβαρό και δεν μπόρεσε να έρθει. Τι όμως; Κι αν άλλαξε γνώμη;

Δίνω μια κλωτσιά στο παλούκι που συγκρατεί την αυλόπορτα. Είμαι ένας συναισθηματικός βλάκας, σκέφτομαι. Πάει μπροστά η καρδιά μου σαν xαζοπούλι, δίχως λογική. Καλά να πάθω. Φοβήθηκα μην και πάθει κάτι το ελεεινό του τομάρι. Αυτή του η φράση, "είναι θέμα ζωής και θανάτου". Αυτή με ξεσήκωσε. Ζαρώνω σαν την τσαλακωμένη του φωτογραφία. Δίχως άλλο οι δίπλες της μοιάζουν σαν ράχες της συνείδησης, όπως οι κορυφές των βουνών που σε προκαλούν να φτάσεις ως εκεί ή έστω να ονειρευτείς το ύψος τους. Τόσα χρόνια προσπαθούσα να βρω τον εαυτό μου. Να διώξω το κόμπλεξ της απόρριψης και της συμπαιγνίας. Δεν είναι λίγο να σε πετάει στα σκουπίδια ο άνθρωπος με τον οποίο έκανες όνειρα για το μέλλον και στη θυέση σου να βάζει τον αδερφό σου. Να ήταν τουλάχιστον γυναίκα, ίσως πιο εύκολα να το δεχόμουν. Να ήταν ένας άλλος! Ένας ξένος! Μα με τον αδερφό μου; Πως να δεχτώ φυσιολογική τη σεξουαλική συνεύρεση των δυο ανδρών; Τι βάρος! Κι αυτή η συμπεριφορά του αδερφού μου, πως να εξηγηθεί; Πως να τον δεχτώ; Η πρώτη πράξη που μου συνέβη από το δυνατό σοκ ήταν ν' αποβάλλω το κύημα. Πόνεσα. Φοβήθηκα. Σιχάθηκα τον εαυτό μου. Μίσησα τον έρωτα. Μίσησα τον αδερφό μου. Έπειτα πέρασε καιρός και είδα τα πράγματα με άλλα μάτια κι ένιωσα ξαφνικά πως ο μόνος δρόμος για να γνωρίσεις τον εαυτό σου και να τον αποδεχτείς έτσι όπως είναι δεν υπάρχει παρά ένας και μοναδικός. Κι αυτός είναι η αγάπη, όχι μόνο για σένα, αλλά και για τους άλλους.

Πριν φτάσω ως εδώ απόψε ήμουν ήρεμη με μια κρυμμένη λαχτάρα, σαν από χαρά ερχόμενη, για τη συνάντηση μαζί του. Ύστερα από τόσα χρόνια! Τι αγωνία κι αυτή! Από καιρό είχα πα΄ρει όλες τις αποφάσεις μου γι' αυτόν. Μα τώρα, καθώς κοιτάζω το ρολόι μου, το κλειδωμένο και σκοτεινό του σπίτι και το τσαλακωμένο του πρόσωπο στη φωτογραφία, νιώθω μια οργή για όλα τα χρόνια που η μορφή του με ταλαιπώρησε. Τώρα καμιά συμπάθεια δεν ξεπετάγεται γι' αυτόν. Κανένας οίκτος. Όμορφη σκέψη καμιά, ούταε έστω φευγαλέα. Μια μάζα μόνο ψυχρών και θερμών ρευμάτων, σαν νέφη που τα σπρώχνει ο άνεμος σ΄όλο μου το αίμα, συγκρούονται μέσα στις φλέβες μου και η ταραχή μου δε συμμαζεύεται. Σαν μια φαντασίωση. Σαν ένα ψέμα. Σαν ένα τίποτα τόσο δυνατό που με ξεριζώνει συθέμελα.

Κάνω στροφή προς τα πίσω. Στρίβω στη γωνία δεξιά. Κατηφορίζω. Ξαναστρίβω στην άλλη γωνία, πάλι δεξιά και βρίσκομαι από την πίσω αυτλή του σπιτιού, ακριβώς μπροστά στο δωμάτιο του κήπου. Σπρώχνω την αυλόπορτα με δύναμη και το σύρμα που την συγκρατούσε υποχωρεί. Τα αγριόχορτα είναι οργιαστικά. Πνίγουν τα πάντα. Κόβω δρόμο ανάμεσά τους και φτάνω στο δωμα΄τιο. Αυτό το τόσο γνωστό, που τα όσα συνέβησαν εκεί με ξεθεμελίωσαν πολλές φορές και ταυτόχρονα με συγκρότησαν μυστήρια, για να βρω αυτό που ρίζωσε μέσα μου για πάντα.

Η ράχη της πόρτας σκοτεινή. Πιάνω το πόμολο αποφασιστικά, αλλά εκείνο αντιστέκεται σ' όποιο στρίοψιμο κι αν του κάνω. Η πόρτα είναι κλειδωμένη. Δεν είναι κανένας. Η αυλίτσα ολόγυρά μου όπως ήταν. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Μόνο τα χόρτα είναι ψηλότερα, όπως και τα σκοτάδια. Αυτές οι σκιές που σχηματίζουν τα αγκωνάρια του σπιτιού, τα δέντρα, η κληματαριά, η βρύση και τα παλούκια του φράχτη αλλάζουν σχήματα. Ταυτίζονται με τις εσώτερες φοβίες που είναι στα βάθη της ψυχής μας και μας απειλούν. Ανατριχιάζω. Οι γείτονες ολόγυρα κοιμούνται κι εγώ μέσα στα σκοτάδια αναζητώ φαντάσματα, σε ένα σπίτι που έχω να πατήσω το πόδι μου τόσα χρόνια...Ίχνος φωτός δεν υπάρχει στα σπίτια. Μήτε ακούγεται ψίθυρος ανθρώπου. Μόνο τα τριζόνια ακούγονται σαν ένοικοι τωνπάντων και η καρδιά μου, που χτυπάει καμπανάκι SOS.

Απορώ με την υπομονή κι επιμονή μου, που ενώ δεν είναι συνεπής στο κάλεσμά του ο Λεωνίδας εγώ ζητώ να βεβαιωθώ. Ανεβαίνω τα σκαλοπάτια του σπιτιού του. Δεν υπάρχει κανένας. Μόνο οι όγκοι του σκοταδιού άδειοι με απειλούν. Η απουσία του με θλίβει κι έρχεται να προστεθεί κι αυτή η θλίψη του παρελθόντος. Αυτή η παμπάλαια, η αραχνιασμένη και τόσο ξεχασμένη, που την νιώθω μέσα μου να ρέει σχεδόν ηδονικά, σαν μυστικό εγωκεντρικό που με κατακλύζει. Ο εαυτός μου μια αιώρα που λικνίζεται στο θλιβερό του σύννεφο με μια διάθεση να εκσφενδονιστώ μακριά, πολύ μακριά από τους ανθρώπους. Τι τρυφερός εγωισμός είναι το λιλιπούτειο αίσθημα που ξαφνικά με τυλίγει!

Τσακισμένη ψυχολογικά, κλείνω πίσω μου το ξύλινο πορτάκι της αυλής με όση δύναμη κατορθώνω ν' ανασύρω από μέσα μου. Με βήματα σβησμένα, έτοιμη να πέσω καταγής, βγαίνω σωστό ερείπιο στο χωματόδρομο. Ήρθε ένας άνεμος με άρωμα λυγαριάς και με χαστούκισε. Δυναμώνει μέσα μου αυτό που κόντεψε να σβήσει και ορθώνεται με μια ορμή μυστηριακή. Στυλώνομαι όσο μπορώ και προχωρώ ευθεία. Περνάω το μικρό γεφυράκι. Κανένας ήχος νερού δεν ακούγεται στα χοντρά λιθάρια από κάτω του. Φαλακρά στέκουν στο φως της σελήνης και προδίδουν την ξηρασία του κάποτε ζωηρού ρέματος. Μπόχα από ψοφήμι φτάνει στα ρουθούνια μου. Τα κλείνω ερμητικά με τα δάχτυλά μου και προχωρώ. Τι αηδία! Ολόγυρα τα σπίτια έχουν ανοιχτά παράθυρα για να δροσίζονται. Πως αντέχουν;

Κρατώ ακόμα τα ρουθούνια μου σφιχτά. Κοντεύω να σκάσω. Περπατάω γρηγορότερα, δίχως να γυρίσω πίσω μήτε αυτό το βλέμμα μου. Φτάνω μακριά. "Ουφ", κάνω και αναπνέω λίγο καθαρό αέρα, που έρχεται κατευθείαν από τον Παρνασσό. Ορθώνεται επιβλητικός με το μεγαλόπρεπο μπόι του και μαγεύει τη νύχτα, δίνοντας στην περιοχή μια άλλη ανάταση.

(απόσπασμα από 7-20 σελίδα)

...Αναζητήστε στο google.com Νότα Κυμοθόη ή Nota Kymothoe or Nota Kimothoi για περισσότερες αναρτήσεις